انگار مدتی است که احساس می کنم / خاکستری تر از دو سه سال گذشته ام / احساس میکنم که کمی دیر است دیگر نمی توانم /هر وقت خواستم / در بیست سالگی متولد شوم / انگار فرصت برای حادثه از دست رفته بود / از ما گذشته است که کاری کنیم / کاری که دیگران نتوانند / فرصت برای حرف زیاد است اما اگر گریسته باشی / آه مردن چقدر حوصله می خواهد / بی آنکه در سراسر عمرت یک روز یک نفس / بی حس مرگ زیسته باشی

هزار خواهش آیا
هزار پرسش .اما
هزار چون وهزاران چرای بی زیرا
هزار بود ونبود
هزار شاید وباید
هزار باد ومباد
هزار کار نکرده
هزار کاش واگر
هزار بار نبرده
هزار بوک ومگر
هزار حرف نگفته
هزار راه نرفته
هزار بار همیشه
هزار بار هموز....
مگر تو ای همه هرگز!
مگر تو ای همه هیچ!
مگر تو نقطه پایان
بر این هزار خط ناتمام بگذاری!
مگر تو ای دم آخر
درای میانه تو
سنگ تمام بگذاری....!!!

ایدا جان کاملش اینه از تمام رمزو رازهای عشق

جز همین سه حرف

جز همین سه حرف ساده ی میان تهی

چیز دیگری سرم نمی شود

من سرم نمی شود

                                  ولی...........

راستی

             دلم

                       که می شود!

پیش چشم تو

ای از بهشت باز دری پیش چشم تو

افسانه ای است حور و پری پیش چشم تو

صورتگران چین همه انگار خوانده اند

زیباشناسی نظری پیش چشم تو

باید به جای نرگس و مستی بیاوریم

تصویر های تازه تری پیش چشم تو

زین آتش نهفته ای که در سینه ی من است

خورشید شعله . . . .نه،شرری پیش چشم تو

هر شب ز چشم تو نظری داشتیم

دارد دعای ما اثری پیش چشم تو

چیزی نداشتم پیشکش کنم ،بجز

دیوان شعر مختصری پیش چشم تو 

 

چرا تا شکفتم

چرا تا تو را داغ بودم , نگفتم

چرا بی هوا سرد شد باد

چرا از دهن

حرفهای من

افتاد

چه شد؟ خاک از خواب بیدار شد

به خود گفت: انگار من زنده ام

دوباره شکفته است گل از گلم

ببین بوی گل می دهد خنده ام

 

نوشتند چون حرف ناگفته ای

گل لاله را بر لب جویبار

چه شد؟ باز انگار آتش گرفت

همه گل به گل دامن سبزه زار

 

چنین گفت در گوش گل، غنچه ای:

نسیمی مرا قلقلک می دهد

زمین زیر پایم نفس می کشد

هوا بوی باد خنک می دهد

 

صدای نفس های نرم نسیم

به بازیگری گفت: اینک منم

که با دست های نوازشگرم

گلی بر سر شاخه ها می زنم

 

از این سوره سبز و آیات سرخ

کتاب زمین پر علامت شده

زمین گفت: شاید بهشت است این

زمان گفت: گویا قیامت شده

 

زمین فکر کرد: آسمانی شده

کبوتر گمان کرد: آبی شده

دل سنگ حس کرد: جاری شده

گل احساس کرد: آفتابی شده

 

به چشم زمین: برف ها آب شد

به فکر کویر: آبشار آمده

به ذهن کلاغان: زمستان گذشت

به قول پرستو: بهار آمده

 

من سرم نمیشود ...ولی ...

راستی   دلم که میشود

ممنون.
گزینش خوبی انجام دادین