و قاف حرف آخر عشق است آنجا که نام کوچک من با آن آغاز میشود(قیصر)

حرفهای ما هنوز ناتمام

تا نگاه می کنی وقت  رفتن است

باز هم همان حکایت  همیشگی

پیش از آنکه با خبر شوی  لحظه ی عزیمتت ناگزیر می شود

ای دریغ و حسرت و همیشگی 

ناگهان چقدر زود دیر می شود

ناگهان دیدم سرم آتش گرفت
سوختم خاکسترم آتش گرفت
حرفی از نام تو آمد بر زبان
دست هایم ،دفترم آتش گرفت

از تمام رمز وراز های عشق

جز همین سه حرف

جز همین سه حرف ساده میان تهی

چیز دیگری سرم نمیشود

من سرم نمیشود ...ولی ...

راستی دلم که میشود

 

خیلی زیبا بود

الهی به زیبایی سادگی!
به والایی اوج افتادگی!
رهایم مکن جز به بند غمت
اسیرم مکن جز به آزادگی!

قطار می رود

تو می روی

تمام ایستگاه می رود

و من چقدر ساده ام

كه سال های سال

در انتظار تو

كنار این قطار رفته ایستاده ام

و همچنان

به نرده های ایستگاه رفته

تكیه داده ام

دردواره ها

دردهای من

جامه نیستند

تا ز تن در آورم

چامه و چکامه نیستند

تا به رشته ی سخن درآورم

نعره نیستند

تا ز نای جان بر آورم

دردهای من نگفتنی

دردهای من نهفتنی است

دردهای من

گرچه مثل دردهای مردم زمانه نیست

درد مردم زمانه است

مردمی که چین پوستینشان

مردمی که رنگ روی آستینشان

مردمی که نامهایشان

جلد کهنه ی شناسنامه هایشان

درد می کند

من ولی تمام استخوان بودنم

لحظه های ساده ی سرودنم

درد می کند

انحنای روح من

شانه های خسته ی غرور من

تکیه گاه بی پناهی دلم شکسته است

کتف گریه های بی بهانه ام

بازوان حس شاعرانه ام

زخم خورده است

دردهای پوستی کجا؟

درد دوستی کجا؟

این سماجت عجیب

پافشاری شگفت دردهاست

دردهای آشنا

دردهای بومی غریب

دردهای خانگی

دردهای کهنه ی لجوج

اولین قلم

حرف حرف درد را

در دلم نوشته است

دست سرنوشت

خون درد را

با گلم سرشته است

پس چگونه سرنوشت ناگزیر خویش را رها کنم؟

درد

رنگ و بوی غنچه ی دل است

پس چگونه من

رنگ و بوی غنچه را ز برگهای تو به توی آن جدا کنم؟

دفتر مرا

دست درد می زند ورق

شعر تازه ی مرا

درد گفته است

درد هم شنفته است

پس در این میانه من

از چه حرف می زنم؟

درد، حرف نیست

درد، نام دیگر من است

من چگونه خویش را صدا کنم؟

 

خورشید روستا

خسته ام از آرزوها ، آرزوهای شعاری
شوق پرواز مجازی ، بالهای استعاری
لحظه های کاغذی را، روز و شب تکرار کردن
خاطرات بایگانی،زندگی های اداری
آفتاب زرد و غمگین ، پله های رو به پایین
سقفهای سرد و سنگین ، آسمانهای اجاری
با نگاهی سر شکسته،چشمهایی پینه بسته
خسته از درهای بسته، خسته از چشم انتظاری
صندلی های خمیده،میزهای صف کشیده
خنده های لب پریده ، گریه های اختیاری
عصر جدول های خالی، پارک های این حوالی
پرسه های بی خیالی، نیمکت های خماری
رو نوشت روزها را،روی هم سنجاق کردم:
شنبه های بی پناهی ، جمعه های بی قراری
عاقبت پرونده ام را،با غبار آرزوها
خاک خواهد بست روزی ، باد خواهد برد باری
روی میز خالی من، صفحه ی باز حوادث
در ستون تسلیتها ، نامی از ما یادگاری

دیروز 
ما زندگی را
به بازی گرفتیم
امروز ،او
ما را ...
فردا؟

دیشب باران قرار با پنجره داشت /روبوسی آبدار با پنجره داشت/ یکریز به گوش پنجره پچ پچ کرد /چک چک، چک چک، ... چکار با پنجره داشت ؟

آیا من نیز در روزگار امدنت هستم؟

حرفهای ما هنوز ناتمام

تا نگاه می کنی وقت  رفتن است

باز هم همان حکایت  همیشگی

پیش از آنکه با خبر شوی  لحظه ی عزیمتت ناگزیر می شود

ای دریغ و حسرت و همیشگی 

ناگهان چقدر زود دیر می شود

که در خواب هم خواب ان را ندیدند!