یک عمر پریشانی دل بسته به مویی ست،تنها سر مویی ز سر موی تو دورم

روز مبادا


وقتی تو نیستی

نه هست های ما

چونانکه بایدند
نه بایدها...
مثل همیشه آخر حرفم

و حرف آخرم را

با بغض میخورم

عمری است

که لبخندهای لاغر خود را

در دل ذخیره میکنم:
باشد برای روز مبادا !
اما
در صفحه های تقویم

روزی بنام روز مبادا نیست

آن روز هر چه باشد

روزی شبیه دیروز
روزی شبیه فردا
روزی درست مثل همین روزهای ماست

اما چه کسی میداند؟
شاید
امروز نیز

روز مبادا باشد!

وقتی تو نیستی

نه هست های ما

چونانکه بایدند

نه بایدها....
هر روز بی تو روز مباداست! .

تا نگاه میکنی وقت رفتن است

ناگهان چقدررررررررررررررر زود دیر می شود

اکثر شعرای استاد دلنشینه اما من این شعرشونو خیلی دوست دارم:

خسته ام از این کویر، این کویر کور و پیر
این هبوط بی دلیل، این سقوط ناگزیر

آسمان بی هدف، بادهای بی طرف
ابرهای سر به راه، بیدهای سر به زیر

ای نظاره ی شگفت، ای نگاه ناگهان!
ای هماره در نظر، ای هنوز بی نظیر!

آیه آیه ات صریح، سوره سوره ات فصیح
مثل خطی از هبوط مثل سطری از کویر

مثل شعر ناگهان، مثل گریه بی امان
مثل لحظه های وحی، اجتناب ناپذیر

ای مسافر غریب، در دیار خویشتن
با تو آشنا شدم، با تو در همین مسیر!

از کویر سوت و کور، تا مرا صدا زدی
دیدمت ولی چه دور! دیدمت ولی چه دیر!

این تویی در آن طرف ، پشت میله ها رها
این منم در این طرف، پشت میله ها اسیر

دست خسته ی مرا، مثل کودکی بگیر
با خودت مرا ببر، خسته ام از این کویر!

حرف های ماهنوز ناتمام…‏

تانگاه میکنی

وقت رفتن است

باز هم همان حدیث همیشگی!‏

پیش ازآنکه باخبر شوی

لحظه عزیمت تو ناگزیر می شود

آی…‏

ای دریغ وحسرت همیشگی!‏

ناگهان

چقدر زود

دیر می شود!‏

 

خدا روستا را

      بشر شهر را....

               ولی شاعران آرمانشهر را آفریدند

                                            که در خواب هم خواب آن را ندیدند

تمام شعرای استاد خوبن

ناگهان چقدر زود دیر می شود

بشنوید دکلمه این شعر را اینجا

حرف‌های ما هنوز ناتمام ....

تا نگاه می‌کنی :
وقت رفتن است

باز هم همان حکایت همیشگی!

پیش از آن‌که با خبر شوی
لحظه‌ی عزیمت تو ناگزیر می‌ شود

آی .....
ای دریغ و حسرت همیشگی


ناگهان
چقدر زود

دیر می‌شود!

و قاف حرف آخر عشق است آنجا که نام کوچک من با آن آغاز میشود(قیصر)

حرفهای ما هنوز ناتمام

تا نگاه می کنی وقت  رفتن است

باز هم همان حکایت  همیشگی

پیش از آنکه با خبر شوی  لحظه ی عزیمتت ناگزیر می شود

ای دریغ و حسرت و همیشگی 

ناگهان چقدر زود دیر می شود

ناگهان دیدم سرم آتش گرفت
سوختم خاکسترم آتش گرفت
حرفی از نام تو آمد بر زبان
دست هایم ،دفترم آتش گرفت

از تمام رمز وراز های عشق

جز همین سه حرف

جز همین سه حرف ساده میان تهی

چیز دیگری سرم نمیشود

من سرم نمیشود ...ولی ...

راستی دلم که میشود

 

خیلی زیبا بود

الهی به زیبایی سادگی!
به والایی اوج افتادگی!
رهایم مکن جز به بند غمت
اسیرم مکن جز به آزادگی!

قطار می رود

تو می روی

تمام ایستگاه می رود

و من چقدر ساده ام

كه سال های سال

در انتظار تو

كنار این قطار رفته ایستاده ام

و همچنان

به نرده های ایستگاه رفته

تكیه داده ام