دوش در می امد رخساره بر افروخته بود******************* تا کجا باز دل غم زده ای سوخته بود

salam be hamee dostan aziz

pishapish eideton mobarak 

تا دوباره شکستم، ...شکستی،.. شکست

غزل غرشی کرد و بر گل نشست

غزل اولین دزد دریا نبود

شکستن برایش معما نبود

  این واژه عجب حال نسوزی دارد

  درشعله هنوزم سرپا می ماند

  در زمزم حس تو وضو باید ساخت

  از سعی تو یک کوه صفا می ماند

  ***

با صبا همراه بفرست از رخت گلدسته ای

بو که بویی بشنوم از خاک بستان شما

گفته اند .......................از عاشقان بى رقیب
گفته اند................................... از بى دلان بى شکیب

نه بیان فضل کردم که نصیحت تو گویم     هم از آدمی شنیدم بیان آدمیت

ساغر چشم تو سر شار ست از مستی و ناز

با خیال نرگست هر شب قدح نوشم مكن

من ز سوز اشتیاق تو سراپا اتشم

باز با توفان بی مهریت خاموشم  مكن

دارم از زلف سیاهش گله چندان كه مپرس

كه چنان زو شده ام بی سرو سامان كه مپرس...

مژده ای دل كه دگر باد صبا باز امد

هدهد خوش خبر از طرف سبا  باز امد

بر كش ای مرغ سحر نغمه ای داودی باز

كه سلیمان گل از باد صبا باز امد

بی تو مهتاب شبی باز از آن كوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم

شدم آن عاشق دیوانه كه بودم...