قشقایی.نامی که فریاد است وعشق.نامی که آتش است وگلوله.قشقایی ایل ترکان دلاوری که از دیار فارس و از شهر فیروزآباد به پا خواستند تا عظمت انسان بودن رافریاد زنند .قشقایی می خواست بگوید : به خویش برگردیم. من و تو بر خود قفسی تنگ شده ایم.آی آدمها این کوه و در و دشت یک نشان از عشق دارد.مثل ناله های آن زن ایل که شبانه وقتی که همه در خوابند.وقتی که در طبیعت هیچ نشانی از رنگ و ریا نیست .وقتی که دنیا همه یک رنگ شده.وقتی که آرامش همه جا را سایه افکنده.وقتی که همه در بسترهای گرمشان خفته اند.به پا می خیزد .مشعلی به دست می گیرد و عازم بلندی یک کوه میشود و در تنهایی ناله سر می دهد.می نالد و می نالد.هیچ کمبودی در زندگی ندارد.زن خان است.خان بزرگ طایفه است.زن خان است.نوکرهای زیادی زیر دست دارد.زمینهای زیادی به نام اوست.بهترین نژادهای گوسفندان را دارند.چندین پسر غیور و دلاور دارد که در ایل داشتن پسر جوان یک موهبت است.به خود می بالند.این زن چیزی  از مال دنیا کم ندارد.ولی گویی چیزی در دل اوست  که نمی گذارد آرام بنشیند.بی تابش کرده که شبانه او را راهی کوه می کند وناله سر می دهد آواز می خواند.یک آواز سوزناک.

.<او به دنبال خداست>

 و این است راز ایل قشقایی .و این است نماد کوه در ایل قشقایی.کوه و دشت آنجایی که انسان می تواند آزادانه خیالش را به هر جایی پرواز دهد. از حضیض تا اوج.

قشقایی.ایلی که زندگی را در آسودگی نمی جوید.او هیچ گاه به دنبال آرامش پوشالی تن پروری نبوده است.از ییلاق به قشلاق و از قشلاق به ییلاق.

قشقلاق و ییلاق.واژه هایی که  نسل نوپا اگر چه آنها را تجربه نکرده  ولی با شنیدن این واژها ها قلبشان  به لرزه در می آید.بی تاب می شوند. بیقرار می شوند...

آری قشقایی ایل بزرگ تمنای انسان بودن است....

آری برادر قشقایی ایل بزرگ و پر صلابت انسانیت است.... وتو قشقایی هستی !!!!

به دور از هر گونه قوم و نژاد و زبان ورنگ........ توقشقایی هستی....