می کنم الفبا را، روی لوحه ی سنگی

واو مثل ویرانی، دال مثل دلتنگی

دل هوس سبزه و صحرا ندارد،

میل به گلگشت و تماشا ندارد،

دل سر همراهی با ما ندارد

خون شود این دل که شکیبا ندارد.

جانم ای دل غافل،
وصل تو مشکل،
نقش تو باطل،
خون شوی ای دل

دلی دیوانه داریم،
ز خود بیگانه داریم،
ز کس پروا نداریم.

تورا سری است که باما فرو نمی آید

مرا دلی است که صبوری ازاو نمی آید

تاغنچه به باغ آمد بلبل غم خود  سر کرد  

       خوش آنکه  تواند گفت  با اهل دلی دردی!!