به خدا دست خودم نیست اگر می رنجم

 یا اگر شادی زیبای تو را به غم غربت چشمان خود می بندم

 من صبورم اما ...

 چقدر با همه ی عاشقیم محزونم ! وبه یاد همه ی خاطره های گل سرخ

مثل یک شبنم افتاده ز غم مغمومم

 من صبورم اما ...

 بی دلیل از قفس کهنه شب می ترسم

 بی دلیل از همه تیرگی تلخ غروب و چراغی که تو را از شب متروک دلم دور کند

من صبورم اما ...

 آه ... این بغض گران صبرچه میداند چیست؟؟؟؟ 

.

آسمان بی معنیست
حتی آسمان پر ستاره
و باران
مثل قطره های عذاب روی سرم می ریزد
تو نیستی
و من چتر می خواهم ...

.

جای تو خالی

دیشب

چه قدمها زدم با خاطراتت

حیف تو نبودی

.

.همیشه باید کسی باشد
که معنی سه نقطه‌های انتهای جمله‌هایت را بفهمد
همیشه باید کسی باشد
تا بغض‌هایت را قبل از لرزیدن چانه‌ات بفهمد
باید کسی باشد
... ... ... ... ... ... که وقتی صدایت لرزید بفهمد
که اگر سکوت کردی بفهمد
کسی باشد
که اگر بهانه‌گیر شدی بفهمد
کسی باشد
که اگر سردرد را بهانه آوردی برای رفتن و نبودن
بفهمد به توجهش احتیاج داری
بفهمد که درد داری
که زندگی درد دارد
که دلگیری
بفهمد که دلت برای چیزهای کوچکش تنگ شده است
بفهمد که دلت برای قدم زدن زیرِ باران
برای بوسیدنش
برای یك آغوشِ گرم تنگ شده است
همیشه باید کسی باشد
همیشه.

.

دوستت دارم رازیست ، که در میان حنجره ام دق میکند وقتی که نیستی !

.

غربت را نباید در الفبای شهر جستجو کرد
همین که عزیزترین عشقم نگاه همیشه عاشق و منتظرم را رها کرد و به فراموشی سپرد
من غریبم ...

.