هرشب، تارهای سیاه شب هایم به دور من می پیچند و می فشارند مرا
تا صبح؛ هم آغوش می شویم هر شب.
امشب اما | به دور گلویم پیچیده اند.
می فشارند مرا؛
گلویم را...

.

.

من از روزی بزرگ شدم که فهمیدم می شود بی صدا هم گریه کرد ،

 روزی که فهمیدم نمی شود روی ابرها راه رفت ..!

.

حافظه ی آدم های غمگین قوی ست

می دانند

کجای کدام خیابان
...
آن روز

مُـــــــردند...!

,

نمیدانم
شب ها من شاعر میشوم
...
و تو را غزل باران میکنم
یا تو بهانه میشوی
و من غزل غزل می بارم..

.

گاهی
دلت می گیرد
مثل یک مراسم کوچک ختم
حتی اگر تمام خیابان ها را آذین بسته باشند

.

آدمه دیگه ، گاهی انقد همه چی الکی و یهویی پیش میاد که حتی فرصت نمی کنه بغض کنه ... همینطوری اشکش بی مقدمه میاد

.

دلتنـــگ کــه شــــــدی،
پیـــش ِ مــــن بیـــا،
کمـــی غصّــه هســـت
بــــــــــــــــا هــــــــــــم مـــــــــی خـــــــــوریـــــــم.......................