فکر کنیم و کار با مسایل را تمرین کنیم:

استاد کلاس فلسفه در مقابل شاگردان ایستاده بود و چند چیز هم در مقابلش روی میز قرار داشت.

وقتی کلاس شروع شد او بدون اینکه حرفی بزند یک شیشه بزگ و خالی مایونز را برداشت و آن را با توپهای گلف پر کرد بعد از شاگردان پرسید که آیا بنظر شیشه پر شده است؟گفتند پر شده است.

بعد استاد یک جعبه سنگریزه درآورد و آنها را داخل شیشه ریخت .شیشه را آهسته تکان داد .سنگریزه ها در فضاهای خالی میان توپها قرار گرفتند.دوباره از شاگردان پرسید که آیا به نظر آنها شیشه پر شده است؟گفتند پر شده است.

استاد سپس یک جعبه شن در آورد و آنها را هم توی شیشه ریخت.البته شنها همه فضاهای خالی را پر کردند.بار دیگر از شاگردان پرسید که آیا بنظر آنها شیشه پر شده است؟شاگردان متفق القول گفتند "بله"

استاد دو فنجان قهوه از زیر میز  در آورد آنها را تماما در شیشه ریخت.در نتیجه فضاهای خالی میان شن ها هم پر شد شاگردان خندیدند.

استاد گفت:"حالا از شما می خواهم که این شیشه را به مثابه ی زندگی خودتان بدانیدتوپهای گلف موضوعان مهم زندگی شما هستند"خدا...خانواره....فرزندان...سلامتی...دوستان و روابط عاطفی مورد علاقه تان" که اگر همه چیزهای دیگر از دست بروند و فقط آنها بمانند هنوز زندگی تان پر است"

سنگریزه ها موضوعات مهم دیگر هستند مانند "کار ...خانه...اتومبیلتان..."

شنها موضوعات کم اهمیت تر بعدی هستند.اگر اول سنگریزه ها را داخل شیشه بریزید دیگر جایی برای شنها یا توپهای گلف باقی نمی ماند.

زندگی هم همینطور است.اگر همه وقت و انرژی تان را صرف موضوعات کم اهمیت کنید هرگز برای چیزهایی که برایتان اهمیت دارند فرصت نخواهید داشت.

به چیزهایی که برای خوشبختی تان ضرورت محسوب می شوند توجه کنید:بافرزندانتان بازی کنید.برای معاینات پزشکی تان وقت صرف کنید.دوستانتان را به شام دعوت کنید و دوباره به هجده سالگی برگردید.

همیشه برای تمیر کردن خانه و تعمیر  وسایل مصرفی وقت خواهد بود پیش از همه حواستان به توپهای گلف باشد یعنی چیزهایی که واقعا اهمیت دارند.اولویتها را مشخص کنید باقی شن هستند.

یکی از شاگردان گفت:"قهوه در این بین نشان دهنده چه چیز است؟استاد لبخند زد و گفت این فقط نشان می دهد که هر چقدر هم زندگی تان به ظافر پر باشد ولی همیشه برای صرف یک فنجان قهوه وقت هست"

 

نه هر خطری نه ! مسلما ما باید به قلب خودمون نگاه کنیم و تصمیم بگیریم خیلی از انسانها شاید به خاطر ترس حرص و احساسات

تصمیمی را بگیرند که از نظر عقلی فکر میکنند درسته اما اگه به قلبشون نگاه میکردند میگفت که غلطه !

این تمرینی هستش برای ما که یاد بگیریم که به قول بنا پارت از شکست خوردن مون راه شکست دادن را بیاموزیم !

خطر کنید و لذت ببرید !

بندبازی

رسیدن به هر هدفى همیشه مستلزم قبول خطر است . ممكن است کسی ‏بگوید: « نه، من ریسك نمى‏كنم ، من جانب احتیاط را رها نمى‏كنم‏» . اما چنین شخصی نمی داند  تا احتیاط را كنار نگذارد به هدف نمى‏رسد . هدف همیشه در جاى خود بوده است و بر این سیاره قانونى حاكم است كه رسیدن به پاداش را به بهاى قبول خطر تضمین مى‏كند و جز این راه، راه دیگرى وجود ندارد .

چاشنى زندگى دست زدن به كارهاى تازه و خلق تازه‏ها از جوهر خویشتن است .

ما اغلب زندگى را با نگرشى مثبت‏به خطر كردن آغاز مى‏كنیم . در كودكى طاقت چشم پوشى از ماجرا جویى‏هاى تازه را نداریم به همین خاطر است كه مادرها همیشه فرزندان خردسال خود را بالاى نردبان و وسط بزرگ راه و سرپشت‏بام و در حال كشیدن دم اسب و . . . پیدا مى‏كنند . یك بچه شاد سالم مثل یك بزرگسال شاد سالم عاشق كنكاش و وسعت‏بخشیدن به خویشتن است . وقتى اولین قدم‏هاى بى‏ثبات خود را برمى‏داریم، وقتى تسلط بر هنر راه رفتن را آغاز مى‏كنیم، خود را به مخاطره مى‏اندازیم و به آن عشق مى‏ورزیم!

تاس

اما جایى در فاصله میان دو سالگى و بیست و دو سالگى، بسیارى از ما به تغییر بارزى در این نگرش تن در مى‏دهیم و طرفدار پروپا قرص نظریه «سالم و امن زیستن‏» مى‏شویم . بعضی شب‏هاى خود را پاى تلویزیون به تماشاى حركات تهورآمیز و مسحور كننده سوپر قهرمانان كارتونى و كمدى‏هاى بزن و بكوب مى‏گذرانیم در حالى كه زندگى خود ما در گذر سال‏هاى پى‏درپى كسالت روبه زوال مى‏گذارد .

چاشنى زندگى دست زدن به كارهاى تازه و خلق تازه‏ها از جوهر خویشتن است . جست‏وجوى بیش از حد ، امنیت و بى‏خطرى نیروى حیات را خفه مى‏كند .

برندگان بیش‏تر از بازندگان مى‏بازند اما آن قدر بازى مى‏كنند كه بر تعداد بردهایشان افزوده مى‏شود و ما همیشه آن‏ها را به خاطر پیروزى‏هایشان به یاد مى‏آوریم.

در واقع جهان پیوسته ما را تشویق به وسعت‏یافتن، صعود كردن و متمایز بودن مى‏كند . براى به دست آ وردن هر چیز باید خطرات آن را هم پذیرفت . براى آن كه راه رفتن را یاد بگیریم باید خطر زمین خوردن و صدمه دیدن را بپذیریم، براىثروتمند شدن باید خطر ورشكستگى را هم پذیرفت و كسانى بیش‏ترین پول‏ها را مى‏سازند كه بیش از دیگران قبول خطر مى‏كنند . براى آن كه شانس بردن یك مسابقه تنیس را داشته باشیم، باید با احتمال باختن آن هم مواجه شویم .

 

برندگان بیش‏تر از بازندگان ریسك مى‏كنند و به همین خاطر است كه بیش‏تر مى‏برند . در واقع برندگان بیش‏تر از بازندگان مى‏بازند اما آن قدر بازى مى‏كنند كه بر تعداد بردهایشان افزوده مى‏شود و ما همیشه آن‏ها را به خاطر پیروزى‏هایشان به یاد مى‏آوریم نه به خاطر شكست‏هایشان . ما ادیسون را به خاطر آن لامپ برقى كه درست عمل كرد به یاد مى‏آوریم نه به خاطر هزاران لامپ دیگرى كه به نتیجه نرسید .

 

خلاصه كلام:

ما حق انتخاب داریم، انتخاب میان زندگى واقعى یا زیستن نباتى . انتخاب شغل یك ریسك است، عبور از خیابان هم یك ریسك است، شروع یك كسب، آغاز یك رابطه و تشكیل خانواده هم ریسك است، حتى غذا خوردن در رستوران هم ریسك است و خلاصه این كه زندگى یك ریسك است، پس بیایید خطر كنیم و شاهد ثمرات آن باشیم .