آدمی هر چه توانگر باشد      چون بدین نقطه رسد مسکین است .....

خوش است عمرٰ دریغاکه جاودانی نیست*پس اعتماد براین پنج روزفانی نیست

گلی است خرم وخندان وتازه وخوشبوی*ولیک امید ثباتش چنان که دانی نیست

دل ای رفیق ٰدراین کاروانسرای مبند* که خانه ساختن آیین کاروانی نیست .

به سراغ من اگر می آیی

                    نرم و آهسته بیا

                                      تا مبادا

                                         ترک بردارد چینی نازک

                            تنهایی من

گاهی سكوت،علامت رضایت نیست

                                       شـایـد كسی دارد خفه می شود پـشت سنگینی یـك بـغـض

اگر غم ها نمی دانند که من سلطان غم هایم

                                                 بیا ای دوست کنارقبرم که من تنهای تنهایم

بنویسید بعد مرگم روی سنگ * با خطوطی نرم و زیبا و قشنگ

اینکه اینجا خفته در این گور سرد * بودنش را هیچ کس باور نکرد

ای بس که نباشیم و جهان خواهد بود

نی نام ز ما و نه نشان خواهد بود

زین پیش نبودیم و نبد هیچ خلل

زین پس چو نباشیم همان خواهد بود

راهم بدهید رو به راه آمده ام

بر درگه حضرت اله آمده ام

بی تهفه نیامدم نه دستم خالیست

با دست پر از همه گناه آمده ام