فقر همه جا سر میكشد

             

فقر ، گرسنگی نیست ، عریانی هم نیست

 

فقر ، چیزی را " نداشتن " است ، ولی ، آن چیز پول نیست...طلا و غذا نیست

 

فقر ، همان گرد و خاكی است كه بر كتابهای فروش نرفتهء یك كتابفروشی می نشیند

 

فقر ، تیغه های برنده ماشین بازیافت است ،‌ كه روزنامه های برگشتی را خرد میكند

 

فقر ، كتیبهء سه هزار ساله ای است كه روی آن یادگاری نوشته اند

 

فقر ، پوست موزی است كه از پنجره یك اتومبیل به خیابان انداخته میشود

 

فقر ، همه جا سر میكشد

 

فقر ، شب را " بی غذا " سر كردن نیست

 

فقر ، روز را " بی اندیشه" سر كردن است

 

"زمانی مصاحبه گری از معلم صداقت و صمیمیت دکتر علی شریعتی پرسید

:به نظر شما چه لباسی را به زن امروز بپوشانیم ؟

دکتر علی شریعتی در جواب گفتند : نمیخواهد لباسی بدوزید و بر تن زن امروز نمائید .

فکر زن را اصلاح کنید او خود تصمیم میگیرد که چه لباسی برازنده اوست

 

بیابان ((حیرت))

بر سر راه آن که

از خویش

عزم سفر کرده است ، هولناکترین مرحله است

من را کس نساخت خداساخت

زیرا من کسی را نداشتم

کسم خدابود کس بی کسان.

چه شبی است !

چه لحظه های سبک و مهربان و لطیفی

گویی در فضایی پر از شراب نفس می زنم

گویی در زیر باران نرم فرشتگان نشسته ام

می بارد و می بارد و هر لحظه بیشتر نیرو می گیرد

هر قطره اش فرشته ای است که از آسمان بر سرم فرود می اید.

چه می دانم ؟

خداست که دارد یک ریز غزل می سراید ؛

غزل های عاشقانه ی مهربان و پر از نوازش

هر قطره ی این باران ،

کلمه ای از آن سرودهاست .


(دکتر شریعتی)

انسان به میزانی که می اندیشد ، انسان است، به میزانی که می آفریند انسان است نه به میزانی که آفریده های دیگران را نشخوار می کند.

دلی که عشق ندارد و به عشق نیاز دارد

آدمی را همواره در پی گمشده اش

ملتهبانه به هر سو می کشاند

خدا ، آزادی ، هنر و دوست

در بیابان طلب بر سر راهش منتظرند

تا وی کوزه ی خالی خویش را

از آب کدامین چشمه پر خواهد کرد؟

دکتر شریعتی

در باغ بی برگی زادم

و در ثروت فقر غنی گشتم

و از چشمه ی ایمان سیراب شدم

و در هوای دوست داشتن دم زدم

و در آرزوی آزادی سر برداشتم

و در بالای غرور قامت کشیدم

و از دانش طعامم دادند

واز شعر شرابم نوشاندند

و از مهر نوازشم کردند

و حقیقت دینم شد و راه رفتنم

وخیرحیاتم شد و کار ماندنم

و زیبایی عشقم شد و بهانه ی زیستنم !

 

من باید فرود آیم

نباید بنشینم

سال هاست ، از آن لحظه که پر بر اندامم رویید

و از آشیان ، از بام خانه پرواز کردم

همچنان می پرم ، هرگز ننشسته ام

و دیگر سری نیز به سوی زمین و به سواد پلید شهرها

و بام های کوتاه خانه ها برنگرداندم

چشم به زمین ندوختم

پروازی رو به آسمان

در راه افلاک

و هر لحظه دورتر و بالاتر از زمین

و هر لحظه نزدیک تر به خدا !

همواره روحی مهاجر باش به سوی مبداء

به سوی آنجا که بتوانی انسان تر باشی

و از آنچه که هستی و هستند فاصله بگیری

این رسالت دائمی توست...

نمى دانم پس از مرگم چه خواهد شد
نمى خواهم بدانم كوزه گر از
خاك اندامم چه خواهد ساخت
ولی بسیار مشتاقم

كه از خاك گلویم سوتكی سازد
گلویم سوتكی باشد
بدست كودكی گستاخ و بازیگوش
و او
یكریز و پی در پی
دم خویش را بر گلویم سخت بفشارد
و خواب خفتگان خفته را آشفته تر سازد
بدین سان بشكند درمن
سكوت مرگبارم را..

 

اگر خداوند ، یك روز آرزوی انسان را بر آورده میكرد ،
من بی گمان ، دوباره دیدن تو را آرزو میكردم و تو ، هرگز ندیدن مرا ......
آن گاه نمی دانم براستی خداوند كدام یك را می پذیرفت ؟؟؟