دیروزها کسی را دوست می داشتی

این روزها دلتنگی , تنهایی تنها ...

به همین سادگی تمام عمرت گذشت         ( تابلونوشت یک کتابفروشی )

قصه ی زندگی , گویا قصه ی سیزیف باشد . اما من آنگونه که رفتار او را کاری عبث می دانند فکر نمی کنم .

ما شاید مانند سیزیف , محکوم باشیم به تکرار و تکرار . تکرار صعود از یک کوه با باری سخت , پس آنگاه تکرار سقوط مایوس آنچه فرابرده ایم . اما این یک مجازات نیست . از اول هم نبوده است . سیزیف مجازات نشد .

این تکرار و تکرار و تکرار , مجازات نیست . فرصت است . از اول هم فرصت بوده است .

چطور است که تصور کنیم ما جمعی صیادیم که قرار شده است با تمام وجود از کبک های دیریاب دشت , لذت ببریم وقتی به روی آتش بریان شده اند .

خیمه ای سرخ و زرد و گل گلی برپا می کنیم . سوراخی کوچک بر آن می زنیم و می نشینیم به انتظار خرام کبک ها.

از سوراخ دید می زنیم تا لحظه ی طلایی شکار را از دست ندهیم . پس آنگاه , افشانه ی ساچمه های تفنگ بادی .

نصیب این باره شاید یکی دو کبک لذیذ بیشتر نباشد و ما همچنان در کمین سور و کباب .

زندگی یک طعمه ی خو ش مزه است که از آن شکارچیان خوش گذران می شود . همه چیز جور شده است: سفره ای به اندازه ی یک دشت پهناور , کبک هایی که دیوانه می کنند , اشتهایی که نهایت ندارد و تفنگ های پر آتش .

چیزی کم نیست . پس زندگی ادامه می یابد .

من شکارچیان کامیاب ناامید نمی شناسم . اگر هم یاسی هست - که نیست - از آن ِ دیر یا زود است , که سوخت و سوزی در کار نیست .

کبک ها همیشه نیستند . کبک ها کم هستند.

یک روز می روی و چیزی عایدت نمی شودو غروب , به قول معروف دست از پا درازتر برمیگردی . ولی خاطره ی طعم لذیذ بریان , وقت خواب شب , رهایت نمی کند . " فردا هم می روم "

باز هم کوله پشتی ات , چادر رنگ رنگی که برپا می کنی , تفنگ و ذوق طبخ .

شاید آر ی شاید هم نه .

و باز.....و باز......و باز.......

تا وقتی نسل کبک ها منقرض نشده باشد , خاطره ی آبگوشت و کبابش , خستگی کمین و انتظارش و شوق شکار شیرینش بر جای می ماند ...

زندگی تکرار تمنای یک طعم دل پذیر است در میهمانی بزرگی که با حضور دوستانت برپا می کنی .