در یاری به هم نوع و گشاده دستی، چون آب روان باش
در لطف و مهر ورزی چون خورشید باش
در نهفتن عیب دیگران، چون شب باش
در خشم و کین چون مرده باش
در فروتنی و افتادگی چون خاک باش
در تحمُّل دیگران چون دریا باش
باش چنانکه هستی ؛ و یا بدانسان که می نمایی می باش

عاقل بودم ترانه گویم کردی

سرحلقۀ بزم و باده جویم کردی

سجاده نشین باوقاری بودم

بازیچه کودکان کویم کردی

زانکه هر طالب به مطلوبی سزاست

هم خویش را دیوانه کن

هم خانه را ویرانه کن...

رخ قبله ام کجا شد که نماز من قضا شد ز قضا رسد هماره به من و تو امتحانی

عجبا نماز مستان، تو بگو درست هست آن ؟ که نداند او زمانی، نشناسد او مکانی

عجبا دو رکعت است این؟ عجبا که هشتمین است؟ عجبا چه سوره خواندم؟ چو نداشتم زبانی

در حق چگونه کوبم که نه دست ماند و نه دل ؟ دل و دست چون تو بردی، بده ای خدا امانی

به خدا خبر ندارم، چو نماز می گزارم که تمام شد رکوعی، که امام شد فلانی

پس از این چو سایه باشم پس و پیش هر امامی که بکاهم و فزایم ز حراک سایه بانی

هله عاشقان عاشق

مروید جز موافق