پابرهنگی نعمتی بود که از دست رفت. کفش، ته ماندهء تلاش آدم است در راه انکار هبوط. تمثیلی از غم دورماندگی از بهشت. در کفش چیزی شیطانی ست

 سهراب سپهری-  اتاق آبی

من اناری می کنم دانه

و به دل می گویم

ای کاش این مردم

دانه های دلشان پیدا بود...

ما وزش صخره ایم ، ما صخره وزنده ایم

ما شب گامیم ، ما گام شبانه ایم

پروازیم و چشم به راه پرنده ایم

تراوش آبیم و در انتظار سبوییم

در میوه چینی بی گاه ، رویا را نارس چیدند و تردید از رسیدگی پوسید

بیایید از شوره زار خوب و بد برویم

چون جویبار آیینه روان باشیم: به درخت ، درخت را پاسخ دهیم

و دو کران خود را هر لحظه بیافرینیم ، هر لحظه رها سازیم

برویم و برویم و بیکرانی را زمزمه کنیم

سهراب سپهری

نه تو می مانی

نه اندوه

و نه هیچ یک از مردم این آبادی

به حباب نگران لی یک رود قسم،

و به کوتاهی آن لحظه شادی که گذشت،

غصه هم می گذرد،

آنچنانی که فقط خاطره ها خواهد ماند...

لحظه ها عریانند.

به تن لحظه خود، جامه اندوه مپوشان هرگز

سهراب

*زندگی،  راز بزرگی است که در ما جاریست*

زیر باران باید رفت...

زندگی، رسم پذیرایی از تقدیر است

زندگی، سبزترین آیه، در اندیشه برگ

زندگی، خاطر دریایی یک قطره، در آرامش رود

زندگی، حس شکوفایی یک مزرعه، در باور بذر

زندگی، باور دریاست در اندیشه ماهی، در تنگ

زندگی، ترجمه روشن خاک است، در آیینه عشق

زندگی، فهم نفهمیدن هاست

زندگی، پنجره ای باز، به دنیای وجود

تا که این پنجره باز است، جهانی با ماست

آسمان، نور، خدا، عشق، سعادت با ماست

فرصت بازی این پنجره را دریابیم

در نبندیم به نور، در نبندیم به آرامش پر مهر نسیم

پرده از ساحت دل برگیریم

رو به این پنجره، با شوق، سلامی بکنیم

زندگی، رسم پذیرایی از تقدیر است

وزن خوشبختی من، وزن رضایتمندی ست...

بهترین چیز رسیدن به نگاهی است که از حادثه ی عشق تر اشت....

من از مجاورت یک درخت می آیم

که روی پوست آن دست های ساده ی غربت

اثر کذاشته بود:

"به یادگار نوشتم خطی ز دلتنگی."