* آی سان نوروزی

«آلفردو جیمز آل پاچینو» 25 آوریل 1940 به دنیا آمد. پدرش «سالواتوره» و مادرش «رزا» زوج فقیر سیسیلی بودند. مادر آلفردو از كودكی رزندش را با پدر تنها گذاشت و از آنها جدا شد. پدر همزمان با جنگ جهانی دوم به عنوان سرباز به جبهه رفت. بنابراین «آل» نزد خانواده



مادرش رفت.
پاچینو از زمانی با دنیای بیرون آشنا شد كه مادرش او را برای دیدن فیلم «آخر هفته گمشده» به سینما برد.
سال 1946 پدرش به خانه برگشت و پسر بچه خجالتی را در مدرسه ثبت نام كرد.
«آل» مشتاق یادگیری بود و از استعدادش برای اجرا هم استفاده می كرد، اما در كلاس به دلقك معروف شد. سال دوم دبیرستان معلمش سعی كرد كه از احساسات سركش او در تئاتر استفاده كند. آل با نمره های پایین از سوی دبیرستان منهتن پذیرش شد، اما رعایت نكردن مقررات دبیرستان آشفته اش می كرد. از طرف دیگر ناراحتی مادر او را به كار بیرون و آن هم كارهای كم درآمد وا داشت.
او كه «مارلون براندو» و «جیمزدین» را بیش از هر بازیگر دیگری دوست داشت، به دنبال یك تصمیم جدی از 1958 وارد هنرستان تئاتر شد. در همین روزها و سن 22 سالگی مرگ مادرش او را شوكه كرد و در افسردگی عمیقی فرو برد.عمده فعالیتهای بازیگری اش در این سالها اجرای تئاتر سرپایی و كمدی های Stand up بود. بعدها به برادوی رفت و نزد «لی.استراسبرگ» كه معلم «مارلون براندو» و «جیمز دین» بود امتحان داد و شروع به آموختن كرد. به دنبال این كارها بود كه توانست در بیست و شش سالگی به عنوان نقش اول در «آمریكا هورا» بازی كند.
در تئاتر «دایندیت واكس دبروكس» در نقش یك لوتی به بهترین بازیگر تبدیل شد.
سال 1949 در برادوی نقش یك دیوانه سادیسمی را بازی كرد و موفق شد برای آن جایزه «تونی» را دریافت كند. به همین خاطر هم بود كه هالیوود پیشنهادهای مختلفی را برای استخدام او به عنوان بازیگر مطرح كرد. «آل پاچینو» با وسواس تمام، همه پیشنهادها را بررسی می كرد تا اینكه در 30 سالگی اولین قرارداد بازیگری اش را برای فیلم «وحشت در نیلی پارك» با كمپانی فاكس قرن بیستم بست تا در آن نقش یك معتاد الكلی را بازی كند. این نقش خیلی زود توجه هالیوود را به او جلب كرد. همین فیلم هم او را به «فرانسیس فوردكاپولا» شناساند.
كاپولا پیشنهاد نقش «مایكل كورلئونه» را به پاچینو داد و در حالی كه خیلی از سازندگان «پدر خوانده» با حضور وی در این فیلم موافق نبودند نقش به او واگذار شد.
سال 1972 «پدر خوانده» به نمایش درآمد و به پرفروش ترین فیلم زمان خود تبدیل شد. منتقدان، بازی «آل پاچینو» را در این فیلم تحسین كردند و آل هم برای اسكار بازیگر نقش دوم كاندید شد. هر چند جایزه نگرفت، اما از این استقبال و موفقیت خیلی راضی بود.
«آل پاچینو» ناگهان با توجه و هجوم رسانه ها و مردم روبرو شد و به دلیل آنكه آمادگی این شهرت ناگهانی را نداشت، وحشتزده شده بود.
سال 1973 یك بار دیگر توانایی های فوق العاده اش را در نقش یك پلیس در فیلم «سرپیكو» نشان داد. اگر «پدر خوانده» برای پاچینو نقطه شروع بود، «سرپیكو» او را سوار بر سفینه شهرت كرد. برای این فیلم هم نامزد دریافت اسكار شد و در ضمن جایزه گلدن گلوب را هم دریافت كرد.
در 34 سالگی برای «پدر خوانده 2» ششصد هزار دلار دستمزد و درصدی از فروش فیلم را از كمپانی پارامونت دریافت كرد.
پاچینو در اوج موفقیت در سال 1975 در دو فیلم «بعد از ظهر سگی» و «عدالت برای همه» نیز بازی كرد و برای هر دو فیلم نامزد دریافت اسكار شد، اما باز هم جایزه را دریافت نكرد.
پسر طلایی هالیوود دیگر از 10 سال بازیگری در سینما خسته شده بود و بعد از یك توقف اجباری مجدداً به تئاتر بازگشت. در دو تئاتر مهم «ریچارد سوم» و «baseing Terning» از كمپانی تئاتر باستن بازی كرد و باز هم موفق شد جایزه تونی را برای بهترین هنرپیشه مرد دریافت كند.
آل در 39 سالگی درگیر مشكلات شخصی بسیاری بود و با نارضایتی در هالیوود زندگی می كرد. او احساس كامل بودن نداشت. دلش می خواست كسی باشد كه دنیا هرگز به خود ندیده است و طالب موفقیت بیشتر بود.
آل در 1979 بعد از یك همكاری ناموفق با كروزینگ باز به تئاتر بازگشت و تمرین نمایش دیگری را شروع كرد، اما در اولین روز اجرای نمایش، استراسبرگ درگذشت.
در اوایل دهه 80 در دو فیلم دیگر بازی كرد كه یكی از آنها «Oscarfice» به نویسندگی الیوراستون و كارگردانی «برایان دی پالما» بود. «دی پالما» بعد از پایان این فیلم در مورد او گفت: «آل، بسیار تواناست و كارگردانی با وجود چنین بازیگری بسیار آسان است.»
اما فیلم دی پالما با وجود سر و صدایی كه به پا كرد و فروش زیادی كه داشت مورد انتقاد قرار گرفت و منتقدین، مردم را از دیدن آن منصرف كردند.
در 1989 بعد از چهار سال دوری از هالیوود، آل پاچینو یك بار دیگر با فیلم «دریای عشق» توانست توجه منتقدان را به خود جلب كند.
یكسال بعد در «دیك تریسی» بازی كرد و باز هم برای دریافت اسكار نقش دوم نامزد شد و این بار هم جایزه نگرفت.
سال 1990 «آل پاچینو» در جریان بازی در «پدر خوانده 3» و دریافت دستمزدهای كلان بعد از 20 سال از «داین كیتن» جدا شد. سال بعد توانست پشت سر هم در دو فیلم «بوی خوش زن» و «گلن گری گلن راس» بازی كند و برای هر دو نامزد اسكار شود. آل پاچینو 52 ساله تا این زمان 3 بار برای دریافت اسكار نقش دوم و 5 بار برای اسكار نقش اول نامزد شده بود و سرانجام در 1992 توانست برای «بوی خوش زن» اولین جایزه اسكارش را دریافت كند. ضمن اینكه برای همین فیلم جایزه گلدن گلوب را هم گرفت.
1996 پاچینو در پی رسیدن به آرزوی همیشگی اش برای ساختن فیلمی براساس آثار شكسپیر «در جستجوی ریچارد» را با حضور «كوین اسپیسی» ساخت. ساخت این فیلم 4 سال طول كشید و توانست اسكار بهترین كارگردانی مستند را برای كارگردانش به ارمغان آورد.
«آل پاچینو» در سالهای بعد در آثار مختلفی به ایفای نقش پرداخت: «فرانگی و جانی»، «راه كارلیتو»، «التهاب»، «تالار شهر»، «وكیل مدافع شیطان»، «دنی براسكو»، «خودی»، «كافه چینی»، «مردی كه می شناسم»، «دو نفر برای پول»، «بی خوابی»، «تاجر ونیزی» و...
آل در 1996 از سوی انجمن گوتام جایزه ویژه یك عمر فعالیت هنری را گرفت و از طرف فستیوال سن سباستین اسپانیا هم جایزه مشابهی دریافت كرد و سال 2001 از طرف گلدن گلوب به خاطر سالهای خدمت در هالیوود از او قدردانی شد.صدای گرم و دلنشین، چهره جذاب، بازی فوق العاده با چشم و استفاده بی نظیر از حركات بدن همچنان نام «آل پاچینو» را بعد از 40 سال بازیگری در فهرست ممتازهای سینما قرار داده است و هنوز هم هالیوود در مقابلش سر تعظیم فرود می آورد.
بازیگر «تازه سرباز»، «گیگلی»، «اسلم وان»، «مخمصه» و «صورت زخمی» همچنان پسر طلایی هالیوود است.
فرانسیس فوردكاپولا در مصاحبه ای درباره او می گوید:
«اگر كارگردان نمی شدم، دوست داشتم یك پاچینو باشم»

جیم کری
کیت وینسلت