این روزها احساس می کنم که گلبرگ های قاصدکی که خدا فوت کرده است و آرام و حیران و شاد در هوا تاب می خوردند , به زمین می نشینند , متین .

زندگی همان گلبرگ های پخش و پلاست اما همه از یکجاست . همه از قاصدکی است که لب های غنچه شده ی خدا فوتش کرده و مشتی رنگ و لطافت ترد و باریک بر سر ما پاشیده است .

من این گلریزان را تماشا می کنم و متین اما حیران این حادثه ام . این حادثه ی پرهیجان اما آرام , و لذت می برم .

لذتی که در سکوت تماشا و تماشای ساکت من است ....

ممنون از متن زیبای نوید عزیز

به نظر شما بعد از خوندن کتاب اسکاولشین دعا کردنمون چه فرقی باید با قبل داشته باشه؟

من قبل از خوندن کتاب اسکاولشین وقتی دعایی می کردم و چیزی رو به خدا می سپردم همیشه نگرانی پشتش بود. دقیقا نمی دونم از چی ولی همیشه یه چیزی بود که نگرانش بودم. آیا خدا می ده ؟ آیا خدا کمکم می کنه ؟ اگه خدا نخواد چی می شه ؟ حال این که اگه خودم کاری رو می خواستم انجام بدم مطمئن تر بودم.

بعد از اتمام کتاب فهمیدم من حق ندارم از خدا چیزی رو بخوام و دلشوره داشته باشم. به جای دلشوره مطمئن هستم که خدا بهترین رو انتخاب می کنه. حالا باور دارم که خدا از من خوش سلیقه تره. دانایی من در برابر حکمت ها و چارهای حکیمانه اش هیچه. پس دلشوره چرا ؟

باز هم می نویسم : 

امام صادق می فرمایند : زمانی که دعا می کنی باور کن که خواسته تو هم اکنون پشت در هست !

پس به جای دلشوره مطمئن هستم که :

بس در بسته به مفتاح دعا بگشایند.

حافظا در کنج فقر و خلوت شب های تار

تا بود وردت دعا و درس قران غم مخور

رمضان مبارک =D>

امد رمضان و عید با ماست

قفل امد وان کلید با ماست

بر بست دهان و دیده بگشاد

وان نور که دیده دید با ماست

امد رمضان به خدمت دل

وان کش که دل افرید با ماست

در روزه اگر پدید شد رنج

گنج دل نا پدید با ماست

کردیم ز روزه جان و دل پاک

هر چند تن پلید با ماست

روزه به زبان حال گوید

کم شو که همه مزید با ماست

چون هست صلاح دین در این جمع

منصور و ابا یزید با ماست

از آلاله عزیز

من حربه ها و راه ها و چاره هایی دارم که تو نمی شناسی حربه هایی اسرارآمیز و راه هایی اسرارآمیز و چاره هایی اسرارآمیز. زیرا خدا معجزات خود را به شیوه هایی اسرارآمیز به انجام می رساند. مشکل بیشتر مردم این است که می خواهند پیشاپیش راه ها و چاره ها را بدانند. می خواهند به خدا بگویند چگونه دعاهایشان را مستجاب کند. به خرد و کاردانی و تدابیر خدا توکل نمی کنند. وقتی دست به دعا برمی دارند ، برای خدا تکلیف تعیین می کنند که از کدام راه خواسته آنها را برآورد. از این رو خدا را در قید و بند حدود می گذارند و به آن یگانه قدوس اهانت می کنند.

عیسی مسیح گفت : آنچه در عبادت سوال می کنید یقین بدانید که آن را یافته اید و به شما عطا خواهد شد. دیگر ساده تر و سر راست تر از این نیز می توان گفت ؟

همچنین گفت : هر آینه به شما می گویم تا بازگشت نکنید و مثل طفل کوچک نشوید ، هرگز داخل ملکوت آسمان نخواهید شد. می توانیم مفهوم این آیه را چنین بیان کنیم : چشمداشت طفلی کوچک داشته باش تا دعاهایت مستجاب شوند. کودک با امیدی شاد و معصومانه در انتظار اسباب بازی شب عیدش می ماند.

امروز وقتی داشتم فصل اول نفود کلام (متن بالا) رو می خوندم با خودم فکر کردم تازه اسکاولشین یادش رفته بنویسه که ما خودمون به این نتیجه می رسیم که هیچ راهی هم نیست یعنی راحت به تدابیر خدا اهانت می کنیم و حق این اهانت رو به خودمون می دیم چون اون لحظه به فکر ما هیچ راهی نمی رسه! یادمون می ره که محدودیت در ماست نه در خدا و وقتی چیزی رو به خدا می سپاریم نباید به راه های مختلف فکر کنیم و تست کنیم آیا خدا می تونه این جوری انجام بده یا نه. بلکه فقط باید ببینیم از راهی که نمی دونیم به اون خواسته رسیدیم.

در این باره اندیشه نکنید که  چگونه خیر و صلاحتان می تواند انجام پذیرد. تنها سپاس بگزارید که پیشاپیش در عرصه غیبی حاجت خود را ستانده اید. پس بی شک راه های رسیدن به آن هم پیشاپیش مقدر و تأمین شده است.

راه های خدا خردمندانه است و چاره های خدا حکیمانه.

من با دیدن محدودیت در خودم خدا رو محدود نمی کنم.

ما نباید با دیدن محدودیت در خودمون خدا رو محدود کنیم .

کودک با امیدی شاد و معصومانه در انتظار اسباب بازی شب عیدش می ماند. مثلا پسرکی که طبلی خواسته است، از اندوه آنکه سرانجام طبل را می گیرد یا نه ، شب را بیدار نمی ماند. بلکه به بستر می رود و بی درنگ می خوابد. صبح هنگام نیز آماده روز خوشی که در پیش دارد از بستر بیرون می پرد و با شگفتی به آنچه در پیش دارد می نگرد.

اما بزرگسال عاجز از حل مسئله خود زجر می کشد و چه شبها که خواب به چشمش نمی آید. البته به جای طبل پولی حسابی خواسته است. هیچ راهی نیز برای پیدا کردن آن - مخصوصا به موقع پیدا کردنش - به ذهنش خطور نمی کند. البته می گوید که به خدا ایمان کامل دارد اما آنچه واقها می خواهد این است که بداند چگونه و از چه راه خواسته اش برآورده خواهد شد. پاسخ این است : من حربه هایی دارم که تو نمی شناسی . راه های من حکیمانه اند و چاره های من مطمئن.

هیهات انت اکرم من ان تضیع من ربیته

تو کریم تر از آنی که بخواهی دست پرورده ی خود را ضایع کنی !! ..

=D>=D>=D>=D>=D>

اقای حمید رضا منتظریم

من به شخصه منتظرم

شاهکار بود مرسی

و فی الارض آیات للموقنین و فی افلا تبصرون

و در زمین برای اهل یقین نشانه هایی هست و آیا در خودتان نمی بینید .. :: سوره ذاریات ::

=D>

خدا بیشتر از اونی که تو فکرشو می کنی بی تاب حس های توست .

برای ارسال حس هات به سمتش , حتی منتظر کشف واژه ها نمون .

ارتباط با خدا به اندازه نوشیدن یک لیوان آب سرد توی تابستون , گوارا و ساده ست .

امتحان کردی یا نه ؟؟؟

بار خدایا ، کاری که به برآمدن حاجتم مرا امیدوار کند بیاموز !

از لطف خدا ناامید نباش. آری جز مردم کافر هیچ کس از خدا ناامید نمی شود.

خدایا بر محمد(ص) وخاندانش درود و رحمت بفرست و چون تو را

بخوانم اجابت فرما دعای مرا وهرگاه ندا كردم تو را بشنو ندایم را و چون

 با تو مناجات كردم به حالم توجه فرما كه من به سوی تو گریخته ام و

 در حضورت ایستاده ام در حالی كه به درگاهت با حالی پریشان زاری می كنم

من آمده ام گدای این درگردم                                  مشمول عطاو لطف داورگردم

با دست تهی آمدنم عیبی نیست                              عیب است كه با دست تهی برگردم

سوره مبارکه ابراهیم :

ای رسول ، ندیدی چگونه خداوند کلمه پاکیزه را به درخت زیبایی مثل زده که اصل ساقه آن برقرار باشد و شاخه آن به سوی آسمان بالا  و آن درخت به اذت خداوند همه اوقات میوه های ماکول و خوش دهد ، خداوند این گونه مثل های واضح برای تفکر مردم می آورد و مثل کلمه کفر مانند درخت پلیدی است که هم ریشه اش به قلب زمین برود بلکه بالای زمین افتد و زود خشک شود و هیچ ثباتی و بقایی نیابد ...

کلمه های تو قسمتی از بذرهایی است که در باغ جاودانه ات می کاری ، ببین چه می کاری زیرا غذای زندگی تو از همان تهیه می شود که کاشته ای ، بهترین ها را بکار پس بهترین ها نصیب تو خواهد شد .