باز باران با ترانه

با گوهرهای فراوان

می خورد بر بام خانه

یادم اید روز باران

گردش یک روز شیرین

خوب و شیرین

توی جنگل های گیلان

کودکی ده ساله بودم

...

چه حیف که برگی به زمین افتاد و من ندیدم رقصش را میان باد، در آغوش باد

چه حیف! نسیمی وزید و من حسش نکردم

چه حیف! گلی شکفت و من در خواب بودم

چه حیف چشمی با عشق نگریست و من معنایش را نفهمیدم

چه حیف! کسی راست گفت و من نشنیدم

چه حیف! کسی از راه آمد و من به استقبال او نرفتم.

ای دریغ از ما اگر کامی نگیریم از بهار ...

توبه ها را بشکنید ، توبه ها را بشکنید

 

میخانه ها را وا کنید ای بـــاده خـــواران          پیمانـه را احیــا کنیـد ای مــل گســاران

باده ساغـر کنیـد ، توبـه ای دیگـر کنیـد          خرقه از تن برکنید ، توبه ها را بشکنید

 

توبـــه هــا را بشکنیـــد آمــــد بهــــاران

 

یادی از آئین مستانی کنید ، مست پنهانی کنید          تا سحر پیمانه گردانی کنید ، مست پنهانی کنید

روز و شب معشوقــه بـــازی های عــرفــانی کنید          مــست پنهـــــانی کنیــد ، مست پنهــــانی کنید

 

همچـون خمـــاران توبــه ها را بشکنید

توبـــه هــا را بشکنیـــد آمــــد بهــــاران

 

عاشقان غوغا کنید           بــر دل شیـــدا کنید

یک نفس گر میتوان ساغر زدن          پس چــرا اندیشـــه فـــردا کنیم

 

غصه از سر وا کنیم           پیمانه را احیا کنیم

ای بی قـراران ، ای بی قـراران

 

توبـــه هــا را بشکنیـــد آمــــد بهــــاران

 

میخانه ها را وا کنید ای بـــاده خـــواران          پیمانـه را احیــا کنیـد ای مــل گســاران

باده ساغـر کنیـد ، توبـه ای دیگـر کنیـد          خرقه از تن برکنید ، توبه ها را بشکنید

 

توبـــه هــا را بشکنیـــد آمــــد بهــــاران

بهار

به من آموخت که

"بی تویی"

رنجی است که

بهار هم

با همه ی بی همتاییش

از آن کم نمی کند

@};-

che zibaaaaaaaaaaaaaaa

 

یادم باشد ، این عید به دیدار خودم هم بروم !

 

 

بهار همه دوستان عزیز مبااااااااااااااااااارک

 

.

بوی باران بوی سبزه بوی خاک

شاخه های شسته باران خورده پاک

آسمان آبی و ابر سپید

 برگهای سبز بید

عطر نرگس رقص باد

نغمه شوق پرستو های شاد

خلوت گرم کبوترهای مست 

 نرم نرمک می رسد اینک بهار

خوش به حال روزگار

 خوش به حال چشمه ها و دشت ها

خوش به حال دانه ها و سبزه ها

خوش به حال غنچه های نیمه باز

 خوش به حال دختر میخک که می خندد به ناز

 خوش به حال جام لبریز از شراب

 خوش به حال آفتاب

 ای دل من گرچه در این روزگار

 جامه رنگین نمی پوشی به کام

باده رنگین نمی نوشی ز جام

 نقل و سبزه در میان سفره نیست

 جامت از ان می که می باید تهی است

ای دریغ از تو اگر چون گل نرقصی با نسیم

ای دریغ از من اگر مستم نسازد آفتاب

 ای دریغ از ما اگر کامی نگیریم از بهار

 گر نکویی شیشه غم را به سنگ

 هفت رنگش میشود هفتاد رنگ!

نوروز که قرن های دراز است بر همه جشن های جهان فخر می فروشد، از آن رو هست که این قرارداد مصنوعی اجتماعی و یا بک جشن تحمیلی سیاسی نیست. جشن جهان است و روز شادمانی زمین و آسمان و آفتاب و جشن شکفتن ها و شور زادن ها و سرشار از هیجان هر «آغاز».

 

 

عیدتون مبارك