آن شناختی که جدا از خود و در درون خود داری تا ایان قرون جدا از تو باقی می ماند ...

         پس چرا برای آن این همه ارزش قائلی ؟!

کی همه ی کتاب ها را خواهیم سوزاند؟؟؟

مرسی دوستم

هزار آفرین .

ای جوان ،

هرگـــــاه شنیدی صدایی در درونت میگوید تو نقاش نیستی

با تمام نیرو نقاشی كن ،

آن صدا خاموش خواهد شد اما تنها با كار كردن ...

ون گوگ

این نیرومند ترین گونه ما نیست كه زنده میماند

هوشمند ترین شان نیز نیست

كسی زنده میماند كه بیش از همه شایسته سازگاری با دگرگونی را دارد

چالز داروین

دیگر به عشق اعتقادی ندارم

چون به جز عشق فکر دیگری به سر ندارم

کریستین بوبن

امیر مومنان حضرت علی (ع) می فرمایند:

آرام باش ، توکل کن ، تفکر کن ، سپس آستینها را بالا بزن ، آنگاه دستان خداوند را می بینی که زودتر از تو دست به کار شده است...

مرا با خیالت تنها نگذار

اصلا به تو نرفته است

مهربان نیست ، آزارم میدهد

دلم خودت را میخواهد

با تشکر از شادان عزیزم

امام على (ع ) به مردى كه از او خواهش پند دادن داشت ، فرمود: از آنان مباش ! كه بى آن كه نیكى كنند، امید رستگارى آخرت دارند. و با طول آرزو امید توبه دارند. در دنیا، همچون وارستگان سخن مى گویند و همچون دلبستگان عمل مى كنند. اگر بدانان بخشیده شود، سیرى ندارد و اگر از آنان باز داشته شود، خرسند نمى شود. نهى مى كنند و نهى نمى پذیرند و دیگران را فرمان مى دهند به آن چه كه خود، عمل نمى كنند. نیكوكاران را دوست دارند. اما همچون آنان عمل نمى كنند. گناهكاران را دشمن مى دارند و خود، یكى از آنانند. مرگ را به سبب بسیارى گناه ، ناخوش دارند. چون بیمار شوند، از كارهاى ناپسند خود، پشیمان مى شوند و چون سلامتى را بازیابند، به كار ناپسند مى پردازند
اگر در آسایش باشند، خودپسند مى شوند. و چون مبتلا شوند، ماءیوس ‍ مى گردند. چون آنان را بلایى رسد، دست به دعا بردارند و چون آسایشى یابند، مغرورانه سرپیچى كنند. گمانشان بر آنان چیره است و آن چه یقین است ، بر آنان دسترسى ندارد. بر دیگرى به كوچكترین گناه ، ترسان شوند و خود، به بیش از آن چه كه او دست زده است ، دست یازند. چون بى نیاز شوند، سرمستى و فتنه انگیزى كنند. و چون نیازمند شوند ماءیوس و خوار گردند. چون دست به كارى زنند، كوتاهى كنند و چون چیزى خواهند، زیاده روى كنند. چون شهوت بدانان روى آورد، گناه را پیش اندازند و توبه را پس . چون درد و رنجى روى آور شود، از چارچوب دین فراتر روند. پند را به توصیف مى نشینند، و خود، پند نمى گیرند. در نصیحتگرى مبالغه مى كنند و خود موعظه نمى شوند. در گفتار، راهنمایند و در كردار، اندك ورزند. به ناپایدار همچشمى دارند و در پایدار، سهل انگارند. غنیمت را غرامت مى شمرند و غرامت را غنیمت مى دانند. بر مرگ ، ترسانند و به چاره اى دست نمى زنند. گناه كوچك دیگران را بزرگ شمرند و بزرگ تر از آن را كه خود ورزیده اند، كوچك . طاعت كوچكتر خویش را بزرگ شمارند و بزرگ تر از آن را كه دیگران داشته اند، كوچك . مردم را طعنه زنند و عیب خویش پوشند. به بیكارگى گذراندن با ثروتمندان را بهتر از همنشینى نیك با نیازمندان دانند. به سود خویش بر دیگران حكم كنند. و به سود دیگرى ، بر خود حكم نكنند. دیگران را راهنمایى كنند، و خود را گمراه . فرمانبرى شان مى كنند و سركش مى شوند. وفادارى مى خواهند. و وفا نمى كنند. بر مردم ، به چیزى جز خداى ترسانند و از خدا بر مردم نترسند.