پیش تر از ما و من اویی به نام عشق بود...

علی رضا قزوه

کودکی با پاهای برهنه بر روی برف ها ایستاده بود و به ویترین فروشگاهی نگاه می کرد .

زنی در حال عبور او را دید . او را به داخل فروشگاه برد و برایش لباس و کفش خرید و گفت: مواظب خودت باش .

کودک پرسید: ببخشید خانم شما خدا هستید؟

زن لبخند زد و پاسخ داد: نه من فقط یکی از بنده های خدا هستم .

کودک گفت: می دانستم با او نسبت دارید !!

اصولا اظهار نظر قطعی در مورد « خدا » و کیفیت وجود او برای آدمیان ، از نظر منطقی « ناممکن » است . چرا که خدای عارف و فیلسوف و متکلم ، موجودی « بی نهایت » است و تمامی صفات و افعال او نیز همچون وجودش ، نامحدود و بی انتها است .

 اما انسانی که در باره ی خدا می اندیشد و می خواهد از ذات یا صفات یا افعال او گزارش دهد ، موجودی « با نهایت و محدود » است . آشکار است که هر چه ظرف وجودی آدمی را وسیع بدانیم ( حتی کامل ترین انسان در مجموعه ی هستی ) درک او از حقیقت وجود خدا و ذاتیات او ، درکی شدیدا محدود خواهد بود .

بدون « احاطه ی علمی » بر چیزی ، نمی توان آن را « به صورت کامل » درک کرد . باید « حدود » هرچیزی را دانست تا به آن « معرفت تفصیلی » پیدا کرد و تردیدی نیست که « احاطه ی تفصیلی محدود بر نا محدود ، عقلا ممتنع است » . تنها چیزی که می تواند در دسترس بشر قرار گیرد ، احاطه و معرفت « اجمالی » از خدا است .

بشر با تمام دانش حصولی و حضوری اش ، تنها جلوه هایی از جلوات ذات احدیت را مشاهده می کند و شعاعی از « نور مطلق » را می تواند تحمل کند . این محدودیت در همه ی نشآت وجودی انسان در دنیا و آخرت باقی می ماند و تنها دستخوش تحول و تعالی می شود ولی علو او چندان نخواهد بود که « علی اعلی » را به محدوده ی وجود خویش محدود سازد .

اگر به داستان موسی و بزرگان بنی اسرائیل در قرآن و تجلی نور بر کوه و بیهوش شدن آنان توجه کنیم و آن را صرفا بیان تاریخ نبینیم ، درک این سخن بر ما آسان می شود .

خدا باور های ماست

به باد داشته باش هر وقت دلتنگ شدی به آسمان نگاه کنی

کسی هست که عاشقانه تو را می نگرد و منتظر توست

اشکهای تو را پاک می کند و دستهایت را صمیمانه می فشارد

تو را دوست دارد فقط به خاطر خودت

به یاد داشته باش هر وقت دلتنگ شدی به آسمان نگاه کنی

و اگر باور داشته باشی می بینی ستاره ها هم با تو حرف می زنند

باور کن که با او هرگز تنها نیستی هرگز

فقط کافی است عاشقانه به آسمان نگاه کنی

خدا محبت است ...

چه چیز پایدار تر و برنده تر از محبت می باشد ؟!

محبت همیشه باقی است ...

خداوند عشق است .

عشقی که بعد از نفوذ به درون ما ،

نرم می کند ، ناب می کند ، تازه می کند ، بازسازی می کند ،

و درون آدمی را دگرگون می کند .

نیروی اراده انسان را دگرگون نمی کند .

زمان انسان را دگرگون نمی کند .

عشق دگرگون می کند !

زیرا ، عشق خداوند است

و خداوند ، عشق .

پائولو کوئیلو

مردی به آرایشگاه رفت تا آرایشگر موهایش را کوتاه کند, آرایشگر که مشغول کار شد طبق عادت همیشگی با مشتری شروع به صحبت کرد. درباره موضوعات مختلفی تبادل نظر کردند تا موضوع گفتگو به «خدا» رسید. آرایشگر گفت: « من ابداٌ به خدا اعتقاد ندارم.» مشتری پرسید: «چرا اینگونه فکر می کنی؟

آرایشگر گفت « کافی است پایت را از اینجا بیرون بگذاری و به خیابان بروی تا دریابی که خدا وجود ندارد .به من بگو اگر خدا وجود دارد چرا این همه آدم های مریض در دنیا هست؟ اگر خدا هست وجود این همه کودک آواره, یتیم به چه معنی است؟

اگر خدا هست پس نباید رنج و مشقتی وجود داشته باشد. من نمی توانم تصور کنم خدائی که همه را دوست دارد اجازه دهد این وضعیت ادامه داشته باشد."
مشتری لختی فکر کرد, ولی نخواست جوایش را بدهد مبادا مشاجره ای در بگیرد. بعد از اتمام کار وقتی مشتری آرایشگاه را ترک کرد, درست همان لحظه مردی را با موهای بسیار بلند و ریش های ژولیده و بسیار کثیف دید. مشتری به آریشگاه برگشت و به آرایشگر گفت:" آیا می دانی که در دنیا ابداٌ آرایشگر وجود ندارد؟» آرایشگر گفت «چگونه چنین ادعائی می کنی, در حالی که من اینجا هستم و همین چند دقیقه پیش موهای ترا اصلاح کرده ام؟

«نه» مشتری ادامه داد: «آرایشگر وجود ندارد چون اگر وجود داشت آدمی به آن شکل و شمایل با آن موهای بلند و ژولیده وجود نداشت» و اشاره کرد به همان مرد کثیف و ژولیده که حالا داشت از مقابل آرایشگاه عبور می کرد . آرایشگر گفت: «نه, من وجود دارم, چرا آن مرد به پیش من نمی آید؟»
«دقیقاٌ همین طور است» مشتری تأیید کرد . « و نکته همین جاست, خدا هم وجود دارد. دلیل وجود این همه مصائب آن است که مردم به سوی خدا روی نمی آورند و دنبالش نمی گردند

خداوند مارا  شبنم واشک را‍ در تشنگی پر از مهر ومحبتش خواهد نوشید

@};-@};-@};-@};-

نخستین اندیشه خداوند یک فرشته بود

نخستین واژه  خداوند یک انسان بود

پیش از اینها فكر میكردم خدا
خانه ای دارد میان ابرها
مثل قصر پادشاه قصه ها
خشتی از الماس وخشتی از طلا
پایه های برجش از عاج وبلور
بر سر تختی نشسته با غرور
ماه برق كوچكی از تاج او
هر ستاره پولكی از تاج او
اطلس پیراهن او آسمان
نقش روی دامن او كهكشان
رعد و برق شب صدای خنده اش
سیل و طوفان نعره توفنده اش
دكمه پیراهن او آفتاب
برق تیغ و خنجر او ماهتاب
هیچكس از جای او آگاه نیست
هیچكس را در حضورش راه نیست
پیش از اینها خاطرم دلگیر بود
از خدا در ذهنم این تصویر بود
آن خدا بی رحم بود و خشمگین
خانه اش در آسمان دور از زمین
بود اما در میان ما نبود
مهربان و ساده وزیبا نبود
در دل او دوستی جایی نداشت
مهربانی هیچ معنایی نداشت
هر چه می پرسیدم از خود از خدا
از زمین، از آسمان،از ابرها
زود می گفتند این كار خداست
پرس و جو از كار او كاری خطاست
آب اگر خوردی ، عذابش آتش است
هر چه می پرسی ،جوابش آتش است
تا ببندی چشم ، كورت می كند
تا شدی نزدیك ،دورت می كند
كج گشودی دست، سنگت می كند
كج نهادی پای، لنگت می كند
تا خطا كردی عذابت می كند
در میان آتش آبت می كند
با همین قصه دلم مشغول بود
خوابهایم پر ز دیو و غول بود

نیت من در نماز و در دعا
ترس بود و وحشت از خشم خدا
هر چه می كردم همه از ترس بود
مثل از بر كردن یك درس بود
مثل تمرین حساب و هندسه
مثل تنبیه مدیر مدرسه
مثل صرف فعل ماضی سخت بود
مثل تكلیف ریاضی سخت بود
*****
تا كه یكشب دست در دست پدر
راه افتادم به قصد یك سفر
در میان راه در یك روستا
خانه ای دیدیم خوب و آشنا
زود پرسیدم پدر اینجا كجاست
گفت اینجا خانه خوب خداست!
گفت اینجا می شود یك لحظه ماند
گوشه ای خلوت نمازی ساده خواند
با وضویی دست ورویی تازه كرد
با دل خود گفتگویی تازه كرد
گفتمش پس آن خدای خشمگین
خانه اش اینجاست اینجا در زمین؟
گفت آری خانه او بی ریاست
فرش هایش از گلیم و بوریاست
مهربان وساده وبی كینه است
مثل نوری در دل آیینه است
می توان با این خدا پرواز كرد
سفره دل را برایش باز كرد
می شود درباره گل حرف زد
صاف و ساده مثل بلبل حرف زد
چكه چكه مثل باران حرف زد
با دو قطره از هزاران حرف زد
می توان با او صمیمی حرف زد
مثل یاران قدیمی حرف زد
میتوان مثل علف ها حرف زد
با زبان بی الفبا حرف زد
میتوان درباره هر چیز گفت
می شود شعری خیال انگیز گفت....
*****
تازه فهمیدم خدایم این خداست
این خدای مهربان و آشناست
دوستی از من به من نزدیك تر
از رگ گردن به من نزدیك تر….
قیصر امین پور