وقتی خدا پرنده را آفرید قفس هم ساخته شد

پرنده اما بی خبر از همه جا به هر جا دلش می خواست می پرید و آواز سر می داد و لانه می ساخت تا این که روزی پرنده برای دانه برچیدن بر زمین نشست و به دام افتاد و قفس.

پرش را آذین خانه کردند و پروازش را به قاب پنجره سنجاق

پرنده قفسی شد و آسمان رویاهایش و هر روز میان آوازش ناله سر می داد و به خود لعن که پا برزمین نهاد ،  که خداوند او را آسمانی آفرید و او به طمع دانه بر زمین نشست و قفسی شد.

پرنده غمگین نالید و با آوازش صاحب قفس را فراخواند و گفت: حالا که من پرنده قفس شدم بیا تو هم لباس مرا بپوش و پرواز کن

مرد خشنود شد چون همیشه رویای پرواز داشت. غرق شادی و لذت بود که نفهمید کی به دام صیاد افتاد

روزی همسرش او را خرید و پیش پرنده آورد و پرنده را از بس ناله کرده بود و بی پر شده بود آزاد کرد.

پرنده آزاد شد و گفت : حال قدر زمینی بودن خود بدان و هرگز آرزوی بیش نکن

مرد لباس پرنده را باز گرداند .

هم پرنده آزاد شد و به آسمان برگشت و هم او انسان شد و زمینی و فهمید که باید روحش پرواز کند نه جسمش...........

هندویی عقربی را دید که در آب برای نجات خویش دست و پا میزند ...

هندو به قصد کمک دستش را به طرف عقرب دراز کرد اما عقرب تلاش کرد تا نیشش بزند !

با این وجود مرد هنوز تلاش میکرد تا عقرب را از آب بیرون بیاورد اما عقرب دوباره سعی کرد او را نیش بزند !!!

مردی در آن نزدیکی به او گفت : چرا از نجات عقربی که مدام نیش میزند دست نمیکشی ؟!

هندو گفت : عقرب به اقتضای طبیعتش نیش میزند طبیعت عقرب نیش زدن است و طبیعت من عشق ورزیدن ...

چرا باید از طبیعت خود که عشق ورزیدن است فقط به علت این که طبیعت عقرب نیش زدن است دست بکشم ؟! 

قهوه نمکی

.....

اون (دختر) رو تو یک مهمونی ملاقات کرد. خیلی برجسته بود، خیلی از پسرها دنبالش بودند در حالی که او (پسر) کاملا طبیعی بود و هیچ کس بهش توجه نمی کرد.

آخر مهمانی، دختره رو به نوشیدن یک قهوه دعوت کرد، دختر شگفت زده شد اما از روی ادب، دعوتش رو قبول کرد. توی یک کافی شا ناز نشستند، پسر عصبی تر از اون بود که چیزی بگه، دختر احساس راحتی نداشت و با خودش فکر می کرد، خواهش می کنم اجازه بده برم خونه...

یک دفعه پسر پیش خدمت رو صدا کرد،

میشه لطفا یک کم نمک برام بیاری؟

می خوام بریزم تو قهوه ام.

همه بهش خیره شدند، خیلی عجیبه!

چهره اش قرمز شد اما اون نمک رو ریخت توی قهوه اش و اونو سرکشید.

دختر با کنجکاوی پرسید،

چرا این کار رو می کنی؟

پسر پاسخ داد، وقتی پسر بچه کوچیکی بودم، نزدیک دریا زندگی می کردم، بازی تو دریا رو دوست داشتم، می تونستم مزه دریا رو بچشم مثل مزه قهوه نمکی. حالا هر وقت قهوه نمکی می خورم به یاد بچگی ام می افتم، زادگاهم، برای شهرمون خیلی دلم تنگ شده، برا والدینم که هنوز اون جا زندگی می کنند. همین طور که صحبت می کرد، اشک از گونه هاش سرازیر شد. دختر شدیدا تحت تاثیر قرار گرفت. یک احساس واقعی از ته قلبش. مردی که می تونه دلتنگیش رو به زبون بیاره، اون باید مردی باشه که عاشق خانوادشه، هم و غمش خانوادشه و نسبت به خانوادش مسوولیت پذیره... بعد دختر شروع به صحبت کرد، در مورد زادگاه دورش، بچگیش و خونوادش.

مکالمه خوبی بود، شروع خوبی هم بود. اون ها ادامه دادند به قرار گذاشتن. دختر متوجه شد در واقع اون مردیه که تمام انتظاراتش رو برآورده می کنه:

 خوش قلبه، خون گرمه و دقیق. اون این قدر خوبه که مدام دلش براش تنگ میشه! ممنون از قهوه نمکی! بعد قصه مثل تمام داستان های عشقی زیبا شد، پرنسس با پرنس ازدواج کرد و با هم در کمال خوشبختی زندگی می کردند....هر وقت می خواست قهوه براش درست کنه یک مقدار نمک هم داخلش می ریخت، چون می دونست که با این کار حال می کنه.

بعد از چهل سال، مرد در گذشت، یک نامه برای زن گذاشت،

"عزیزترینم، لطفا منو ببخش، بزرگ ترین دروغ زندگی ام رو ببخش. این تنها دروغی بود که به تو گفتم ... قوه نمکی. یادت میاد اولین قرارمون رو؟ من اون موقع خیلی استرس داشتم، در واقع یک کم شکر می خواستم، اما هول کردم و گفتم نمک. برام سخت بود حرفم رو عوض کنم بنابراین ادامه دادم. هرگز فکر نمی کردم این شروع ارتباطمون باشه! خیلی وقت ها تلاش کردم تا حقیقت رو بهت بگم، اما ترسیدم، چون بهت قول داده بودم که به هیچ وجه بهت دروغ نگم... حال من دارم می میرم و دیگه نمی ترسم که واقعیت رو بهت بگم، من قهوه نمکی رو دوست ندارم، چون عجیب بد مزه است... اما من در تمام زندگیم قهوه نمکی خوردم! چون تو رو شناختم، هرگز برای چیزی تاسف نمی خورم چون این کار رو برای تو کردم. تو رو داشتن بزرگ ترین خوشبختی زندگی منه. اگر یک بار دیگر بتونم زندگی کنم هنوز می خوام با تو آشنا بشم و تو رو برای کل زندگی ام داشته باشم حتی اگه مجبور باشم دوباره قهوه نمکی بخورم.

اشک هاش کل نامه رو خیس کرد. یه روز، یه نفر ازش پرسید، " مزه قهوه نمکی چیست؟

اون جواب داد "شیرینه"

به کرم ابریشم فکر کن.

او تمام عمرش رو روی زمین می گذراند، به پرندگان غبطه می خورد و از آنچه سرنوشت برایش مقدر کرده است آزرده خاطر است.

با خود فکر می کند: من منفورترین مخلوق عالم هستم. زشت، چندش آور و محکوم به خزیدن روی زمین.

روزی مادر طبیعت از کرم می خواهد که پیله ای بتند. کرم وحشت زده می شود. او تا کنون هیچ پیله ای نتنیده است. خیال می کند با این کار مقبره است را می سازد و خود را برای مردن آماده می کند.

با همه ناخرسندی اش از خدا گله می کند: خدایا! حالا که به این زندگی پست عادت کرده ام، می خواهی همین چیزهای اندک را از من بگیری!

با نومیدی خود را درون پیله محبوس می کند و در انتظار نتیجه کار می ماند.

بعد از چند روز متوجه می شود به پروانه ای زیبا بدل شده است. می تواند پر بکشد و همگان او را تحسین می کنند.

کرم ابریشم از معنای حیات و کارهای خداوند حیران می ماند.

* کارهای خداوند عجیبند ولی همگی به نفع ماست. *

پائولو کوئیلو

اون (دختر) رو تو یک مهمونی ملاقات کرد. خیلی برجسته بود، خیلی از پسرها دنبالش بودند در حالیکه او (پسر) کاملا طبیعی بود و هیچکس بهش توجه نمی کرد.

آخر مهمانی، دختره رو به نوشیدن یک قهوه دعوت کرد، دختر شگفت زده شد اما از روی ادب، دعوتش رو قبول کرد. توی یک کافی شاپ نشستند، پسر عصبی تر از اون بود که چیزی بگه، دختر احساس راحتی نداشت و با خودش فکر می کرد،  "خواهش می کنم اجازه بده برم خونه..."

یکدفعه پسر پیش خدمت رو صدا کرد، "میشه لطفا یک کم نمک برام بیاری؟ می خوام بریزم تو قهوه ام." همه بهش خیره شدند، خیلی عجیبه! چهره اش قرمز شد اما اون نمک رو ریخت توی قهوه اش و اونو سرکشید. دختر با کنجکاوی پرسید، "چرا این کار رو می کنی؟" پسر پاسخ داد، "وقتی پسر بچه کوچیکی بودم، نزدیک دریا زندگی می کردم، بازی تو دریا رو دوست داشتم، می تونستم مزه دریا رو بچشم مثل مزه قهوه نمکی. حالا هر وقت قهوه نمکی می خورم به یاد بچگی ام  می افتم، زادگاهم، برای شهرمون خیلی دلم تنگ شده، برا والدینم که هنوز اونجا زندگی می کنند." همینطور صحبت می کرد، اشک از گونه هاش سرازیر شد. دختر شدیدا تحت تاثیر قرار گرفت. یک احساس واقعی از ته قلبش. مردی که می تونه دلتنگیش رو به زبون بیاره، اون باید مردی باشه که عاشق خونوادشه، هم و غمش خونوادشه و نسبت به خونوادش مسئولیت پذیره... بعد دختر شروع به صحبت کرد، در مورد زادگاه دورش، بچگیش و خونوادش.

مکالمه خوبی بود، شروع خوبی هم بود. اونها ادامه دادند به قرار گذاشتن. دختر متوجه شد در واقع اون مردیه که تمام انتظاراتش رو برآورده می کنه: خوش قلبه، خونگرمه و دقیق. اون اینقدر خوبه که مدام دلش براش تنگ میشه! ممنون از قهوه نمکی! بعد قصه مثل تمام داستانهای عشقی زیبا شد، پرنسس با پرنس ازدواج کرد و با هم در کمال خوشبختی زندگی می کردند....هر وقت می خواست قهوه براش درست کنه یک مقدار نمک هم داخلش می ریخت، چون می دونست که با اینکار حال می کنه.

بعد از چهل سال، مرد در گذشت، یک نامه برای زن گذاشت، " عزیزترینم، لطفا منو ببخش، بزرگترین دروغ زندگی ام رو ببخش. این تنها دروغی بود که به تو گفتم--- قهوه نمکی. یادت میاد اولین قرارمون رو؟ من اون موقع خیلی استرس داشتم، در واقع یک کم شکر می خواستم، اما هول کردم و گفتم نمک. برام سخت بود حرفم رو عوض کنم بنابراین ادامه دادم. هرگز فکر نمی کردم این شروع ارتباطمون باشه! خیلی وقت ها تلاش کردم تا حقیقت رو بهت بگم، اما ترسیدم، چون بهت قول داده بودم که به هیچ وجه بهت دروغ نگم... حال من دارم می میرم و دیگه نمی ترسم که واقعیت رو بهت بگم، من قهوه نمکی رو دوست ندارم، چون خیلی بدمزه است... اما من در تمام زندگیم قهوه نمکی خوردم! چون تو رو شناختم، هرگز برای چیزی تاسف نمی خورم چون این کار رو برای تو کردم. تو رو داشتن بزرگترین خوشبختی زندگی منه. اگر یک بار دیگر بتونم زندگی کنم هنوز می خوام با تو آشنا بشم و تو رو برای کل زندگی ام داشته باشم حتی اگه مجبور باشم دوباره قهوه نمکی بخورم.

اشک هاش کل نامه رو خیس کرد. یه روز، یه نفر ازش پرسید، " مزه قهوه نمکی چیست؟ اون جواب داد "شیرینه"

اشتباهی خونه یه خانم پیری رو گرفتم ، اومدم معذرت خواهی کنم هی میگفت علی
جان تویی ، هی میگفتم ببخشید مادر اشتباه گرفتم ، باز میگفت رضا جان تویی
مادر ، میگفتم نه مادر جان اشتباه شده ببخشید ، اسم سوم رو که گفت دلم شکست
، گفتم آره مادر جون ، زنگ زدم احوالتون رو بپرسم . اونقدر ذوق کرد که
چشام خیس شد .

هنگامى که بهمن در بستر مرگ بود، خسرو هر روز به دیدار او می رفت.

یک روز خسرو گفت: «بهمن جان، ما هر دو عاشق فوتبال بودیم و سالهاى سال با هم فوتبال بازى می کردیم. لطفاً وقتى به بهشت رفتى، یک جورى به من خبر بوده که در آن جا هم می شود فوتبال بازى کرد یا نه؟»

بهمن گفت: «خسرو جان، تو بهترین دوست زندگى من هستى. مطمئن باش اگر امکانش بود حتماً بهت خبر می دهم.»

چند روز بعد بهمن از دنیا رفت.

یک شب، نیمه هاى شب، خسرو با صدایى از خواب پرید. یک شیء نورانى چشمک زن را دید که نام او را صدا می زد: خسرو، خسرو…

خسرو گفت: کیه؟

: منم، بهمن.

:”تو بهمن نیستى، بهمن مرده!

:باور کن من خود بهمنم…

: تو الان کجایی؟

بهمن گفت: در بهشت! و چند خبر خوب و یک خبر بد برات دارم.

خسرو گفت: اول خبرهاى خوب را بگو.

بهمن گفت: اول این که در بهشت هم فوتبال برقرار است.

و از آن بهتر این که تمام دوستان و هم تیمی هایمان که مرده اند نیز اینجا هستند.

حتى مربى سابقمان هم اینجاست. و باز هم از آن بهتر این که همه ما دوباره جوان هستیم

و هوا هم همیشه بهار است و از برف و باران خبرى نیست.

و از همه بهتر این که می توانیم هر چقدر دلمان می خواهد فوتبال بازى کنیم

و هرگز خسته نمی شویم. در حین بازى هم هیچ کس آسیب نمی بیند.

خسرو گفت: عالیه! حتى خوابش را هم نمی دیدم! راستى آن خبر بدى که گفتى چیه؟

بهمن گفت: مربیمون براى بازى جمعه اسم تو را هم توى تیم گذاشته!

پسر كوچكی وارد مغازه ای شد، جعبه نوشابه را به سمت تلفن هل داد.

بر روی جعبه رفت تا دستش به دكمه های تلفن برسد

و شروع كرد به گرفتن شماره. مغازه دار متوجه پسر بود و به مكالماتش گوش می داد..

پسرك پرسید: «خانم، می توانم خواهش كنم كوتاه كردن چمن های حیاط خانه تان را به
من بسپارید؟»
زن پاسخ داد: «كسی هست كه این كار را برایم انجام می دهد.»
پسرك گفت: «خانم، من این كار را با نصف قیمتی كه او می دهد انجام خواهم داد.»
زن در جوابش گفت كه از كار این فرد كاملا راضی است.
پسرك بیشتر اصرار كرد و پیشنهاد داد: «خانم، من پیاده رو و جدول جلوی خانه را
هم برایتان جارو می كنم. در این صورت شما در یكشنبه زیباترین چمن را در كل شهر
خواهید داشت.» مجددا زن پاسخش منفی بود.
پسرك در حالی كه لبخندی بر لب داشت، گوشی را گذاشت. مغازه دار كه به صحبت های
او گوش داده بود به سمتش رفت و گفت: «پسر...، از رفتارت خوشم آمد؛ به خاطر
اینكه روحیه خاص و خوبی داری دوست دارم كاری به تو بدهم.»
پسر جوان جواب داد: «نه ممنون، من فقط داشتم عملكردم را می سنجیدم. من همان كسی
هستم كه برای این خانم كار می كند..»

هیچ چیز ویرانگرتر از این نیست كه متوجه شویم كسی كه به آن اعتماد داشته ایم عمری فریبمان داده است...

هدف داشتن

در سال ۱۹۴۲ دکتر ویکتور فرانکل . این دکتر اتریشی که روانشناس و مدرس دانشگاه و محقق بود در جنگ جهانی دوم به دست آلمان ها اسیر شد و او را به اردوگاه کار اجباری بردن. 

ویکتور فرانکل می گوید : وقتی وارد اردوگاه کار اجباری آلمان ها شدم یک صحنه ی عجیبی دیدم و آن این بود که بسیاری از اسیر ها می مردند . نه اینکه کسی آنها را بکشد بلکه به خودی خود می مردند. 

فرانکل شروع به آمار گیری می کند که ببیند از هر چند نفر چند نفر می میرد چند نفر زنده می مانند. بعد از انجام این کار متوجه شد از هر ۲۸ نفر ۲۷ نفر میمیرند ۱  نفر زنده می ماند ! او شروع به بررسی می کند که علت این مرگها چیست . 

اولین ایده ای که به ذهنش می رسد این است که کسانی که زنده می مانند بدنی قوی و نیرومند و سالم دارند و کسانی که میمیرند بدنی ضعیف و بیمار گونه دارند. او در بررسی های که انجام می دهد متوجه می شود اینگونه نیست افراد نیرمند و سالم نیز میمیرند ! 

ایده بعدی که به ذهنش می رسد این است که افرادی که دارای ضریب هوشی بالاتری هستند نمیمیرند و برعکس کسانی که دارای ضریب هوشی پایین تر هستند میمیرند او اینگونه تصور کرد افراد با هوش از هوش خود برای زنده ماندن استفاده می کنند . بعد از بررسی های انجام شده متوجه شد که اینگونه نیست و افراد باهوش نیز میمیرند ! 

او تصمیم گرفت با زندانی ها مصاحبه کند و جواب آنها را بر روی جلد پاکت سیگار و یا هر کاغذ در دسترس می نوشت . او شروع به مصاحبه با افرادی که بلا شک تا چند روز آینده میمردند کرد. سوالی که از آنها می پرسید این بود که : آیا برای آینده ی خودتان هدفی دارید ؟ آیا در آینده منتظره کسی یا چیزی هستید ؟

جالب این است که اکثر آنها به هین سوال پاسخ نه دادند ! آنها می گفتند که ما اسیر آلمانها هستیم و دیر یا زود خواهیم مرد . پس فقط منتظر مرگ هستیم !

و عده ی کمی بودند که امیدوارانه منتظره آزادی بودند و برای دیدن خانواده شان لحظه شماری می کردند.

فرانکل نیز کتابی می نوشت که موقع اسارت آن کتاب را از او گرفتن و او این هدف را داشت که روزی آزاد می شود و آن کتاب را چاپ می کند. 

او از این تحقیق این چنین نتیجه گیری می کند که کسانی میمردند که در زندگی هدفی و یا خواسته ای از آینده نداشتند و آن عده ی کم بخاطر حتی هدفی کوچک زنده ماندند.

ویکتور فرانکل یک نظریه مطرح کرد : ((  بی هدفی انسان را می کشد )) و 

داستان هیزم شکن

روزی روزگاری یك هیزم شكن خیلی قوی برای كار سراغ یك تاجر الوار رفت تاجر او را استخدام كرد. و دستمزد خوبی برایش تعیین كرد و همچنین شرایط كاری بسیار خوب بود. بنابراین هیزم شكن ما تصمیم گرفت كارش را به نحو احسن انجام دهد، تا محبت صاحب كار خود را جلب كند.

رئیس جدید به او یك تبر داد و محل كارش را نشان داد. روز اول هیزم شكن 18 درخت را قطع كرد. رئیسش به او تبریك گفت و از او خواست به همین روش به كار خود ادامه دهد.

تاجر بسیار هیجان زده بود تا ببیند روز بعد هیزم شكن چند درخت قطع می كند. اما روز بعد او توانست فقط 15 درخت را بیندازد.  روز بعد هیزم شكن تلاش خود را بیشتر كرد. ولی فقط 10 درخت قطع كرد. هر روز با همه تلاشی كه می كرد تعداد كمتر درخت می توانست قطع كند.

هیزم شكن با خود فكر كرد من باید قدرت خود را از دست داده باشم. بنابراین پیش رئیس خود رفت و از او معذرت خواهی كرد. و گفت نمی دانم چه اتفاقی افتاده است كه هر روز توانایی من در قطع درختان كمتر می شود.

تاجر در جواب پاسخ داد: « آخرین باری كه تبر خود را تیز كردی كی بود؟ »

هیزم شكن پاسخ داد: تیز كردن؟ من وقتی برای تیز كردن تبر نداشتم چون خیلی مشغول ...

در این لحظه هیزم شكن به فكر فرو رفت و در كمال شرمندگی به اشتباه خود پی برد.

آیا شما هم تبر زندگی خود را تیز می كنید؟ آیا اطلاعات خود را به روز می كنید؟ آیا زمانی را برای اندیشیدن و بررسی آنچه انجام داده اید می گذارید؟ آیا  نتایج كارهای خود را تجزیه و تحلیل می كنید؟ آیا بدنبال راهی موثرتر برای مشكلات فعلی هستید؟ یا اینكه آنقدر خود را درگیر انجام كاری كرده اید كه وقتی برای این كارها ندارید.