ز پشت میله ها هر صبح روشن

نگاه کودکی خندد به رویم

چو من سر میکنم آواز شادی

لبش با بوسه می آید به سویم

ناله می لرزد و میرقصد اشک

آه بگذار که بگریزم من

از تو ای جلوه جوشان گناه

شاید آن به که بپرهیزم من

دستهایی ز خود مرا راندند

روی دیوار باز پیچک پیر

موج می زد چو چشمه ای لرزان

من از سلاله ی درختانم

تنفس هوای مانده ملولم میکند

پرنده ای که مرده بود به من پند داد که پرواز را بخاطربسپارم

در دل چگونه یادتو میمیرد

یادتو یاد عشق نخستین است

یادتو آن خزان دل انگیز است

 کو راهراز جلوه رنگین است

  در جستجوی تو و نگاه تو

 دیگر ندود نگاه بی تابم

اندیشه آن دو چشم رویایی

 هرگز نبرد زدیدگان خوابم

ای ساکنان سرزمین سادهء خوشبختی

ای همدمان پنجره های گشوده در باران

بر او ببخشائید

بر او ببخشائید

زیرا که محسور است

زیرا که ریشه های هستی بارآور شما

در خاک های غربت او نقب می زنند

و قلب زودباور او را

با ضربه های موذی حسرت

در کنج سینه اش متورم می سازند.

مستیم از سر پرید، ای همنفس

بار دیگر پر کن این پیمانه را

خون بده، خون دل آن خود پرست

 تا بپایان آرم این افسانه را

بعد از آن دیوانگی ها ای دریغ

باورم ناید که عاقل گشته ام

گوئیا او مرده در من کاینچنین

خسته و خاموش و باطل گشته ام

ای زن که دلی پر از صفا داری

 از مرد وفا مجو مجو هرگز

او معنی عشق را نمی داند

راز دل خود به او مگو هرگز