باسلامی دلگرم حالت ای دوست چنین میپرسم
تو جوابی داری؟
من ز تو مسرورم از تو من دلشادم
توچه حالی داری؟

شاد اگر باشی تو،من هوای صافم
زندگییت زیبا
من  از آن آگاهم

من هم اینجا شادم گر تو شادی ای دوست
اینهمه شادی را
من نگنجم در پوست

وای روزی كه تو دلگیر شوی
ابربارانی غم بارد و تو
از همه سیر شوی

من كویری خشك هستم اما
شهر تو گر سر گریه دارد
این تو نیستی كه بباری تنها

لمس گفتار تو من را پیداست
گر هزاران باریم
عطش دوستی ما پابرجاست

دوستی خوب وبد است
دوستی حقه پیری از ماست
دوستی گر به نگاهی جستی
كشف برتر همه از این دنیاست

دوستی را قدر باید دانست

شاخه هایش بس نباشد كوتاه
دوستی مونس تنهایی هاست
دوستی مهر وماه

دل ز اسرار درونت جمله ناآگاهیست
من ز تكرار تو میفهمم چیست
قلب تو گر دریا ست قتله گاه ماهیست

باز كن پنجره را بشِكن این نرده
دوست آنجاست ببین
گو سخن بی پرده...

دوست پی بسته به رفتار توست
گفتن هر كلمه آسان است
دوستی را نتوان آسان گفت

مادران شوكت شب هیچ نمیبخشیدند

گر نبودی دوستی
طفلها زیر معمای هوس میمیرند

شعر شاعر به كثافت میبرد

گر نبودی دوستی
همه شعر و افكار به نجاست میمرد

دوستی گوهر با ارزش شاهان بزرگ

گرنبودی دوستی
دست شاهان همه روزی به تبرها میخورد

دوستی قصه  وافسانه و یاد
تا نباشد ابری
یكه، بی ارزش، باد

زندگی معنی شادی وغم است
دوستی رمز بزرگ
دوستی .....واژه كم است       

تو در باران شیشه های دیروز بودی

                       که با دستهایت محل مرگ درناهایی که

                                    امروز نیستند را نشانم دادی

تو ،در باران كه بودی

 شبیه رقص دختری شد ه بود

غریزه ی نگاه كردن من

من،دنبالت به راه افتادم،

         تا زمین خوردن های برگ و رویایی كه در من نفوذ كرده

             رویایی که آنجا

سر در بی آزاری دامنت كه می گذارم

             ما ه عجیب ترماه می شود و

گاهی هم مترسك آغوشم،

                كه بوسه از تو به قابیلی نا برادر تبدیلم می كند

از دنبال کردن هایم

           بازهم، گم شده ای

            در كوچه های خیس

                               من به تنهایی ام بر می گردم

                                   پشت شیشه های دیروز باران زمین گیری بود

                                                          امروز اما، از غباری كه می آید .

نباید دانه ها را جست


نباید دانه ها را جست
نباید جای صید آدمی راشست

پرستو را چرا دانه دهیم ازدین یخبندان
چراآزاد باید پركشدجسمش از این زندان

پرستو را زمانه اینچنین خواسته
  وزنجیر ابتدا دستان به دستان خودش بافته

اگربندد پروبال پرستو را
كه پردارند پرستو ها

ومیمیرد كه پرآرد هرانكه زنده بی بال است
وآزاد را بدین شرح  ذكر احوال است

به گنجشك دانه ها دادیم،كبوترآشیان گم كرد
بهشت ساخته اینجا را چرا باید تحمل كرد

چراباید تحمل كرد فقط دانه فقط آشیانه ی این دام
بدور از ترس وشادیها كه میلرزاند تن واندام

همین است قدر آزادی
همین است خانه ماهی

  ته تنگ بلوریمان
وآبیهای بیرنگ میان آسمان تورتوریمان

قفس ازاین چه دلواتر،زمین راگشت پروانه
وبادرمانده ایم در این تقاضای صفیحانه

كه آزادی كجا جسته و تورخود نمیبینیم كه برچینیم
این ساده پریدن را نمیگیریم ومیمیریم

چه آسان صید میكردیم
چه آسان صید میگردیم

چه آسان دست درمرداب ماهی ها فروبردیم
وگول رنگهای پولك پشت نهنگ خوردیم

قفس راكیست كه میسازد
ودانه كیست كه میپاشد

ودانه كیست كه میپاشد درون حفره ای  تاریك تا بیرون كشد مارا
كه تا بیرون كشد مارا
كه تا بیرون كشد مارا ازاین آلوده در گل آب خوابیدن به بیدارا

از این آسودگی خاطر از فردا

ازین آسودگی خاطر از فردا
                                                               ام ع

نگاه خسته من از لبان بسته توست

و اشک های زلالم ز قلب خسته توست

سکوت می کنم هر چند خوب می دانم

تمام راز صدایم دل شکسته توست

 سلام آقای محمدی.....

شعرتون زیباست... ولی روی وزن اون بیشتر کار کنید ...کلمات را بگونه ای کنار هم بچینید که ابیات زیباتر خوانده شوند.....البته جسارت نباشه من هم خودم تازه اول راهم.

 

موفق باشید...شما هم در مورد شعر من نظر خودتون رو بفرمایید.... ممنون

 

 

تو را چگونه بخوانم، ای ترنم عشق

که آسمان دلت، قد یک دنیاست

 

تو از ولایت صبحی و از تبار افق

حضور سبز تو انگار، یک رویاست

 

رها نمی کند این عشق، چشم خیسم را

بیا که ذوق کلامت در اشک من، پیداست

 

تو شاه بیت غزل های ناب شعر منی

که جرعه جرعه نگاهت، مثال یک دریاست

 

تمام فاصله ها با تو، یک قدم است

ولی امید رسیدن به تو، چه بی معناست

 

تو را چگونه بخوانم، ای بهانه سبز

که شبنم نگهت، راستی که بی همتاست