در اضراب دستهای پر

آرامش دستان خالی نیست

خاموشی ویرانه ها زیباست

دلم گرفته است

دلم گرفته است

به ایوان می روم و انگشتانم را

بر پوست کشیده ی شب می کشم

چراغ های رابطه تاریک اند

چراغ های رابطه تاریک اند

کسی مرا به افتاب

معرفی نخواهد کرد

کسی مرا به مهمانی گنجشک ها نخواهد برد

پرواز را به خاطر بسپار

پرنده مردنی است

کسی مرا ب آفتاب

معرفی نخواهد کرد

کسی مرا ب مهمانی گنجشک ها نخواهد برد

پرواز را ب خاطر بسپار

پرنده مردنیست!

دل شوریده و دیوانه خویش را

میبرم تا ز تو دورش سازم

میبرم زنده به گورش سازم

تا از این پس نکند یاد وصال

با کدام دست می توان عشق را به بند جاودان کشید؟!!!!!!!

اگر به خانه من آمدی

برای من  ای مهربان

 چراغ بیار

                    ویک دریچه که از آن به

                          ازدحام کوچه خوشبخت بنگرم

من از نهایت شب حرف می زنم 

من از نهایت تاریكی

و من از نهایت شب حرف می زنم

اه ای زندگی منم که هنوز

با همه پوچی از تو لبریزم

نه برانم که بند پاره کنم

نه برانم که از تو بگریزم