بر لبانم قفل خاموشی زدم

                              با کلیدی آشنا بازش کنید

کودک دل رنجه ی دست جفاست

                             با سرانگشت وفا نازش کنید

مرگ من روزی فرا خواهد رسید

در بهاری روشن از امواج نور

در زمستانی غبارآلود و دور

یا خزانی خالی از فریاد و شور

راضی مشو که بندهی ناچیزی

عاصی شود به غیر تو روی آرد

راضی مشو که سیل سر کش را

در پای جام باده فرو بارد

رفتم مرا ببخش و مگو او وفا نداشت
راهی بجز گریز برایم نمانده بود
این عشق آتشین پر از درد بی امید
در وادی گناه و جنونم کشانده بود

در دلم بود كه دلدار تو باشم

وای بر من كه ندانستم از اول

روزی آید كه دل آراز تو باشم

وای از این بازی از این بازی درد آلود

از چه مارا ایچنین بازیچه میسازی؟

رشته تسبیح و در دست تو میچرخیم

گرم میچرحانی و بیهوده میتازی!

یک شب ز لوح خاطر من بزدای
تصویر عشق و نقش فریبش را
خواهم به انتقام جفاکاری
درعشق تازه فتح رقیبش را 

ای زن که دلی پر از صفا داری

از مرد وفا مجو,مجو,هرگز

او معنی عشق را نمی داند

راز دل خود به او مگو هرگز

زانكه نازیبد زبون را این خدایی ها

من كجا و زین تن خاكی جدایی ها

من كجا و از جهان این قتلگاه شوم

ناگهان پرواز كردنها رها یی ها

بر او ببخشایید

       بر او که گهگاه پیوند دردناک خویش را

با آبهای راکد و حفره های خالی از یاد می برد

                                و

                   ابلهانه می پندارد که حق زیستن دارد

دلم گرفته است      دلم گرفته است

به ایوان میروم و انگشتانم را بر پوسته کشیده شب میکشم

چراغ های رابطه تاریکند       چراغ های رابطه تاریکند

یک روز بلند آفتابی

در آبی بیکران دریا

امواج تو را به من رساندند

امواج ترانه بار تنها