و جوابی زیباتر از جواد نوروزی...

دخترک خندید و پسرک ماتش برد !

که به چه دلهره از باغچه ی همسایه، سیب را دزدیده

باغبان از پی او تند دوید

به خیالش می خواست،

حرمت باغچه و دختر کم سالش را از پسر پس گیرد !

غضب آلود به او غیظی کرد !

این وسط من بودم،

سیب دندان زده ای که روی خاک افتادم

من که پیغمبر عشقی معصوم،

بین دستان پر از دلهره ی یک عاشق

و لب و دندان

تشنه ی کشف و پر از پرسش دختر بودم

و به خاک افتادم

چون رسولی ناکام !

هر دو را بغض ربود...

دخترک رفت ولی زیر لب این را می گفت:

" او یقیناً پی معشوق خودش می آید ! "

پسرک ماند ولی روی لبش زمزمه بود:

" مطمئناً که پشیمان شده بر می گردد ! "

سالهاست که پوسیده ام آرام آرام !

عشق قربانی مظلوم غرور است هنوز !

جسم من تجزیه شد ساده ولی ذرّاتم،

همه اندیشه کنان غرق در این پندارند:

این جدایی به خدا رابطه با سیب نداشت

پاسخ زیبای" فروغ فرخزاد"

به شعر سیب" حمید مصدق"

من به تو خندیدم

چون که می دانستم

تو به چه دلهره از باغچه همسایه سیب را دزدیدی

پدرم از پی تو تند دوید

و نمی دانستی باغبان باغچه همسایه

پدر پیر من است

من به تو خندیدم

تا که با خنده تو پاسخ عشق تو را خالصانه بدهم

بغض چشمان تو لیک لرزه انداخت به دستان من و

سیب دندان زده از دست من افتاد به خاک

دل من گفت: برو

چون نمی خواست به خاطر بسپارد گریه تلخ تو را ...

و من رفتم

و هنوز سالهاست که در ذهن من آرام آرام

حیرت و بغض تو تکرار کنان
می دهد آزارم

و من اندیشه کنان غرق در این پندارم

که چه می شد اگر باغچه خانه ما سیب نداشت

من فکر می کنم...

من فکر می کنم...

من فکر می کنم...

و قلب باغچه زیر آفتاب ورم کرده

و ذهن باغچه دارد آرام آرام

از خاطرات سبز تهی می شود...

دست هایم را

در باغچه می کارم

سبز خواهم شد

می دانم

می دانم

می دانم ....

شعر گفتم که ز دل بردارم

بار سنگین غم عشقش را

شعر خود جلوه یی از رویش شد

با که گویم ستم عشقش را

دانی از زندگی چه میخواهم من تو باشم ......تو...پای تا سر تو

زندگی گر هزار باره بود بار دیگر تو ..........بار دیگر تو

29دی90

اگر به خانــــــ ه ی مـــــن آمدی

برای مـــــــن ای مهربان

چراغ بیاور

و یک دریچــــ ه که از آنـــــــ

به ازدحام کوچه ی خوشبخت بنگرمـــــــ

........

اکنون تو اینجائی

گسترده چون عطر اقاقی ها

در کوچه های صبح

بر سینه ام سنگین

در دستهایم داغ

آه ای زندگی منم که با همه پوچی از تو لبریزم!

دلم میخواهد آنقدر کوچک بشوم که به قدر یک پرنده کوچک باشم

آنوقت پر بزنم و بیایم پیش تو!

شاعران جمل گی اهل دروغند
مگر آنان ک از جنس فروغند

اینک منم زنی تنها.در آستانه فصلی سرد

دیوان عصیان

سرود زیبایی

شانه های تو
همچو صخره های سخت و پر غرور
موج گیسوان من در این نشیب
سینه می کشد چو آبشار نور
شانه های تو
چون حصار های قلعه ای عظیم
رقص رشته های گیسوان من بر آن
همچو رقص شاخه های بید در کف نسیم
شانه های تو
برجهای آهنین
جلوه شگرف خون و زندگی
رنگ آن به رنگ مجمری مسین
در سکوت معبد هوس
خفته ام کنار پیکر تو بی قرار
جای بوسه های من بر روی شانه هات
همچو جای نیش آتشین مار
شانه های تو
در خروش آفتاب داغ پر شکوه
زیر دانه های گرم و روشن عرق
برق می زند چو قله های کوه
شانه های تو
قبله گاه دیدگان پر نیاز من
شانه های تو
مهر سنگی نماز من

...

من فکر می کنم...

من فکر می کنم...

من فکر می کنم...

و قلب باغچه زیر آفتاب ورم کرده

و ذهن باغچه دارد آرام آرام

از خاطرات سبز تهی می شود...