به نام پدر

4 ساله که بودم فکر میکردم پدرم هر کاری رو میتونه انجام بده.

5 ساله که بودم فکر میکردم پدرم خیلی چیز ها رو میدونه.

6 ساله که بودم فکر میکردم پدرم از همه ی پدر ها باهوش تره.

8 ساله که شدم،گفتم پدرم همه چیز رو هم نمیدونه.

10 ساله که شدم با خودم گفتم اون موقع ها که پدرم بچه بود همه چیز با حالا کاملا فرق داشت.

12 ساله که شدم گفتم!خب طبیعیه،پدر هیچی در این مورد نمیدونه .....دیگه پیرتر از اونه که بچه گی هاش یادش بیاد.

14 ساله که بودم گفتم:زیاد حرفای پدرمو تحویل نگیرم اون خیلی امله.

16 ساله که شدم دیدم خیلی نصیحت میکنه گفتم باز اون گوش مفتی گیر آورده.

18 ساله که شدم،وای خدای من باز گیر داده به رفتار و گفتارولباس پوشیدنم.همین طور بیخودی گیر میده، عجب روزگاریه.

21 ساله که بودم پناه بر خدا بابا به طرز مایوس کننده ای از رده خارجه.

25 ساله که شدم دیدم که باید ازش بپرسم،زیرا پدر چیز های کمی درباره ی این موضوع میدونه ،زیاد با این قضیه سروکار داشته.

30 ساله که بودم به خودم گفتم بد نیست از پدر بپرسم نظرش درباره ی این موضوع چیه هر چی باشه چند تا پیرهن از ما بیشتر پاره کرده و خیلی تجربه داره.

40 ساله که شدم مونده بودم پدر چطوری از پس این همه کار ها و مشکلات بر میاد؟چقدر عاقل،چه قدر فهمیده است،چه قدر تجربه داره.

50 ساله که شدم....

حاضر بودم همه چیز رو بدم که پدر برگرده تا من باهاش درباره همه چیز حرف بزنم!

اما افسوس...خیلی چیز ها میشد ازش یاد گرفت.

قدر پدر را بدانیم .