درود بر ایرانیان بلند نظر و با پیشینه آریایی

حداقل این ولنتاین باعث شد ما سپندارمذگان رو دویاره از تو صندوقچه در بیاریم...

خداییش اگه ولنتاین این غربیا نبود ما میرفتیم سراغ سپندارمذگان؟

طی سالهای اخیر با نفوذ گری و با هدف تجزیه و تحلیل ایران عده ای با حمایت های کلان اقتصادی دست به کار های مضحک بسیاری زده اند که هدفشان جز تخریب شخصیت و هویت ایرانی نبوده است ، از دزدیدن گنجینه ها … تا تحمیل کردن آئین غیر بومی … و اینها تنها افراد ساده اندیش و زود باور را مورد حمله قرار می دهد . اشخاصی که بدون عقل و منطق مسائل را می پذیرند و این همان است که آنها می خواهند .

یکی از این ترفندها که چند سالی است در کشور عزیزمان ترویج می شود جشن به نام والنتاین است . جشنی که بر گرفته از داستانی سست پایه و با اهداف سودآوری و بازرگانی است که تا این برهه از تاریخ دوام آورده است .
آیا تا بحال از خود پرسیده اید داستان این روز چه بوده است ؟ و از کجا سرچشمه گرفته و با چه هدفی بازارش گرم گرفته است ؟؟؟

مسلما عده زیادی باورهایشان از روی عادت و چشم و هم چشمی صورت می پذیریت تا دلایل و شواهد موجود ، اگر کسی با کمی کنجکاوی در این جامعه مجازی ( اینترنت ) دست به جستجو بزند سوالاتش بی جواب نخواهد ماند .

دوستان زیادی منتظر هستند تا این داستان را در همینجا بشنوند ، ما هم آنها را به انتظار نمی گذاریم …

در اینجا داستان را به نقل از منابع به طور کوتاه بیان می نماییم :

در قرن سوم میلادی که مطابق با اوایل امپراطوری ساسانی در ایران است ، در روم باستان فرمانروایی به نام کلودیوس دوم فرمانروایی میکرد . کلودیوس ، عقاید عجیبی داشت ، از جمله اینکه سربازی خوب خواهد جنگید که مجرد باشد ؛ از این رو ازدواج را برای سربازان امپراطوری روم ممنوع اعلام کرد. کلودیوس به قدری بی رحم و قاطع بود که هیچ کس جرات کمک به ازدواج سربازان را نداشت . اما کشیشی به نام والنتیوس ( یا ولنتاین ) ، مخفیانه عقد سربازان رومی را با دختران محبوبشان جاری می ساخت . کلودیوس دوم از این جریان خبر دار شد و دستور داد که ولنتاین را به زندان بیاندازند . ولنتاین در زندان عاشق دختر زندان بان می شود و سرانجام کشیش به جرم جاری کردن عقد عشاق با قلبی عاشق اعدام می شود . . .
و او را به عنوان فدایی راه عشق ارج می دهند و از آن زمان به بعد به نمادی از عشق برای مسیحیان مبدل گردد  !

این خلاصه ای از این داستان که برگرفته از حقایق آن بوده است ، با توجه به اینکه داستان این روز برای مسیحیان با روایات معنوی یاد می شود ، اما سوال : این رسم چگونه و بر چه مبنایی شکل گرفت ؟

روایت از آنجا جالب می شود که :  زمانی که دین مسیح مرسوم گردید, مردان روحانی تصمیم به تغییر رسوم دیرینه مشترکین گرفتند. یکی از این رسوم جشنی به نام feast oflubercus بود. این جشن از سوی مقامات کلیسا به نام ST. Valntines نام گذاری شد و به منظور اینکه این جشن معنای روحانی داشته باشد , روحانیون شیوه ی نامگذاری جدیدی برای دختران در این مراسم ابداع نمودند. مراسم به این صورت بود که در این جشن کوزه ای حاوی اسامی مقدس در بین دختران قرار می دادند و دختران جوان هر یک, یک نام از کوزه بیرون می آوردند و این دختران سعی می کردند تا سال آینده صفت آن نام مقدس را در خود ایجاد نمایند.این مراسم تا قرن ۱۵ میلادی ادامه داشت ولی چندان موفق نبود .

به روایتی دیگر در آن زمان اروپائیان در پایین ترین سطح فرهنگ خود قرار داشتند و سعی می کردند خود را با دیگر فرهنگ های تکامل یافته آن دوران برسانند ، برای انجام چنین کاری رهبران آن دوران تصمیم به فرستادن روحانون مسیحی به تمامی سرزمین های آن دوران گرفتند . به گفته محققان اوج شکوفایی اروپائیان از آنجا آغار شد که با فرهنگ شرق آشنایی پیدا کردند . در آن زمان تنها سرزمین هایی که تا قلب اروپا  پادشاهی می کرد ایرانیان بودند و طی آن به مراوده و معامله می پرداختند . پس دور از عقل نیست که بگوییم ولنتاین هم برگرفته شده از آئین ایرانی بوده است . اما چه آئینی و چه داستان و قدمتی ؟

در جستجو تاریخ و تقویم ها در آن زمان که مسحیت پدید آمد یعنی تقریب ۲۰۰۰ سال پیش و اروپائیان هنوز در وضعی نا بسمان و بدون فرهنگی پایین زندگی می کردند ، ایرانیان ۲۰۰۰ سال بوده که به فرهنگی غنی و دانش دست یافته بودند و آئین بزرگ و عقاید و جشن های با شکوه بسیاری در کمال صلح داشتند ، در صورتی که اروپائیان تا چند صد سال اخیر همانند قومی وحشی در جنگ بودند تا به قدری که این جنگ ستیزی نیمی از جهان را ویران ساخت .

یکی از این آئین های زیبا و معنوی جشن اسپندارمذگان بوده که قسمتی از آن بشرح زیر است :

جشن سپندارمذگان یکی از جشن‌های ایرانی است که امروز ایرانیان آنرا در روز سپندارمذ (پنجمین روز) از ماه سپندارمذ (اسفند) برگزار می‌کنند. ابوریحان بیرونی در آثارالباقیه آورده‌است که ایرانیان باستان این روز را روز بزرگداشت زن و زمین می‌دانستند.

در گاهشماری‌های مختلف ایرانی، علاوه بر این که ماه‌ها اسم داشتند، هریک از روزهای ماه نیز یک نام داشتند. به‌عنوان مثال روز اول هر ماه ( روز اورمزد )، روز دوم هر ماه، روز بهمن ( سلامت، اندیشه ) که نخستین صفت خداوند است، روز سوم هر ماه، اردیبهشت یعنی «بهترین راستی و پاکی» که باز از صفات خداوند است، روز چهارم هر ماه، شهریور یعنی «شاهی و فرمانروایی آرمانی» که خاص خداوند است و روز پنجم هر ماه، ( سپندارمذ )بوده‌است. سپندار مذ لقب ملی زمین است. یعنی گستراننده، مقدس، فروتن. زمین نماد عشق است چون با فروتنی، تواضع و گذشت به همه عشق می‌ورزد. زشت و زیبا را به یک چشم می‌نگرد و همه را چون مادری در دامان پر مهر خود امان می‌دهد. به همین دلیل در فرهنگ باستان اسپندارمذگان را به‌عنوان نماد مهر مادری و باروری می‌پنداشتند.

در این روز مردان به همسران خودهدیه می‌دادند. مردان زنان خانواده را بر تخت شاهی می‌نشاندند و از آنها اطاعت می‌کردند و به آنان هدیه می‌دادند. این یک یادآوری برای مردان بود تا مادران و همسران خود را گرامی بدارند و چون یاد این جشن تا مدت‌ها ادامه داشت و بسیار باشکوه برگزار می‌شد همواره این آزرم و احترام به زن برای مردان گوشزد می‌گردید .

نکته : در سالهای اخیر عده ای با برگرداندن تقویم باستانی به خورشیدی امروزی که شاید بر حیث علمی صحیح باشد اما به زمان اجرا غیر معقول می باشد . مراسم و جشن های کهن بر پایه و اساس ، بطور دقیق زمان خود را اعلام کرده اند . بطور مثال زمان عید نوروز پایان سال و ورود به سال جدید می باشد حال سال ۳۶۵ روز باشد حال ۳۶۶ روز و یا در همین جشن سپندارمذگان ، چگونه جشنی که برپایه ماه اسفند می باشد در ماه بهمن اجرا نمائیم ؟ این سوال در جواب دوستانی که ۲۹ بهمن را به اشتباه و با تقویم های برگردانده شده روز جشن سپندارمذگان می خوانند !

اما بیست و نه بهمن چه روزی است ؟؟

ما به عنوان یک ایرانی و با داشتن سرزمینی پهناور و اقلیت ها و اکثریت های دینی و قومی باید در راستای فرهنگ و هویت خود به دیگر آئین ها احترام بگذاریم و زمانی را برای اتحاد آنها در نظر بگیریم ، طی هزاران سال اخیر اقلیت فرهنگ هایی که از ایران باستان به جا مانده است می توان به عید نوروز ، شب یلدا ، چهارشنبه آخر سال اشاره کرد چه بسا اینها قسمتی کوچک از فرهنگ به جا مانده است ، اما باید مراقب دیگر آئین ها و جشن هایی که در حال انقراض هستند باشیم . یکی از این جشن ها و آئین ها ” مهرمن ” است که در قلب تاریخ رو به انقراض کشیده شد و در تاریخ ایران زمین محو گردید . بطوری که شاید در تاریخ نتوان به این نام عنوانی جست . اما نسب به وقایع روزگار داستان مهرمن به زمان پیدایش زمین و بوجود آمدن جهان هستی و اولین عشق نمادین بر میگردد .

اما شاید یکی از مهمترین برتری های اندیشه مهرمن حس همبستگی و صلح و دوستی باشد که چه بسا پادشاه برتر جهانیان ، کورش کبیر از همین آئین به نامی جاودان در تاریخ دست پیدا کرد . مهرمن خانواده را اصلی ترین کانون عشق ورزی می داند و دوستان را جایگاهی ویژه ارج می دهد ، در این آئیین نیک ، تمامی ادیان و اقوام مورد حمایت و همبستگی قرار گرفته اند و طی آن نقطه اشتراک آنها ، خاک ایران زمین و عشق و مهرورزی قرار داده است .

مهرمن نمادی از عشق و احساس یک ایرانی است که با اندیشه ها و تفکرات پاک گره خورده است و طی آن در مسیر تعادل و خودباوری تجسمی برای جاودانه ماندن را نوید می دهد .

آخرین سخن :

سخنان و مطالب بالا که صحت و سوق آن را می توان به سادگی با کمترین جستجو تائید کرد ، میتوان به جرات اینگونه سخن گفت : که یک ایرانی با قلبی پر از عشق و مهرورزی که با تعهد در مسیر الهی قدم بر می دارد چگونه می تواند عشق را بهای مرگ شخصی نمادین کند و روح آن را حافظ خود ؟ و فراموش کند نیاکانش با عقل درایت روزی را برای آن انتخاب کرده اند که خداوند حافظ اوست نه روح یک انسان …

نکته :

·        جشن ولنتاین هیچگاه برای یک ایرانی متعهد نمی تواند نمادی از عشق باشد و چه بسا نماد چنین روزی قلب های شکسته شده و خونریزی و تیر خورده باشد که جز غمی جاودانه برایش به یادگار نخواهد گذاشت .

·        جشن سپندارمذگان هم روزی از روز های اسفند ماه می باشد که نمادی از زن و زمین بارور است و شاید روزی برای قدردانی از زنان ایرانی و در چنین زمانی زیبا خواهد بود .

جشن مهرمن هر ساله در روز بیست و نه بهمن با عنوان جشن عشق و دوستی برگزار میگردد که طی آن شما به هر که عشق می ورزید و دوستشان دارید و یا دوستانی دارید که آنها را صمیمانه دوست می دارید و به رسم یادگاری هدایایی همچون ، چند بیت شعر ، شاخه گل و غیره … به او ، احساس خود را بیان می کنید و بدور از هر جنجال و تفرقه ای ، کینه و بدبینی … روزز را سپری خواهید کرد . و چه زیباست یک روز به دور از بدیها و زشتی ها به یکدیگر مهر بورزیم و عاشقانه در کنار هم سرزمین خود را جاودانه سازیم .

پایان شکی عاشقانه : سفیر دیماه ۸۸ SAFIIR

و خداوند عشق را آفرید تا من و تو ما شویم و مهرمانه در کنار هم سرزمین خود را جاودانه سازیم

به امید روزی که هر ایرانی مهرمنی جاودانه باشد