بهشت زیر پا  - یك

ممکنه چند پست آینده به مذاق بعضی از دوستان خوشایند نباشه (به هر دلیلی). یک لطف بکنین و اگر مطالب براتون آزاردهنده هستن، به آرومی از کنارشون بگذرین. این‌ها همه نظرات شخصی من هستن و در عین حال برای اکثر نظرات دیگه احترام قایل هستم. در هر صورت مشتاق شنیدن نظرات شما هستم.

یک نکته‌ی دیگه رو هم اضافه کنم: من، نویسنده‌ی چند پست آینده، در مجموع فرزند سر به راهی بوده‌ام. تا همین یازده سال پیش با پدرم و تا همین الان با مادرم رابطه‌ی موفقی داشته‌ام. کمابیش همیشه هم از حضور همدیگه لذت برده‌ایم. منظور این که پست‌های آینده نه از سر خشم که از سر مقدار فکر به ذهنم رسیده‌ان. امیدوارم که تا حدی بی‌طرفی‌ام رو نشون داده باشم!

بهشت زیر پا - دو

این که فرزندان به پدر و مادر احترام بگذارن، شاید علت‌اش اینه که همیشه این پدرها و مادرها بوده‌ان که رفتار «درست» رو آموزش داده‌ان و بچه‌ها هم توان مقابله نداشته‌ان. شاید اگر تربیت به دست بچه‌ها بود، این پدر و مادرها بودن که احترام به فرزندان رو سرلوحه‌ی امور قرار می‌دادن.

بهشت زیر پا - سه

شاید که پدرمادرها حاضر باشن برای خوشبختی بچه‌شون دست به هر کاری بزنن. اما مسلمه که برای خوشبختی بچه اون رو به وجود نیاورده‌ان. طرف‌داران نظریه‌های مرتبط با برتری والدین به صرف والد بودن، یه لطفی بکنین مساله رو احساسی نکنین. تعارف که نداریم، به جز خودخواهی چه دلیل دیگه‌ای پشت‌اش می‌گذارین؟

بهشت زیر پا - چهار

در راستای پست قبلی، این یکی از دلیل‌هاییه که برای خانواده‌هایی که بچه‌ای رو به فرزندی می‌گیرن احترام زیادی قایل هستم. شاید که حاضر باشن برای خوشبختی بچه‌شون دست به هر کاری بزنن بدون این که آثار خودخواهی‌شون پشت وجود بچه بوده باشه

بهشت زیر پا - پنج