دو ست من ، اگرچه خیلی از بچه هایی که با رتبه های 50000 و 60000 قبول میشن، واقعا در حد و اندازه دانشگاه رفتن نیستند ولی به هرحال وقتی سیستم شخصی رو به عنوان دانشجو جذب می کنه صرفا جهت اخذ شهریه های آنچنانی، موظفه که امکاناتی در شأن یک دانشجو به اونها اختصاص بده، نه بیغوله ای که اگر هم ذره ای عشق به یادگیری وجود داشته باشه اون رو هم نابود کنه.

از این گذشته دانشگاههای خوب ایران هم امکاناتی درخور ارائه نمیدن. ما خودمون توی دانشگاه امیرکبیر یه بوفه و غذاخوری مخصوص خانمها داشتیم که عین این رستورانهای بین راهی بود و من رو به شخصه از هر چی غذا خوردنه بیزار می کرد و کلی کم و کاستیهای دیگه

یاد دانشگاه آزاد ملارد کرج افتادم که یه مدت اونجا درس می دادم

بیغوله تر از اون ناممکنه، واقعا مونده بودم دانشجوها چه جوری اونجا می تونن احساس دانشجو بودن داشته باشند