در نهم مارس 2006 دو شاهد اخبار تکان دهنده یی را از سرزمین چین افشا کردند: حزب کمونیست چین برای انجام اعمال جراحی پیوند اعضا شامل کلیه، کبد، قرنیه و.... از اندام های حیاتی تمرین کنندگان زنده فالون گونگ در زندان ها و اردوگاه های کار اجباری استفاده می کند و باقیمانده اجساد را پس از جداسازی اندام، برای از بین بردن شواهد می سوزانند و از راه فروش این اندام، به خصوص به خارجیان، که به خاطر ارزان بودن اعضا و نیز مدت انتظار کمتر برای عمل پیوند به چین سفر می کنند، تجارت بی سابقه یی را در عرصه پزشکی به راه انداخته اند.

مهم تر این که این جنایت فجیع تا امروز ادامه دارد. یکی از شاهدان، همسر سابق یک جراح اعصاب بود که عمل جداسازی قرنیه از چشم تمرین کنندگان فالون گونگ را در حالی که هنوز زنده بودند انجام می داد. فشار روانی که او متحمل شد تا خود را راضی به افشای این حقایق کند ناگفتنی است. او جزئیات کامل این اعمال را در شهادت خود بیان کرد و اظهار داشت که انگیزه اش از این افشاگری نجات زندگی هزاران تمرین کننده فالون گونگ بود که هنوز در زندانی زیرزمینی در پشت بیمارستان محبوس بودند و خطر مرگ ناشی از بیرون آوردن اندام های داخلی بدن تهدیدشان می کرد.

    
     در عرض یک سال افراد بیشتری برای تحقیقات گسترده تر قدم  پیش گذاشتند. از جمله یک گروه مستقل کانادایی که دو گزارش مستند در این زمینه ارائه کردند.

    
    دو تن فعال حقوق بشر کانادایی به نام دیوید ماتاس - وکیل بین الملل حقوق بشر - و دیوید کیلگور - وزیر پیشین کانادا در صلح آسیا - تحقیقات خود را در گزارشی 64 صفحه یی منتشر کردند. این گزارش مستند و جامع، واقعی بودن ادعای شاهدان را تایید می کند: خارج کردن اعضای بدن تمرین کنندگان بی گناه فالون گونگ در حالی که زنده هستند، در زندان ها با همکاری بیمارستان ها، به خصوص بیمارستان های نظامی و وابسته به ارگان های دولتی کشور صورت گرفته است. در این گزارش آمده است: با توجه به اینکه طبق آمار منتشر شده توسط مقامات رسمی دولت در یک دوره شش ساله قبل از شروع آزار و سرکوب فالون گونگ (1994 تا 1999) آمار عمل های پیوند عضو در چین بالغ بر 18500 مورد بوده است ولی در فاصله سال های 2000 تا 2005 یعنی شش سال آزار و شکنجه فالون گونگ تعداد 41500 عمل پیوند عضو در چین انجام شده است.

منبع لازم برای تامین عضو برای این تعداد عمل غیرقابل توضیح است و ادعای جداسازی اعضای بدن تمرین کنندگان فالون گونگ پاسخی به آن است. این گزارش 64 صفحه یی به همراه دیگر مستندات هم اکنون در اینترنت قابل دسترسی است. دیوید کیلگور و دیوید ماتاس در نامه خود به ریاست کمیته بین المللی المپیک عنوان کرده اند که متاسفانه نتیجه گیری های قبلی ما تایید شد این که دولت چین و کارگزارانش در قسمت های بی شماری از کشور، مخصوصاً در بیمارستان ها و مراکز بازداشت و دادگاه های خلقی خود تعداد وسیعی از زندانیان فالون گونگ را آگاهانه از سال 1999 به کام مرگ برده اند.

    
    اندام های حیاتی این افراد شامل قلب، کلیه، کبد و قرنیه چشم ها بلافاصله و بدون کسب اجازه قبلی محکومان از بدن هایشان خارج و به بهای گزاف به فروش رفته است. این اندام ها بعضاً به خارجیان فروخته شده که در کشور خود قاعدتاً باید مدت طویلی برای دستیابی به اندام های اهداکنندگان داوطلب منتظر می ماندند.

    اولین بار پس از افشای این وقایع حزب کمونیست چین آن را به شدت انکار کرد. رسانه ها و افراد در حال تحقیق بیان کردند حزب کمونیست آثار باقیمانده را در آن دسته از زندان هایی که مورد توجه رسانه ها قرار گرفته بود، قبل از بازدید سازمان های بین المللی از بین بردند. سپس در مقابل افزایش فشارهای بین المللی، حزب کمونیست سرانجام خارج ساختن اعضا از زندانیان اعدامی را می پذیرد، اما همچنان منکر خارج کردن اعضای بدن تمرین کنندگان فالون گونگ می شود.

یک مجموعه بین المللی از مقامات دولتی، وکلا، متخصصان و خبرنگاران به اتحادیه تحقیق درباره آزار و شکنجه فالون گونگ (CIPFG) ملحق شدند و از چین خواسته اند که اجازه یک تحقیق موشکافانه و مستقل را به آنها بدهد. پزشکی سنگاپوری به نام دکتر چی سون جوآن که به انجمن تحقیق درباره آزار و شکنجه تمرین کنندگان فالون گونگ پیوسته، به سنگاپوری ها هشدار داده است که اگر برای پیوند عضو به چین می روند به این موضوع توجه کنند.

    
    فالون گونگ چیست؟
    
     فالون گونگ (فالون دافا) روشی کهن برای تزکیه و پالایش روح و جسم است که در سال 1992 توسط آقای «لی هنگجی» در کشور چین به عموم معرفی شد. اساس این روش پنج سری تمرین حرکتی بر مبنای حرکت انرژی در بدن و آموزش هایی بر پایه سه اصل: حقیقت، نیکخواهی و بردباری است. تاثیرات فالون گونگ در رشد معنوی فرد و پالایش جسم و بدن به قدری واقعی است که در اندک زمانی بیش از یکصد میلیون نفر از مردم چین به این روش پیوستند و هم اکنون مردم بیش از 80 کشور دنیا به تمرین این  روش می پردازند. همچنین دولت ها و مجامع علمی زیادی جوایز و تقدیرنامه های متعددی   را به فالون گونگ و موسس آن -آقای «لی هنگجی» - تقدیم کرده اند. اما قریب به 7 سال است که آنان توسط حزب کمونیست چین بی رحمانه آزار و شکنجه می شوند، خارج کردن اندام  آنان نیز بخشی از این آزار و شکنجه است. چرا دولت چین این سرکوب، آزار و اذیت بدخواهانه را علیه مردمی که از اصول حقیقت، نیکخواهی، بردباری پیروی می کنند شروع کرد و تا امروز ادامه داده است؟

    
     شاید پیش بینی آن روزنامه نگار ایرانی نیز چندان غریب  نباشد که نوشت: این روزها از هر کالایی یک نمونه چینی در بازار وجود دارد و بعید  نیست کار به جایی برسد که وقتی پزشکی در حال پیوند عضوی نظیر کلیه است، برچسبی را ببیند که رویش نوشته باشد:

mede

in

china    
    آیا در پس هر پیشرفتی در عرصه  های مختلف، چنین تراژدی هول انگیز و دردناکی نهان است؟