از اولین سفری كه در سن 14 سالگی به همراه پدر و مادرم به عمره رفته بودم، منظره ی تلخی در ذهنم باقی مانده بود. در مدینه در مسجد پیامبر، عده ی زیادی بودند كه این ها شكل های ویژه ای داشتند. به آنها خنثی می گفتند. قیافه ی بی ریش مردانه! آن ها برای این بودند كه بی محابا دست به زنان می زدند و آنها را از منطقه ی مردان بیرون می انداختند.

چندی پیش كه دوباره به مدینه رفته بودم، در كنار مجموعه ی باقی مانده ی آنها نشسته بودم، با كلی ترس كه داخل مسجدالنبی عكس گرفتن ممنوع است، از آنان عكس گرفتم.

از چندین سال پیش این كار ممنوع شده است و لذا تعداد آنان اندك شده است، و تقریباُ همه ی آنها پیرمرد هستند. در مدینه فقط 7 نفر از آنان زنده مانده اند و خدماتی به آنها داده می شود.

وقتی در مورد این ها تحقیق كردم، فهمیدم كه پدران این ها نذر می كنند كه یكی از فرزندان خود را وقف حرم كنند!!!!

و طفلك فرزند پسری كه به دنیا می آید ، در سن 6 تا 7 سالگی او را از مردانگی ساقط و برای خدمت در حرم آنهم با این هدف كه : دست نامحرم به زنی نخورد و بتواند زنان را از مردان جدا نماید، وقف حرم می كردند. واقعا

جنایت كارانه است! اینها كه زنده مانده اند اهل اتیوپی  و جیبوتی هستند. این ها هنوز هم در كنار درب ورودی جبرئیل مدینه (باب جبرئیل) مكان مخصوصی دارندو وسایل خود را در آنجا نگهداری می كنند.

پیر شده اند و روزها، فقط به قرائت قرآن و نماز مشغولند و به وظیفه ی اصلی خود كمتر عمل می كنند!

شاید كسی تا به حال از این مجموعه نتوانسته گزارشی بنویسد و عكسی بگیرد. ولی ریشه یابی آن خیلی و حشتناك است.

خیلی از این ها هم آنطور كه من شنیده ام، خانواده هاشان همواره این افتخار را داشته اند كه یكی از بستگان آنها در حرم باید به همین شكل اقامت گزینند.به قول شازده كوچولو چه راحت آدم بزرگا برای سرنوشت دیگران تصمیم می گیرند.