فردوسی مسلمان بود 

مشخص که شما خیلی از شعر های او نخوندهید.

درود.خیلی خوبه میبینم که در مورد شاهنامه بحث میکنید.

دوستان نظرات همه محترم.حکیم بزرگ در تمامیه کتاب ایرانی را یکتا پرست  دارای آیین و دین معرفی کرده.حال چون دین اسلام به پیامبری حضرت محمد و کتاب آسمای برای نجات گمراهان ظهور میکند.ایشان نیز چون انسانی آگاه و روشن فکر بود است دین اسلام را میپذیرد اما در کتاب خود از یکتا پرستی ایرانیان قدیم  به دفعات نام میبرد.من شیعه هستم ویکتا پرست .آیا چیزی از ارزشهای من کم میشود.اگر فردوسی اسلام  و کتاب آسمانی را نپذیرفته باشد جای سواله و تعجب

درود بر یهروز عزیز . فردوسی مسلمان نبود او یک خداپرست واقعی بود

یک ایرانپرست

امام خمینی ره فرمودند: «هرکس بین شیعه و سنی تفرقه بیندازد، نه شیعه است، نه سنی!»

ثبت نام دوره های ادبی انجمن پارسه آغاز شد

با توجه به محدود بودن ظرفیت کلاسها به محض تکمیل ظرفیت ثبت نام متوقف خواهد شد

آدرس : مشهد – بلوار فردوسی – خیابان مهدی – مهدی ۶ – پلاک ۶۸

برای کسب اطلاعات بیشتر با شماره تلفن ۷۶۱۴۵۳۸ تماس حاصل فرمایید

بیچاره فردوسی که عوض بزرگ بهش می گن کبیر

تاریخ نشون می ده که همون زمان تازی ها به فردوسی می گفتن رافضی که نشون میده فردوسی بزرگ از تمام تازی ها و اعتقاداتشون بیزار بوده منکه بعید می دونم فردوسی چیزی جز کیش نیاکانیش  داشته باشه.

درود بر شما

به باور من این جستار دارای دو دیدگاه همگون است که میشه به راستی موشکافی کرد.

نخست : فردوسی به شوند (دلیل) دشواری های که از بنیان مذهب بر ادبیات وی برخاسته بود ناچار بود که از بیان دیدگاه فلسفی خود درباره دین پرهیز کند که بتواند در لابه لای همین ناپیدایی شاهنامه ی فردوسی رو بسرایند.ولی از گونی دین ایشان مسلمان نبودند.

دوم : در ابیات وی بیت هایی که درباره ی دین اسلام سراییده شده که پژوهشگران ادبیات نیز این ابیات رو بر دو دسته میدونن :

نخست :برخی بر این باورند که این ابیات بر روی تاریخ به جای مانده از برخی نوشته های تاریخی ، سراینده ی ان فردوسی نبوده و بعدها کسانی دیگر این ابیات رو به گفتاورد از فردوسی به شاهنامه افزوده اند.

دوم : برخی دیگر بر این باورند که نه ، فردوسی مسلمان بوده و سراینده ی این ابیات خود وی بوده .

نکته : هر چند که در شاهنامه نسخه : مسکو این گفتار پذیرش نشده.

درود

فردوسی بزرگ اصلا مسلمون نبوده و از تازی ها و دین تازی بیزار بوده

و یکی از هنرهای جاودانه ی فردوسی اینه که چند هزار بیتی که گفته حتی یه کلمه تازی پیدا نمکنی .

فردوسی مسلمان نبوده که بخواد شیعه باشه یا سنی.

سروده ای که برخی دوستان اینجا نوشتن در واقع در زمان صفوی به شهنامه افزوده شد تا شهنامه رو از شر سوزانده شدن در امان نگه دارن چون اون زمان ایران شیعه شده بود و همینجور که اوایل انقلاب می خواستن شاهنامه رو بسوزونن اون زمان هم شاهنامه در معرض چنین آسیبی بوده و برای اینکه این بلا سر شاهنامه نیاد چند سروده ای در وصف علی به شاهنامه افزوده شد.

جای جای شاهنامه عقاید زرتشتی داره بازگو میشه پس اگه به راستی فردوسی شیعه علی بوده باید عقاید علی توی شاهنامه بازگو می شده ولی می بینیم که عقاید عقاید شیعه و عقاید ریشه دار ایران پیش از اسلام هست که توی شاهنامه آورده شده.

از طرفی اگه به ادبیات و واژگان و نحوه سرایش این سروده توجه کنیم می بینیم که به کل از سبک سرایش فردوسی متمایز هست.

کافی هست که به شمار واژگان تازی به کار گرفته شده توجه کنیم. در کل شاهنامه شمار اندکی واژه تازی به کار برده شده ولی اینجا می بینیم که به وفور از واژگان تازی بهره برده شده.

به علاوه کامل مشهوده که انگار سراینده در ابراز سرنهادگی به علی و ابراز عقیده به علی و در ستایش علی زیاده روی کرده.

این عجیبه که هیچ جای شاهنامه در ستایش علی هیچی نیومده و اینجا به یک باره انگار علاقه و عشق فردوسی به علی منفجر شده باشه. انگار که کسی خواسته باشه فردوسی رو مرید و سرسپرده علی نشون بده جوری که همگی رو قانع کنه.

یا خودش شیعه بوده و منافعش حکم می کرده یا می خواسته عده ای رو که سر دشمنی با فردوسی داشتن قانع کنه و شرش رو بخوابونه و دهنشون رو ببنده...

زیادی حکم قاطع و دهن پر کن و قانع کنندس.

به علاوه اگه فرض بگیریم که فردوسی از هوادارای علی بوده این نشون نمیده شیعه بوده.

یعنی میشه فرض گرفت(اگه بخوایم فرض کنیم!!!) که فردوسی از علی خوشش می اومده و براش احترام قائل بوده و شخصیت علی از دید فردوسی ستودنی بوده ولی این به این معنی نیست که شیعه بوده.

چون شیعه یعنی پذیرش ائمه و به علاوه یعنی زندگی کردن به سبک ائمه.

ولی اینجا تنها در ستایش علی چند بیتی اومده.