روزگاری دور مادر بزرگ قصه گو می گفت

یكی بود و یكی نبود...

و من در سالهای دور از این قسمت " یكی نبود" دلگیری داشتم گوئی دلم می خواست این " یكی نبود" هم باشد و حسرت هجران بر دل حتی یكی از ما نماند سالها گذشت این " یكی نبود " را باز ترجمه ای دیگر كردم و اندیشیدم كه مادربزرگ از این " یكی نبود " دوست داشت كه ما معنی دیگری را برداشت كنیم و بگوید در هر روزگاری عده ای هستند كه به واقع هستند خودشان هستند و می بینند كه این بودنشان بهر چیست آگاهی به بودنشان داشته و دارند  سپاس گزار داشتن هایشان كه نخستین آنها " بودنشان " بود می توانستند كه باشند اما باز عده ای بودند كه به واقع نبودند غافل و قاصر و تكبر تا به دندان مسلح بر وجودشان حاكم بود گوئی می اندیشیدند كه آری این " من " هستم كه هستی را معنی كند م " من " هستم كه درست می اندیشم  این " من " هستم كه درست عمل می كنم و این " من " هستم كه درست می گویم و این " من " هستم كه حق و آن كه خلاف من گوید ناحق است و چنین بود كه قصه " یكی نبود " مادر بزرگ معنی دیگری برایم گرفت آری این " من " همان " نبودن " بود این " من " كه پرنده ای است كه  یك بالش حماقت و بار دیگرش خودخواهی است آن چنان افراد را پرواز دهد و بعد به زمین كوبد كه هیچ سفینه ای در عالم قادر به اعمال مجدد  آن نیست این " من " كه مغرور است به اندكی داشته هائی دارد  كه در بسیاری از اوقات هیچ نیست شاید اندكی طالع و شاید مختصری قدرت و بهائی اندك از هنر باشد روزگاری همین طالع بلند اورا تبدیل به پستی می كند و مقامی را  به او می دهد كه به او نمی چسبد بلكه او است كه به آن پست چسبیده است و آنگاه القاب " دكتر " و " مهندس " و " سرهنگ " و " قاضی " و " دریا دار" و ...می شود و خودش گم می شود از یاد می برد اگر علم داری بهر دادن و خدمت به مردن است نه تفاخر به القاب ماحصل از گرفتن علم و یا اگر مسند و قدرتی را نصیب او یزدان كرد بهر خدمت است بهر شنیدن است بهر فهمیدن است و بهر از یاد نبردن روزگاری كه او نیز چون فریاد كشان امروزش فریاد كش دیگری بوده تا ظلمش را از ظالم بستاند وسر انجام  روزگار به او مهری كرده  و قدرتی به او  داده كه جواب فریاد كش مظلومی را دهد اما قصه را از یاد می برد همان " یكی نبود " می شود  گاهی این " من " می شود هنری كه به مهر یزدان نصیب او شده است او را استاد گویند و شاعر و یا شاعره خوانند و نقاش و نویسنده و موسیقی دان و كارگردان تئاتر و...و این گونه است كه " من " می آید حیثیت ادبی را همه جا فریاد زند كسی كه از او گوید را لقب دهد ای ایهالناس " سرقت ادبی " را دیده اید ؟ و از یاد می برد كه ادب چه بود ؟ از یادمیبرد كه اگر شعری گوید بهر آن است كه شنیده شود اگر نقشی كشد بهر آن است كه دیده شود اگر هنر مند است بهر آن است كه ارزش دهد به مردمی كه هنرش را تحسین كنند كه اگر غیر این باشد كه هنر نیست جادو گری اهریمن است كه این گونه هنرمند هم همان قصه " یكی نبود " را تكرار كند  و داستان روزگار همان قصه ضحاك دوران شود كه  چه شیرین فردوسی پارسی  چنین گوید

نهان گشت كردار فرزانگان

پراكنده شد كام دیوانگان

هنر خوار شد جادوئی ارجمند

نهان راستی و آشكارا گزند

آری قصه " یكی نبود " می تواند قصه همه آنهائی باشد كه كردار فرزانگی كه همان انسان بودن و انسان ماندنشان را از یاد برده اند  و یا قصه خوار شدن هنر و هنرمندی باشد و یا داستان تلخ مخفی كاری و دروغگوئی و تظاهر و ریائی باشد كه پیر طوس آن را با " نهان راستی و آشكارا گزند " می گوید كاش كه همه ما قصه " یكی بود " را تكرار كنیم  و ای كاش غفلت " یكی نبود" ها را به هوشیاری رسانیم

ای كاش

/tourajatef@hotmail.com/www.tourajateef.blogfa.com