نشستند با رود سازان بهم                   بدان تا تهمتن نباشد دژم  8->

اولا :

شعر من نیست شعر حکیم ابوالقاسم است که به قول شما ایراد دارد من عینا از شاهنامه نقل می کنم:

بناهای آباد گردد خراب                       ز باران و از تابش آفتاب
پی افکندم از نظم کاخی بلند              که از باد و باران نیابد گزند
بدین نامه بر عمرها بگذرد                    همی داند آنکس که دارد خرد
جهان از سخن کرده ام چون بهشت        از این بیش تخم سخن کس نکشت
سخن گستران بیکران بوده اند                سخنها بی اندازه پیموده اند
ولی گرچه بودند ایشان بسی                  همانا نگفتست از ایشان کسی
بسی رنج بردم در این سال سی             عجم زنده کردم بدین پارسی

ثانیا :
 در پاسخ به مشاعره:


دل شاه زان در پراندیشه شد                سرش را غم و درد هم پیشه شد

سخن گستران بیکران بوده اند                     سخنها بی اندازه پیموده اند.