tat be in

varjam root

pashmin dare

 

شما چند بار اومدی دامغان که اینجوری صحبت میکنی

 

damghan shahre na rosta

سلام 

درد دل ما رو گفتی! 3 سال قبل ما یه عده از دامغانی های دانشجوی دانشگاه های تهران اومدیم یه حرکتی بزنیم که وضعیت دامغان رو یه مقدار بهتر بکنیم. تصمیم گرفتیم که دوستم (حسین امانی) که تو دانشکده روانشناسی دانشگاه تهران بود دکتر بهپژوه رو بیاره دامغان و من هم (افشین) که دانشکده زبان های خارجه علامه بودم دکتر بیرجندی که مولف کتب زبان دبیرستان بود رو بیارم. باور نمی کنید که سازمان های مربوطه دامغان کمک که نکردن هیچ بدتر جلوی پامون سنگ انداختن. باور نمی کنید که سر ماجراب دکتر بهپژوه دوستم فقط 100 هزار تومن از جیبش داد! شاید باور نکنید ولی 80 درصد دامغانی هایی که واسه تحصیل میان تهران دیگه حاضر نیستن برگردن دامغان. این یعنی بدبختی محض!

ما هرچی میكشیم از این سمنانه.نمیخواد ما پیشرفت كنیم.

سلام

عقب افتادگیش به خاط مسئولین با وجدان این شهره. هیچ كس نمیاد كه آباد كنه. فقط میان جیبشون رو پر كنند.

همه یه جورایی به فكر خودشون هستند و عقده هاشون رو پیاده میكنند.

خاك تو سر نماینده و همه مسئولین شهر.