دوستان هر مطلب یا مقاله ای كه درمورد انسان و انسان شناسی دارید خواه از طرف خودتان یا از هر منبع دیگر در این تاپیك قرار دهید .

انسان موجودی خودآگاه است، بدین معنی كه در تمام طبیعت تنها این موجود می‌باشد كه به خودآگاهی رسیده است. تعریف خودآگاهی عبارت است از: (( ادراك كیفیت و سرشت خویش، كیفیت و سرشت ساختمان جهان، كیفیت و سرشت رابطه خویش با جهان. )) بشر به میزانی كه به این سه اصل آگاهی پیدا می‌كند، انسان می‌شود.

دوم، انتخاب كننده است یعنی تنها موجودی [است] كه می‌تواند در طبیعت بر خلاف طبیعت، بر خلاف نظامی كه بر او حاكم است و بر خلاف حتی نیازها و ضرورت‌های بدنی و روانی‌اش و نیازهای طبیعی و كشش‌های غریزی‌اش عصیان كند و می‌تواند چیزی را انتخاب كند كه نه طبیعت مجبورش كرده و نه بدن و فیزیولوژی او اقتضای انتخاب چنین چیزی را دارد و این عالی‌ترین مرحلهء انسان شدن است.

این یك نوع كاری است كه خاص خداوند است. حیوانات دیگر، درست دستگاه‌هایی هستند كه گرایش‌های غریزی كه در درون‌شان نصب و خلق شده، آنها را بدین طرف یا آن طرف می‌كشاند. درست سالی یك مرتبه شور جنسی در گوسفند پیدا می‌شود و نمی‌تواند پیدا نشود و بعد هم نمی‌تواند اعمال غریزهء جنسی‌اش را در آن فصل انجام ندهد، و بعد هم كه از آن شور افتاد دیگر یه كلی مسألهء جنسی را فراموش می‌كند. عشق در گوسفند پیدا می‌شود، بعد ابراز می‌شود و بعد فروكش می‌كند و این یك خصوصیت جبری تحمیلی طبیعت بر اندام گوسفند است. هر وقت طبیعت او خواست و اقتضا كرد به وجود می‌آید و هر وقت اقتضا كرد كه فروكش كند، فروكش می‌كند.

اما انسان است كه نه تنها بر خلاف طبیعت بلكه بر خلاف طبیعت خودش عصیان می‌كند. بر خلاف غریزهء خودخواهی، به خودكشی دست می‌زند، بر خلاف غریزهء طبیعی كه او را به صیانت خودش و به حفظ بدن خودش و زندگی خودش می‌خواند، او به فداكاری دست می‌زند و خود را برای یك فكر یا دیگران نابود می‌كند. او انتخاب كرده و بر خلاف همهء خصوصیات طبیعی كه او را به انتخاب رفاه و زندگی و خوراك و پوشاك و مسكن می‌خوانند، می‌تواند اعتراض و عصیان نماید و به زهدگرایی و پارسایی تن بدهد. اینها علامت این است كه تنها این موجود است كه می‌تواند انتخاب كند، علیرغم همهء عللی كه او را به انتخاب چیز دیگری می‌خوانند.

سوم، انسان موجودی است كه خلق می‌كند. خلق از كوچك‌ترین شكل تا عظیم‌ترین صنایع و آثار هنری، تجلی قدرت آفریدگاری در فطرت آدمی است. تنها انسان است كه می‌سازد. این است كه بعضی از تعریف‌ها به این شكل در آمده كه انسان، حیوانی است ابزار ساز. ولی انسان، سازنده است، نه فقط ابزار، بلكه بیشتر از ابزار.

سازندگی انسان بدین معنی است كه او احساس می‌كند نیازهای او به میزانی تكامل پیدا كرده كه چیزهایی می‌خواهد كه در طبیعت نیست. این خودش علامت این است كه انسان به وجود آمده. انسان تا وقتی كه آنچه در پیرامون‌اش هست، برایش كافی باشد، حیوانی است طبیعی، در جستجوی مائده‌هایی كه طبیعت، روزمره در اختیارش قرار داده. از اینجا منزلش با منزل حیوان ماقبل خودش در تكامل جدا می‌شود و به مرحله‌ای می‌رسد كه می‌بیند بر خلاف نیازهای طبیعی‌اش، نیازهایی او را به دغدغه و حركت و تلاش وا می‌دارند كه مایحتاجش را برای رفع آن نیازها در طبیعت نمی‌یابد. یعنی نشان می‌دهد كه این انسان به قدری تكامل پیدا كرده كه از مجموعهء امكانات طبیعت بیشتر شده؛ امكاناتش و احساس احتیاجش از مجموعهء قدرت‌ها و آفرینندگی طبیعت مادی، گسترش و تكامل بیشتری پیدا كرده و در اینجا است كه به قول هایدگر، انسان به "تنهایی" می‌رسد. انسان وقتی به تنهایی می‌رسد كه احساس می‌كند دیگر جنسش از جنس طبیعت مادی نیست و هنگامی احساس می‌كند كه اینجائی نیست، كه احساس كند نوع ساختمان فطری او با نوع ساختمان حیوانات دیگر اختلاف دارد و احساس كند ایده‌آل‌هایی او را به طرف خودش می‌كشاند كه آن ایده‌آل‌ها در طبیعت وجود ندارد. یكی از كارهایی كه می‌كند این است كه به خلق دست می‌زند. از یك مقدمهء كوچك شروع می‌كند، می‌خواهد روی پشت‌بام برود، می‌خواهد پرواز كند، اما طبیعت به او پر نداده، نردبان می‌سازد و روی پشت‌بام می‌رود. از اینجا ابزارسازی شروع می‌شود تا كشتی، هواپیما و سفاین فضائی . . . یا امثال اینها در صنعت.

صنعت، مجموعهء آفرینندگی‌های انسانی است كه می‌كوشد تا طبیعت را در مهمیز ارادهء خودش قرار بدهد و می‌كوشد تا با امكانات بیشتری كه آفرینندگی به او می‌دهد، به آنچه در طبیعت هست، ولی نمی‌تواند به آسانی در دسترس او قرار بگیرد، برسد: نفت در زمین است، اما با امكاناتی كه طبیعت به او داده نمی‌تواند از آن استفاده كند یا اینكه از این گیاه به این شكل نمی‌تواند با امكاناتی كه دارد استفاده كند؛ صنعت حفاری و تصفیهء نفت یا صنعت كشاورزی به او امكانات تازه‌ای می‌دهند كه طبیعت نداده