شب بیادماندنی گوتنبرگ با گروهی که در سالهای اخیر اساس کار خود را بر موسیقی توام با شغر و فضا ، استوارساخته است . یک گروه نوظهور که توانسته در اواخر دهه 90 وابتدای هزاره سوم میلادی نشان دهد موسیقی کماکان مجالی است برای پیاده سازی آنچه در ذهن خلاق انسان فعلیت نیافته است .

گروهی که موسیقی خود را از یک پاورمتال  معمولی یا بک گثیک متال بی محتوا و دربند آب و رنگ -که  امروزه بسیار شاهد آن هستیم -  فراتر رفته و برای آنچه می خواند اهمیتی دوچندان قائل بوده و مفاهیم ذهنی اش را باتوجه به نوع موسیقی اش هرچند در پاره ای از اوقات از سیاهی و  ترس ، از خودگریزی و روح متلاطم بشر ، سخن می گوید اما در اکثریت فریب باتفاق آثارش سعی در برقراری ارتباط معنایی میان آنچه می نوازد و آنچه می خواند داشته است و اما ویژگی جالب توجه گروه ، عدم تناظر خاستگاه گروه و تم موسیقیشان است . مردانی از افق اسکاندیناوی که نماینده موسیقی متال اروپای میانی و گاهی حتی جنوبی اند .

Evergrey

شب بیادماندنی گوتبرگ با خوش آمدگویی عصرگاهی Tom S. Englund زیر نورهای آبی سرمه ای و فضای تاریک و حرکات نمایشی نوازندگان و در سوی دیگر صحنه دست زدن های پیاپی و آهنگین تماشاگران آغاز می گردد . حتی مکان برگزاری کنسرت بیشتر به تالارهای برپایی اوپرا یا تئاترهای حماسی شبیه است .

شروع بسار خوبی از درامز و  Jonas Ekdahl را شاهد هستیم و خونسردی  Rickard Zander در نوازندگی کیبورد که تا پایان کار بشکل بسیارعجیبی خودنمایی می کند و سلونوازی بیادماندنی اش .

نوع تصویر برداری کنسرت هم قابل تقدیر است هرچند که نگاه وسیعی به اجراهای گروه های دووم و گثیک داشته است اما پیوستگی و به نمایش گذاشتن کل فضای صحنه از مناظر مختلف و عوض شدب یه موقع دوربین ها به جلوه های خاص این کنسرت افزوده است .

کنسرت با یک پیش درآمد آغاز می گردد پیش درآمدی که بسیار ملودیک و زیبا می نماید .

ترانه هایی که اجرا می شوند از آلبوم   The Dark Discovery ترانه هایBlackened Dawn  و For Every Tear That Falls ، ازآلبوم  Solitude Dominance Traged آهنگهایNosferatu ، Solitude Within و She Speaks To The Dead ازموفق ترین اثر گروه یعنی آلبوم پیشرو In Search Of Truth ترانهMislead ، Rulers Of The Mind، AS I Lie Here Bleeding وMark Of The Triangle و شاهکار The Masterplan ، ازآلبوم Recreation Day ترانه هایEnd Of Your Days،  Blinde  و Recreation Day و بالاخره از حسی ترین کار گروه آلبومThe Inner Circle،  ترانه های Harmless Wishes ، More Than Ever. Waking Up Blind
 When The Walls Go Down و Essence Of Conviction، Touch Of Blessingو البته ناگفته نمایند که جای  ترانه های بسیاری در این اجرا کاملا خالیست  . هرچند که باید پذیرفت انتخـاب شش آهنگ از ده آهنگ یک مجموعه کاربسیار دشواری است و باتوجه به محدودیت های زمانی کنسرت مقدور نخواهد بود . 

در این کنسرت  Tom S. Englund وHenrik Danhage بخوبی نشان می دهند که در فضای غیر استودیویی نیز به اندازه استودیو موفق هستند و باید اعتراف کنم که تسلط بیش از تصور درامر گروه به فضای کنسرت کار بقیه اعضای گروه را تحت الشعاع قرار داده است  بطوریکه گوشهای مشتاقی را که چون من همیشه بدنبال معجزه Bass می گردند را بارها و  بارها ترغیب به شنیدن مجدد آهنگها کرده است و البته کار همخوانها هم چندان  محسوس نیست شاید این بی ارتباط با جادوی صدای Tom، اسکیموی موقرمز  ما نباشد .

کنسرت تا یازده اجرای ابتدائی روند معمول خود را طی می کند تا نمایش اصلی آغاز می گردد وTom با آن بالاپوش  گویی می خواهد موعظه کند. نه ترانه دوم با ارکستری کوچک همراه است. Evergrey میرود تا با اجرای یک  نمایش دیوارهای درونی مستمعینش را فروریزدو اپیزود مونولوگ دکلمه محزون بشدت تاثیرگذار و حضورنوازندگان و هنرنمایی Rickard Zander در فضاسازی پیانو زیرصدای دکلمه و بالاخره نقطه اوج صدای همهمه نماشاگران و بالارفتن سرعت ضرباتی که بر درامز چنانکه گویی نوای مضطربYou're CHANGING  قلب مرد نواخته می گردد بیشتر به گوش می رسد .سرانجام بافرمانWE... HAVE SINNED همه سازها با هم شروع میکنند و هنرمندانه The Inner Circle را  ماندگارتر می سازند و بدون انقطاع نه ترانه بعدی نواخته می شود  وجود کارهای دو نفره در فسمت دوم به ترانه های اجراشده  رنگ و بویی کلاسیک تری می دهد .

 دوستانه بگویم این کنسرت را شاید بیش از پنج بار نگاه کردم و لذت بردم و هیچ اثری از کم فروشی در این اجرا دیده نمی شود . آنها موسیقی خودشان را دنبال می کنند .Evergrey  از معدود گروههای سوئدی است که از مرحله تولید تجربی در آثارش نشانی نمی بینیم و سطح مجموعه های ارائه شده گروه چندان نوسانی را بخود ندیده است .

... و صدها دریغ که نمی توانیم این گونه هنرنمایی ها را از نزدیک ببیینیم