-small;" face="arial,helvetica,sans-serif" color="#800000" size="2"> نخست باید گوشزد کرد که هرگونه پیوند میان تیره‌ها و ملت‎ها چه دوستانه و چه خصمانه و غیره ناگزیر از داد و ستد فرهنگی خواهد بود. زبان بخش گسترده‌ای از این داد و ستد را در برمی‌گیرد. همان‌گونه که امروزه رخنه‌ی وام واژه‌های ایرانی{زبانهای ایرانی کهن} از چین, کره, مجارستان و ارمنستان تا بخش‌های گستره‌ای از اروپا دربر می‌گیرد باید به یاد داشت که وام گیری ِ زبان‌ها از یکدیگر به شرط آسیب نرساندن به ساختار ِ پایه‌ای و بنیادین زبان میزبان, می‌تواند سازنده و شکوفاگر باشد. پس دیدگاه از سره گرایی به این معنا نیست که زبان هیچ هنایشی(اثری) از واژه‌های زبان‌های دیگر را نپذیرفته و از این دید فروبسته و محدود باشد. می‌توان گفت شاید تنها بتوان چنین زبان‌هایی را در میان تیره‌های دورافتاده‌ی آفریقایی یا جنگل نشین آمازون یافت.-small;" face="arial,helvetica,sans-serif"> 

-small;" face="arial,helvetica,sans-serif"> یکی از انگیزه‌های سره گرایی و کوشش در به کارگیری هرچه بیشتر واژگان پارسی به جای واژگان عربی رخنه کرده در زبان فارسی کنونی, این است که این کار به یادگیری آسان و کاربری زبان پارسی یاری می‌رساند. چنین است که هم اکنون برای یک آوا چند بندواژه(حرف) داریم:-small;" face="arial,helvetica,sans-serif"> 

-small;" face="arial,helvetica,sans-serif">s = ث, س, ص // t = ت, ط // h = ه, ح // z = ز, ض, ظ, ذ // g = ق, گ // e = اِ, ع, ء

-small;" face="arial,helvetica,sans-serif"> -small;" face="arial,helvetica,sans-serif"> 

 نشانی سرراست جستار: http://ariapars. persianblog. ir/post/185

شاد و پیروز باشید- کورش محسنی