.سخن را با مناجات محبوبم آغاز می كنم كه این روزها تنها شنونده‌ی حرفهایم بوده است:

الهی

الهی، به حق خودت حضورم ده و از جمال آفتاب آفرینت نورم ده!
الهی، راز دل را نهفتن دشوار است و گفتن دشوارتر.
الهی، چگونه خاموش باشم كه دل در جوش و خروش است و چگونه سخن گویم كه خرد مدهوش و بیهوش است.
الهی، وای بر من اگر دانشم رهزنم شود و كتابم حجابم!
الهی، چون تو حاضری چه جویم و چون تو ناظری چه گویم.
الهی، خودت آگاهی دریای دلم را جزر و مد است:”یا باسط” بسطم ده، و یا ”قابض” قبضم كن!
الهی، همه از تو دوا خواهند و من از تو درد.
الهی، چون در تو می نگرم از آنچه خوانده ام شرم دارم.
الهی، از نماز و روزه ام توبه كرده ام، به حق اهل نماز و روزه ات توبه‌‌‌‌‌ ی مرا بپذیر.
الهی، عاشق را ترك ماسوای معشوق، عین فرض است، كه یك دل و دو معشوق كذب محض است.
الهی، از توبه هایم توبه كردم، الهی راز دل با تو چه گویم كه تو خود راز دلی، دانه و لانه و بال و پر پرواز دلی.




پیام در تاریخ 84/10/15  ساعت: 13:01 توسط سهیل law ویرایش شد.