کودکی آرام  گرفته  بود در آغوش تو................... میخندید ......می بویید..............چشماش دنبال سوسوی دیگه ای نبود   خوشحال  بود .دستاشو به  طرف تو  گرفت دیرش شده  بود عجله  داشت که  زودتر بزرگ شه. می گفت خب  زود باش توشه  راه منو  بده  می خوام  برم.

می گفت  خدا  جون مواظبم  باش .من  هنوز راه  برگشت رو  یاد  ندارم  اگه  گم  شدم یک  علامت  بذار واسم  که  بدونم کدوم  طرف جاده  منتظر من  ایستادی زودی بیام  بغلت..... خدا  جون  ؛ شنیدم تو  مسیر  برگشت  پیش تو مرحله  به  مرحله ترس و  وحشت  و دَد  هست از همین  الان  میگم  خودمو  سپردم بهت ، اگه  می دونی نفسم میشه  یکی  از  اون  درنده ها بذارمش اینجا

خدا  راهی نشونش داد سپید  ...........سپید و سپید 3 همسفر  کنارش بودند فانوس ، قایق ، نسیم

به کودک  گفت: برو به  سلامت یادت باشه فانوس دادم نَزَّلَ اَحسَنَ الکتابَ حدیثا

قایقی ساختم  برات از  124 هزار قطعه که  کلاف شدن به  دیگری وَجَعَلنا هُم اَئمهَ یَهدون َبِامرِنا

فراموش نکن نسیم ذکرم رو انیس و مونس کردم  واسه لحظه  های دلتنگی اُدعونی استجِب لکُم

دیگه  از هیچی نترس ......خودم  هم از رگ گردن به تو  نزدیکترم

کودک آرام  آرام خندید .آرامش وجودش شکفت ،دستش  در دست خدا بود که خوابش برد

بیدار که شد خود را در هیاهوی دنیا دید

نوازشهای آشنا ،لبخندهای مهربان ،آغوش مادر...........

گریست ، گریست .......و باز هم  گریست

انگشت  خدا  آرام بر لبش نشست

هیس فراموشم نکن ...............فقط همین

وکودک همچنان می گریست و میشنید............ اِنَّ الله لَرَوف رَحیم