تا سحر ای شمع بر بالین من امشب از بهر خدا بیدار باش سایه ی غم ناگهان بر دل نشست رحم کن امشب مرا غمخوار باش آه ای یاران بفریادم رسید ورنه مرگ امشب بفریادم رسد ترسم آن شیرینتر از جانم ز راه چون به دام مرگ افتادم رسد گریه و فریاد بس کن شمع من! بر دل ریشم نمک دیگر مپاش قصه’ بیتابی دل پیش من بیش از این دیگر مگو خاموش باش همدم من مونس من شمع من جز توام در این جهان غمخوار کو ون دراین صحرای وحشتزای مرگ وای بر من وای برمن یار کو؟ وندرین زندان امشب شمع من دست خواهم شستن از این زندگی تا که فردا هچو شیران بشکنند ملتم زنجیرهای بندگی (دکتر علی شریعتی)