ای کاش همیشه و در همه حال سرنوشت و اراده ی زندگیمون و به خدا بسپاریم.ولی ما آدما اول میجنگیم و وقتی

خسته شدیم و نتیجه ای نگرفتیم دست به دامن خدا میشیم

من فکر میکنم بخاطر قدر نشناسی ما باشه.ما تو دنیای خودمون وقتی یه نفر یه کار واسمون انجام میده تا هر وقت که ببینیمش دست به سینه میشیم و تشکر میکنیم اما خدامون رو .....

انگار یه عادت شده که فقط موقع مشکلات خدارو یادمون میاد. باعث خجالته

فقط میشه گفت شرمساریم

خدا همانی است که ما میخواهیم ، کاش ما هم همانی بودیم که خدا میخواست . . .

به نظر خودم تمام اینها برمیگرده به نشناختن و درک نکردن خداو وجودیت اون.

انسان تنها با قوه درک خودش می تونه مسائل رو حل کنه, ما هر وقت نامید میشیم ناخوداگاه حسی در ضمیر باطن مون میگه که کسی هست بسیار عظیم که میتونه مشکل رو حل کنه پس به سمتش کشیده میشیم و عاجزانه کمک می خوایم.

اما اینکه چرا در وقت خوشی دیگه یادمون نمیاد و اون حس رو کمتر داریم و در بعضی مواقع خیلی هامون اصلا حس نمی کنیم,جای سوال داره.