یه روز داشتم با یكی از دوستان بزرگوار و عزیز چت می كردم و گرم گفتگو بودیم آنهم در مورد مسئله ای كه مورد علاقه ی هر دوی ما بود كه صدای اذان برخاست . بنده كه به لطف خدا ، خودم را مقید كرده بودم نماز اول وقت را ترك نكنم مگر به ضرورت ، به این دوستم گفتم :

من حدود یه ربع ساعت كار دارم اگه شما فعلا اینجا هستید ، من میرم و بر می گردم .

ایشون گفتند :

من منتظر می مونم تا برگردید .

بنده رفتم و نمازم را خواندم و برگشتم .

سلام  كردم و پاسخ شنیدم .

چند لحظه سكوت برقرار شد . میدونیستم كنجكاو شده كه چرا در گرما گرم گفتگویمان او را ترك كرده ام . بهمبن خاطر حرفی نزدم تا مزاحم افكارش نشوم .

پرسید :

میتونم بپرسم كجا رفته بودید این یه ربع را ؟

گفتم اگه واقعا دوست داری بدونی ، بهت میگم . ولی اگه فقط به صرف سرگرمی و حرف زدن می پرسی حالا ولش كن بعدا شاید برات بگم .

گفت :

نه بخدا ! جدا كنجكاو شدم  كه بدونم . واقعا بگو كجا رفته بودی ؟

گفتم :

راستش رفتم با یه نفر دیگه چت كنم .

گفت :

یعنی واقعا تو یه ربع منو اینجا رها كردی كه بری با یكی دیگه چت كنی .

گفتم :

بله . آخه ایشون بسیار محترم هستند و نمیشه معطلشون كرد . البته از منتظر ماندن گله و شكایت نمی كنند ولی من چون احترام زیادی براشون قائلم دوست ندارم منتظرشون نگه دارم و به محض اینكه Buzz بدن و صدام كنند میرم باهاشون حرف میزنم .

دوستم كه حالا دیگه علاوه بر كنجكاوی ، حس حسادتش هم گل كرده بود گفت :

حالا ایشون كی هستند كه اینقدر براش طاقچه بالا میذاری ؟

گفتم :

اتفاقا ترا هم می شناسند .

گفت :

یعنی منو به ایشون معرفی كردی ولی او را به من معرفی نكردی ؟؟؟ !!!

گفتم :

من شما را معرفی نكردم . خودشون شما را خیلی خوب میشناسند .

گفت :

امكان نداره . تا جاییكه میدونم ، من و تو دوست مشتركی نداریم .

گفتم :

چرا این یكی را داریم ؛ كه نه تنها ترا خیلی خوب میشناسه بلكه از همه ی جزییات زندگی ات هم باخبره .

دوستم كه حالا دیگه از زور كنجكاوی ( یه وقت نگید فضولی هان ) دور از جون ، داشتند منفجر می شدند بلافاصله و قبل از اینكه بخوان بدونن ایشون كی هستند پرسید :

یعنی در مورد زندگی من چی بهت گفته ؟

گفتم :

هیچی بابا ! تو دلت راحت باشه . ایشون در مورد دیگران حرفی نمی زنن . فقط میدونم كه همه ریز و درشت زندگی ات را ، حتی بهتر از خودت میدونه .

حالا دیگه شروع كرد به اصرار و ابرام و التماس تا بهش بگم ایشون كی هستند . و گفت :

حداقل اسمش را بهم بگو . شاید یادم بیاد و بشناسمش .

گفتم :

اسمش ، خداست .

گفت :

حالا تو هم تو این وضعیت شوخی كردنت اومده ؟

گفتم :

نه . باور كن شوخی نمیكنم . اسمش خداست . من رفته بودم با خدا چت كنم .

دوستم كه تازه  متوجه اصل قضیه شده بود گفت :

بابا منو جون به سر كردی . یه كلمه میگفتی داری میری نماز بخونی كه اینهمه من سین جیمت نكنم .

گفتم :

لزومی نداشت بگم و فكر هم نمیكردم بپرسی .

گفت :

حالا كه اینطوره پس منم ترا اینجا میذارم و میرم باهاش می چتم و بر می گردم .

و رفت كه با خدا چت كنه .

دوست عزیز !

شما روزی چند دقیقه با خدا چت میكنی ؟

یادمون باشه یه مقدار از این چت كردن با خدا ، واجبه ؛ و اگه انجام ندیم كتكش را میخوریم .