الهی در کمند زن نیفتی

وگر افتی به روز من نیفتی

میان بر بسته چون خونخواره دشمن

دلازاری به آزار دل من

دلم از خوی او دمساز درد است

زن بد خو،بلای جان مرد است

زنان چون آتشند از تند خویی

زن و آتش، زیک جنسند گویی

نه تنها نامراد آن دل شکن باد

که نفرین خدا بر هرچه زن باد 

نباشد در مقام حیله و فن

کم از ناپارسا زن، نا پارسا زن

زنان در مکر و حیلت گونه گونه اند

زیانند و فریبند و فسونند

چون زن یار کسان شد مار از او به

چوتر دامن بود گل خار از او به

حذر کن زان بُت نسرین بر و دوش

که هر دم با خسی گردد هم آغوش

منه در محفل عشرت چراغی

که از او پروانه ای گیرد سراغی

میفشان دانه در راه تذروی

که ماوا گیرد از سروی به سروی

وفاداری مجوی از زن که بیجاست

که از این بر بط نخیزد نغمه راست

درون کعبه شوق دیر دارد

سری با تو سری با غیر دارد

جهان داور چو گیتی را بنا کرد

پی ایجاد زن اندیشه ها کرد

مهیّا تا کند اجزای او را

ستاند از لاله و گل رنگ و بو را

ز دریا عمق و از خورشید گرمی

ز آهن سختی از گلبرگ نرمی

تکاپو از نسیم و مویه از جوی

ز شاخ تر گرائیدن به هر سوی

ز امواج خروشان تند خویی

ز روز و شب دو رنگی و دورویی

صفا از صبح و شور انگیزی از می

شکر افشانی و شیرینی از نی

ز طبع زهره شادی آفرینی

ز پروین شیوه بالا نشینی

ز آتش گرمی و دم سردی از آب

خیال انگیزی از شبهای مهتاب

گرانسنگی ز لعل کوهساری

سبکروحی ز مرغان بهاری

فریب از مار و دور اندیشی از مور

طراوت از بهشت و جلوه از حور

ز جادوی فلک تزویر و نیرنگ

تکبر از پلنگ آهنین چنگ

ز گرگ تیز دندان کینه جویی

ز طوطی حرف نا سنجیده گویی

ز باد هرزه پو، نا استواری

ز دور آسمان ناپایداری

جهانی را به هم آمیخت ایزد

همه در قالب زن ریخت ایزد

ندارد در جهان همتای دیگر

به دنیا در بود دنیایی دیگر

ز طبع زن به غیر از شر چه خواهی

وز این موجود افسونگر چه خواهی

اگر زن نوگل باغ جهان است

چرا چون خار سر تا پا زبان است

چه بودی گر سروپا گوش بودی

چو گل با صد زبان خاموش بودی

چنین خواندم زمانی در کتابی

ز گفتار حکیم نکته یابی

دو نوبت مرد عشرت ساز گردد

در دولت به رویش باز گردد

یکی آن شب که با گوهر فشانی

رباید مهر از گنجی که دانی

دگر روزی که گنجور هوس کیش

به خاک اندر نهد گنجینهء خویش

رهی معیری

ببین این مطلب راجع به همه زنها درست نیست

بعضی هاشون هم به قول فردوسی پاک زاد که رحمت بر آن تربت پاک باد میفرماید:

زن و اژدها هردو در خاک به

جهان پاک از این هر دو ناپاک به