اگه فردا صبح که از خواب بیدار میشی بهت بگن امروز روز آخر زندگیت هست چکار میکنی ؟

اول به سراغ چه کسانی میری ؟

اونایی که بهت بدهکارند ؟ پول بهشون قرض دادی ، غیبتت کردند ، تهمتت زدند ، آبرویت را خدشه دار کردند و....

یا به سراغ اونایی میری که بهشون بدهکاری  ؟ ضرر مالی یا جانی بهشون زدی ، غیبتشون کردی ، تهمتشون زدی ،آزارشون دادی ، دلشونو شکستی ، و....

یا اصلا به سراغ کسی نمیری و هیچ کاری نمی کنی ؛ زانوی غم بغل میگیری و میشینی تا روز تمام بشه ؟

آیا واقعا میتونیم حتی برای چند لحظه بطور جدی به این سئوال فکر کنیم ؟

واقعا تا بحال فکر کرده ایم که ما ، حق الناس ؛ بیشتر طلبكاریم یا بیشتر بدهکاریم  ؟

کی میتونه صد درصد تضمین کنه که فردا روز آخرش نباشه ؟

الان به یاد اولین طلبکاری که افتادی کی بود ؟

مادرت ؟ پدرت ؟ خواهرت ؟ برادرت ؟ یکی از دوستانت ؟ کارگری  که سرش داد کشیدی ؟ همکلاسی سابقت که یه بار شیطنت کردی و اونو جلوی دیگران کنف کردی و دلش را شکستی ؟ كارمند زیر دستت كه بهش ظلم كردی ؟ مدیری كه بالادستت بود و بهش حسادت كردی و غیبتش كردی ؟ همسرت كه بارها و بارها دلش را شكستی و مخصوصا حرفایی غیر واقعی بهش گفتی تا لجش را در بیاری ؟

شما چی بیادتان میاد ؟

اگه انسان فقط 60 سال عمر کرده باشه و از 15 سالگی اعمالش مورد محاسبه قرار گیرد و فقط و فقط در روز ، یک گناه کرده باشد ، ظرف 45 سال بیش از شانزده هزار گناه در پرونده دارد و اگر فقط یک دهم این گناهان مربوط به حق الناس باشند بدین معناست که بیش از هزار و ششصد گناه نابخشودنی دارد .

چون حق الناس را که خدا اصلا نمی بخشد .

امام حسین علیه السلام در شب عاشورا به یارانش فرمود هرکس حقوق مردم به عهده اش هست اینجا نماند . برود و آنرا پرداخت کند اگر برایش مقدور شد ، برگردد .

معناش اینه که حتی شهادت در رکاب امام حسین علیه السلام هم نمی تواند حق الناس را از پرونده ی اعمال انسان پاک کرده و او را بری الذمه کند .

راستی ! میدونی اگه با دیدن عدد 1600 ، پیش خودت فکر کنی که کاش من فقط همین تعداد گناه می داشتم ؛ بدترین و شیطانی ترین تصور را کرده ای ؟