از القاب حضرت مهدى (ع) است .
در روایات آمده است كه در آیه شریفه، والله متم نوره (1) یعنى به ولایت قائم (ع) و به ظهور آن حضرت، و در آیه واشرقت الارض به نور ربها (2) مراد، روشن شدن زمین به نور آن حضرت است. در یكى از زیارات جامعه نیز در اوصاف آن حضرت مى خوانیم:

 نور الانوار الذی تشرق به الارض عما قلیل

روایت شده از جابر بن عبدالله انصارى كه گفت: در مسجد كوفه داخل شدم، در حالى كه امیرالمؤمنین(ع) با انگشتان مبارك خود مى نوشت و تبسم مى فرمود.
گفتم: یا امیرالمؤمنین(ع) چه چیز شما را به خنده آورده است؟
فرمود: « عجب دارم از آن كه این آیه را مى خواند، ولى به حق، به آن معرفت ندارد.»
گفتم: كدام آیه فرمود:

الله نور السَموات و الارض، تا آخر مثل نوره كمشكوة،

 "مشكوة" محمد(ص) است .
فیها مصباح، منم مصباح .
زجاجة الزجاجة حسن و حسین (ع) هستند.
كانهاكوكب درى على بن الحسین (ع) .
ویوقد من شجرة مباركة محمد بن على (ع) است.
زیتونه، جعفر بن محمد(ع) است
لا شرقیه موسى بن جعفر(ع) است.
ولا غربیه على بن موسى الرضا(ع) است.
یكاد زیتها یضء محمد بن على (ع) است.
لو لم تمسسه نار على بن محمد(ع) است .
نور على نور حسن بن على (ع) است.
ویهدى الله لنوره من یشاء قائم مهدى (ع) است .(3)
در پاره اى از اخبار معراج آمده است كه نور آن حضرت، در عالم اظله میان انوار ائمه (ع)، مانند ستاره اى درخشان بود در بین سایركواكب .(4)