قرعه بر نام تو افتاده است ...

پای ما محكم بر این جاده است آمریكا ببین

صف به صف این امت آماده است ، آمریكا ببین

قدرت شیطان كجا و قدرت ایمان كجا

قوت ما را خدا داده است ، آمریكا ببین

تكیه چون بر سایه ی عباس دارد رهبرم

پرچم از دستش نیفتاده است ، آمریكا ببین

سر اگر بر نی نباشد لایق معراج نیست

نام ما با نینوا زاده است ، آمریكا ببین

كربلای دیگری را هم اگر برپا كنی

بیست میلیون "قاسم " آماده است ، آمریكا ببین

بد رقم در سینه اش بغض تو را پرورده است

در زمین هر كس كه آزاده است ، آمریكا ببین

امپراطوران عالم یك به یك زانو زدند

قرعه بر نام تو افتاده است ، آمریكا ببین ...

سبک بالان خرامیدند و رفتند
مرا بیچاره نامیدند و رفتند

سواران لحظه ای تمکین نکردند
ترحّم بر منِ مسکین نکردند

سواران از سر نعشم گذشتند
فغان ها کردم، اما برنگشتند

اسیر و زخمی و بی دست و پا من
رفیقان... این چه سودا بود با من؟

رفیقان، رسم هم دردی کجا رفت؟
جوانمردان، جوانمردی کجا رفت؟

مرا این پشت، مگذارید بی پاک
گناهم چیست، پایم بود در خاک

اگر دیر آمدم مجروح بودم
اسیر قبض و بست روح بودم

در باغ شهادت را نبندید...
به ما بیچارگان زان سو نخندید

رفیقانم دعا کردند و رفتند
مرا زخمی رها کردند و رفتند

رها کردند سرگردان بمانم
دعا کردند در زندان بمانم

شهادت، نردبان آسمان بود
شهادت، آسمان را نردبان بود

چرا برداشتند این نردبان را؟
چرا بستند راه آسمان را...

مرا پایی به دست نردبان بود
مرا دستی به بام آسمان بود

تو بالا رفته ای من در زمینم
برادر، روسیاهم، شرمگینم

مرا اسب سپیدی بود روزی
شهادت را امیدی بود روزی

در این اطراف، دوش ای دل تو بودی!
نگهبان آن شب، ای غافل تو بودی!

بگو اسب سپیدم را که دزدید؟
امیدم را... امیدم را که دزدید؟

مرا اسب چموشی بود روزی
شهادت، می فروشی بود روزی

شبی چون باد بر یالش خزیدم
به سوی خانه ی ساقی دویدم

چهل شب راه را بی وقفه راندم
چهل تسبیح، ساقی نامه خواندم

ببین ای دل، چقدر این قصر زیباست
گمانم خانه ی ساقی همین جاست

دلم تا دست بر دامان در زد...
دو دستی سنگ شیون را به سر زد!

امیدم مشت نومیدی به در کوفت
نگاهم قفل در، میخ قدَر کوفت

چه درد است این که در فصل اقاقی؟
به روی عاشقان در بسته ساقی...
به روی عاشقان در بسته ساقی...
به روی عاشقان در بسته ساقی...

بر این در،‌ وای من قفلی لجوج است
بجوش ای اشک هنگام خروج است

در میخانه را گیرم که بستند
کلیدش را چرا یا رب شکستند؟!

دعا کردند در زندان بمانم
دعا کردند سرگردان بمانم

من آخر طاقت ماندن ندارم
خدایا تاب جان کندن ندارم...

دلم تا چند یا رب خسته باشد؟
درِ لطف تو تا کی بسته باشد؟

بیا باز امشب ای دل در بکوبیم
بیا این بار محکم تر بکوبیم...

مکوب ای دل به تلخی دست بر دست
در این قصر بلور آخر کسی هست

بکوب ای دل که این جا قصر نور است
بکوب ای دل مرا شرم حضور است

بکوب ای دل که غفار است یارم
من از کوبیدن در، شرم دارم... شرم دارم... شرم دارم!

بکوب ای دل که جای شک و ظن نیست
مرا هر چند روی در زدن نیست

کریمان گر چه ستار العیوب اند
گدایانی که محبوب اند خوب اند

بکوب ای دل،‌ مشو نومید از این در
بکوب ای دل هزاران بار دیگر...

دلا! پیش آی تا داغت بگویم
به گوشَت، قصه ای شیرین بگویم

برون آیی اگر از حفره ی ناز
به رویت می گشایم سفره ی راز

نمی دانم بگویم یا نگویم
دلا! بگذار، تا حالا نگویم

ببخش ای خوب، امشب ناتوانم
خطا در رفته از دست زبانم

لطیفا رحمت آور، من ضعیفم
قوی تر از من است، امشب حریفم

شبی ترک محبت گفته بودم
میان درّه ی شب خفته بودم

نی ام از ناله ی شیرین تهی بود
سرم بر خاک طاقت سر نمی سود

زبانم حرف با حرفی نمی زد
سکوتم ظرف بر ظرفی نمی زد

نگاهم خال، در جایی نمی کوفت
به چشمم اشک غم، تایی نمی کوفت

دلم در سینه قفلی بود، محکم
کلیدش بود، دریاچه ی غم

امیدم، گرد امّیدی نمی گشت
شبم دنبال خورشیدی نمی گشت

حبیبم قاصدی از پی، فرستاد
پیامی با بلوری مِی، فرستاد

که می دانم تو را شرم حضور است
مشو نومید، این جا قصر نور است

الا! ای عاشق اندوه گینم
نمی خواهم تو را غمگین ببینم

اگر آه تو از جنس نیاز است...
دَرِ باغِ شهادت باز، باز است!
در باغ شهادت باز، باز است!
در باغ شهادت باز، باز است!

نمی دانم که در سر، این چه سوداست!
همین اندازه می دانم، که زیباست...

خداوندا چه درد است؟ این چه درد است؟
که فولاد دلم را آب کرده است...

مرا ای دوست، شرم بندگی کُشت
چه لطف است این... مرا شرمندگی کُشت

قسمت مباد كه به فتوای آب و نان

مشغول آب و دانه گردد كبوترم

ای آسمانیان! كه زمین جایتان نبود

مانده است خاطرات شما لای دفترم

باشد حرام، شیر حلالی كه خورده ام

روزی اگر ز خون شما ساده بگذرم...! 

برای آیات و همهٔ خواهران مظلوم بحرینی‌ام

تردید حرام است، خودت می‌گفتی!
تقدیر به کام است خودت، می‌گفتی!
برخیز و قصیده‌ای بخوان، خواهرجان!
هنگام قیام است، خودت می‌گفتی!

—–

خورشید شکفته در دل شب… آیات
از سورهٔ ایثار، لبالب… آیات
از هیچ مصیبتی نخواهد ترسید
شاگرد کلاس درس زینب، آیات

—-

او راز بلیغی از عنایات خداست
در دفتر شعر او روایات خداست
با وعدهٔ فتح عاشقان آمده بود
این مصحف زخم خورده آیات خداست

—-
ای کاش که تا ازل، زمان برگردد
تا لاله به دامان جنان برگردد
از آتش عصیان زمین، می‌ترسم
«آیات» خدا به آسمان برگردد

—-

ای شاعر زخم‌های ممتد… آیات
وی از همه شاعران سرآمد… آیات
ایام عزای فاطمه نزدیک است
پهلوی تو هم شکسته شاید… آیات!

تو پشیمان می‌شوی
و گریه خواهی کرد
روزی که دیر شده ست
به می‌ر... افهم هم نخواهم گفت
که دیر شده ست برایش...
افهم! یا شیخ افهم...

نه مصریان به خانه باز نمی‌گردند
که خانه تمامی آنان میدان التحریر است
بمبی به نام فیس بوک گذاشتند
خنثی شد
بمبی به نام تویتر
ترکید
بمبی به نام تو و می‌ر
بمبی به نام ۲۵ بهمن
ترکیدید
در سطل آشغال!
حالا دنبال بمب‌های دیگرند
اما دوستان محمد عبده
و جمال عبدالناصر
و خالد اسلامبولی
نیاز به فیس بوک ندارند
و مصر
بدون اینترنت هم اموراتش را می‌گذراند
و بی‌نیاز به شیخ فضول و میر ذلول
همچنان که غزه و لبنان
با آن شعار مبارک پسندتان تا حال
ایستاد
و حالشان را گرفت
و مصر
هیچ نیازی به شیخ فتنه گر ندارد
خلاف رای شما
مصر به انقلاب ایران افتخار کرد
آقای سید ابراهام السلطنه
آقای اسرائیل زاده
آقای مهملباف
صدای مرا دارید؟
و از شجاعت ایران تعریف کرد
حتی گفت امام خامنه‌ای
اما نگفت خرت به چند شیخ بیسوات
دیدی
خلاف رای شما
نصرالله تنها با یک سخنرانی
اشک سعد حریری را درآورد
و سارکوزی و شما را
سرجایش نشاند.
حالا در مصر
تن‌ها باید لانه خرس و زنبور اشغال شود
وگرنه دستگاه‌های جاسوسی
کارشان را می‌کنند
باید مواظب سفیر انگلستان باشند
در تمام جهان
مواظب بی‌بی سی
وگرنه سی سال عقب می‌افتند
اگرچه مصر فهیم
مصر بزرگ
تمام این چیز‌ها را می‌داند


«من تیغ رویارو زنم...»
شما هیچ غلطی نمی‌توانید کرد
نه با هزار نفر
نه با صد هزار نفر
نه حتی با یک میلیون نفر
که ما شصت میلیون نفریم
و از لجتان ساندیس‌های ایرانی می‌خریم و می‌خوریم
اما به پپسی کولا رای نخواهیم داد
و هیچ نیازی به مک دونالد و کی اف سی نداریم
و هیچ نیازی به بی‌بی سی و صدای امریکا
شما شب را در استودیوی بی‌بی سی بخوابید
و صبحانه‌تان را در استودیوی صدای امریکا بخورید
شما برای خنده ما خوبید
گیرم که برلوسکنی فاحشه‌هایش را فرستاد
محملباف دوستان بازیگر امریکایی‌اش را
نوری‌زاده خواهران اسرائیلی‌اش را
گیرم که به نفع شیخ کروبی
خانوم هیلاری لشکر کشید
گیرم که با دروغ
طفلان معصوم را به خیابان کشیدید
باز هم شما کمترید
نه مولای ما به شما باج خواهد داد
نه ما
حسین (ع) با یک جبهه جنگید
علی (ع) با دو جبهه
مولای ما با چهار جبهه می‌جنگد
اما باکی نیست
من دیده‌ام پسران رهبر را
یک لاقبا و ساده
در میان همین مردم
و دیده‌ام بچه‌های فتنه گران را
سوار اسب و یله در انگلستان و دوبی
و دیده‌ام کدام شیخ
از شهرام خان پول گرفت
و دختر کدام شیخ
مربی اسکی و اسب داشت
و در محله لیان شانپو رای می‌خریدند
من تمام این‌ها را دیده‌ام
و فرش کهنه و ساده خانه آقا گواه است
و شام‌های ساده آقا را دیده بودم
در کرمان
من دیده‌ام کدامتان راست می‌گویید...
**
امشب ولنتاین نازنازی هاست
بادا بادا مبارک بادا
آن روز هم عاشورا بود
و والانتیان شیخ و تو بود
شیخ و گوگوش
می‌ر و سروش
والانتین است
شیمون پرز و نوری‌زاده
خانوم هیلاری و فائزه
مریم قجر با آن یکی شیخ فتنه گر   
والانتین است و همه دست بزنند

جنگ ساندیس و کوکاکولاست
لطفا دست بزنید
باشد شما با شمشیر‌ها و سلاح‌های عجیب غریب هالیوود بیایید
ما با همین نی ساندیس می‌آییم
و با همین بچه‌های بسیجی
و با موتورهای دو ترک و سه ترک ساخت وطن
و با همین پیرزنان و پیرمردانی که هر سپیده شما را نفرین می‌کنند

افهم یا شیخ مهدی دیروز
افهم یا شیخ مینی جوب‌ها و گوگوش‌ها
یا شیخ گوگوش و داریوش
تو پشیمان می‌شوی
و گریه خواهی کرد
روزی که دیر شده ست
به میر افهم هم نخواهم گفت
که دیر شده ست برایش...