نكته‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌اى كه در باب روایت دفاع مقدس و كار هنرىِ براى آن مدت، باید مورد توجه باشد، این است كه این میدان یك میدان بسیار وسیعى است و واقعاً هنوز بسیارى از بخشهاى آن كشف نشده است. نه اینكه انسان یا ذهنها نتواند آن را به دست بیاورد و بفهمد و بشناسد، نه، منعكس نشده. نباید تصور كرد كه مضامین دفاع مقدس، مضامین تكرارى است. خیلى از مفاهیم و مضامین در مجموعه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ى این تلاش هشت ساله وجود داشته كه هنوز درباره‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ى آنها كار نشده، فكر نشده

از فرمایشات حضرت آقا در 24/6/1388

سلام

با استفاده از فرمایشات آقا، امیدوارم كوله‌بار بتونه بار زمین مونده ای از این فرهنگ رو با توكل بر خدا به دوش بكشه و بخش‌های كشف نشده وفكر نشده این میدان رو منعكس كنه.

براشون آرزوی موفقیت دارم

سلام

علی نگهبان!
همه چیز در حیطه ادبیات پایداری به ما مربوطه. خودمون مگه کی هستیم؟

نفوذی مهربان!
ممنون خبر خوبی بود

سلام... باز من، نفوذی مهربان...

شماره دوم از دوره ی جدید كه قرار بود خیلی پیش‌تر چاپ شود بالاخره به زیور طبع آراسته شد!

تبریك... مسئولین كوله بار واقعا خسته نباشید... اتم را شكافتید بالاخره... به قول رهبر، سرعت برخی پیشروی هایمان در عصر حاضر مثل این است كه فاصله ی قم تا تهران را با قاطر بپیماییم!!!

 

اینها را كه نوشتم، باز احتمالا ناظر طرح و دبیر تحریریه سرم غر خواهند زد... بابا! روی سخنم با شما نی! با مسئولین بالاتره... میدونم شما زحمت خودتان را كشیده اید!

 

 

 

 

به نام خدا

درباره کوله بارنظرندهید درباره خودتان بگویید

شماچه کار به کوله بار دارید اولین محصولش که رفته

به امید خدادومینش داره میره

سلام
فکر کنم شماره ی خرداد شماره ی دوم کوله بار باشه یعنی تا حالا چیزی نبوده که بفرستند
نفوذی مهربان درسته یا اشتباه می کنم؟

چقدرهم تعریف میكنی.زشته

ماكه چیزی ندیدیم

اینوبگوششون برسونین

خوبه شهدای اروندم شاهدن

واللا

من جداازمسولان نشرییه كوله بار ناراحتم ودلگیر

 

نوروز1389 ثبت نام كردیم اروندحتی هزینه هم دادیم اماتاحالاخبری نشده

چرادرووووووووووغ؟

 
 

سلام


من دقیقا همین حس رو داشتم که انگار کلی مطلب رو همینجوری ریختند و شده یک نشریه و برای اینکه تو اون تعداد صفحه جا بشه فونتشو خیلی ریز کردند . شده بود یک کشکول درست حسابی با الگو پذیری ضعیف از امتداد . شاید اگه فرصت بهتری داشته باشند خیلی بهتر کار کنند شاید اگه اینقدر اسم های تکراری هم در دو نشریه نباشه کمتر شبیه هم بشن


ازینکه عکس تهیه کنندگان مطالب رو هم گذاشته بودند خیلی بدم آمد حالا که چی؟!  چون میدونم قابل درک نیست نمی نویسم چرا اما این کارا خیلی ضربه می زنه ای خدا حس می کنم کارها افتاده دست کسانی که ...

ازینکه اینقدر لوکس بود هم بدم آمد مثل وقتی که از امتداد رنگی بدم آمد فکر می کنم کلی بودجه هست که نمی دونن باید باهاش چکار کنند خراب می کنند همه چیزو با این بودجه های زیاد اگه الان نگن هزینه نشریه رنگی با خاکی فرقی نمی کنه


ازینکه معلوم نبود بعضی مطالب قصه اند یا واقعیت هم کلافه شدم




اما بعضی مطالبش خیلی خوب بود مثل پرواز سیمرغ های 29 به چه قیمتی؟ یا کوله نوجوان و بعضی از نوشته های حمزه معلی و روح الله شریفی ... اصلا مطالبش خوب بود اما نظام مند نبود آشفته بود قاطی بود فونتش هم خیلی ریز بود رنگی بودنش هم ...

البته  اگه اشتباه نکنم امتداد هم تو شماره اولش (یا صفر؟) خیلی مشکل داشت و شاید در عالم مطبوعات این چیزها طبیعی باشه اهل فن دانند


خلاصه ما هم مشترک کوله بار شدیم هزار برابر نقطه ضعف هم داشت مشترک میشدیم به دلایلی که قبلا خیلی گفتیم


در کل خیلی  به همون نکته ی مثبتی که در کامنت قبل بود فکر کردم؛ وجود یک رقیب اگه اصول فراموش نشه کمک می کنه به رشد و خوشحالم  اگرچه تا وقتی وصل هستند این نشریات به بیت المال روی این قضیه هم نمیشه خیلی حساب کرد



من اگه جای مسئولین کوله بار بودم خیلی روی معنویت افرادی که قراره کار کنند تو کوله بار کار میکردم و سخت می گرفتم ( منظورم فقط زیارت عاشورا خوندن  یا پند گرفتن از یک استاد اخلاقی خیلی خوب نیست بلکه علاوه بر اینها بحث مراقبه و محاسبه است) اون متن شهدا آنقدرها هم نازنین نبودند رو هم براشون می خوندم


 امتیاز این نشریات به رنگ و لعاب و ظاهرشون نیست حتی به مطالب خوبشونم خیلی نیست با اینکه خیلی ها مخالفند اما اگه نور نداشته باشه  اصلا جذاب نیست. کاش بتونن به اون مرحله برسند که باور کنند با ابزارهای مادی نمی توننند با نشریات مادی رقابت کنند


......

چند نکته در مورد

سلام

شاید نقد و نظر من با نقد و نظر شما متفاوت باشد. چون شما فقط «نشریه نهایی شده» را دیدید ولی من از لحظه ای كه كار را شروع كردند شاهد پیشرفتش بودم...

 

تمام فرصتی كه آقای مرتضی حق گو (این اسم مستعار است! نمیدانم چرا اسم واقعیش رو نزده!) برای تهیه ی این نشریه (هم تهیه و تولید محتوا و هم طراحی) داشت تقریبا دو هفته بود... خودش بود و طراح...

 

در این فرصت كم و نبودن كمك و یار به هیچ وجه بهتر از این نمی شد كار كرد... به نظر من كه عالی كار كرده...

 

اگر هم در شناسنامه می بینید كه اسم دهها نفر آمده، همه اش حالت صوری دارد (تا جایی كه من متوجه شده ام!)؛ اسم تایپیستی كه فقط یك صفحه تایپ كرده آمده، اسم نویسنده ای كه داستانش چاپ نشد هم آمده، اسم من كه فقط یك بار برایشان ناهار خریدم (با پول خودشان!) هم آمده... اسم ناظر طرح كه فقط دو بار سر زد هم آمده... اسم سردبیر هم كه كاملا حالت صوری دارد... (خدا كنه بعدا دعوام نكنند!) و الخ...

 

من اگر جای مسئولین كوله بار بودم به هیچ وجه این آدم (كه تولید محتوا و نظارت بر طراحی را بر عهده داشته) را از دست نمی دادم... خدا كند بلایی كه سر من آوردند سر این بنده خدا نیاورند و زود و منصفانه باهاش حساب و كتاب كنند...

 

برای نقد و نظر باید یك بار دیگر نشریه را مرور كنم... ولی فعلا اولین چیزی كه به ذهنم میرسد عكس روی جلد است كه جا داشت با حال و هوای عید همخوانی می داشت...

 

به نظر من یكی از مشكلات(!) بعضی نشریات (مثل نشریه امان) نداشتن رقیب است؛ با آمدن دور جدید «كوله بار» رقیبی فرهنگی برای امتداد پیدا شده كه این به نفع همه است! احتمالا «امتداد» برای اینكه از قافله عقب نماند كارهای جدی تری انجام دهد كه این باعث میشود خیرش به همه برسد...

 

سلام


من نظرمو بعدا میگم ان شاء الله


فعلا علی الحساب ص 21 اون قسمت پایین صفحه؛ خاطراتی از دیدار با آقا

فکر کنم اسم اون عارفی که آقای عبدالرحیم سعیدی راد یادشان رفته میرزا جواد آقا ملکی تبریزی بوده

در این صورت غزل نبوده یک بیت بوده:


من سال‌ها پیش در مجمعی (کنگره بزرگداشت حافظ/۱۳۶۷) گفتم که مرحوم آقا میرزا جواد آقا در نماز شب - حالا چه نماز شبی، با چه کیفیاتی، چه حالاتی، سه ساعت مانده به اذان صبح بلند می‌شود تا برود و وضو بگیرد. نقل می‌کردند که به آسمان نگاه می‌کرد و اشک می‌ریخت، به آب نگاه می‌کرد اشک می‌ریخت، صورتش را می‌شست، اشک می‌ریخت؛ یعنی خشوع کامل؛ تضرع کامل و دائم. ایشان چنین شخصیتی بود. در قنوت نماز شب، همان‌طور که دعا می‌کردند و ذکر می‌گفتند، این شعر را می‌خواندند:
«زان پیش‌تر که عالم فانی شود خراب
ما را ز جام باده گلگون خراب کن»
این حال، حالاتی است که ما فقط می‌شنویم. شاید تصورش هم برای ما آسان نباشد این چه حالی است که مرد فقیه بزرگواری در قنوت نماز شبش شعر حافظ را این‌طور باحال می‌خواند.