همین شهادت‌ها پایه‌های جمهوری اسلامی را مستحكم كرد. اگر این جوان‌های امثال فرزند شهید شما، در دوران اختناق جهاد نمی‌كردند، مبارزه نمی‌كردند، صبر نمی‌كردند، این اتفاق نمی‌افتاد. اگر مادرها، پدرها بی‌صبری می‌كردند، ناراحتی اظهار می‌كردند، دیگران را پشیمان می‌كردند از رفتن این راه، این اتفاق نمی‌افتاد. این اتفاقی كه افتاد، كه دنیا را تكان داد، تشكیل جمهوری اسلامی، این به بركت همین مجاهدت‌های فرزندان شماست

نسل جوانى كه برآمده‌ى از این محیط و این احساس و این ایمان است، نسل بابركتى است. اگر امروز هم ماجرائى مثل ماجراى دهه‌ى 60 میبود، جوانان امروز در حضور در میدانهاى نبرد، كمتر از جوانان آن روز نبودند. آن تجربه در مقابل آنها قرار داشت، رفتند؛ امروز هم اگر میبود، میرفتند. جوانها خوبند، جوانها پاكند، جوانها آماده‌اند. من به جوانهاى عزیزمان، بخصوص به جوانهاى شهیدان توصیه میكنم عزت خود را قدر بدانید؛ انتساب خود به شهیدان عزیز را قدر بدانید؛ این افتخارى است هم براى شما، هم براى همه‌ى ملت ایران.

خانواده‌هاى شهدا ایستاده‌اند، ملت ایران ایستاده‌اند، به خاطر این اقتدار معنوى و این قوّتى كه از ناحیه‌ى ایمان به خدا در آنها وجود دارد. این ایمان را باید تقویت كرد.

 من مادران شهدائى را زیارت كردم كه بجد و با صدق واقعى میگفتند اگر ما ده تا فرزند هم داشتیم، حاضر بودیم در راه خدا بدهیم؛ دروغ نمیگفتند.
 من مادران و پدرانى را ملاقات كردم كه احساس عزت و افتخار میكردند، به خاطر اینكه فرزندانشان در راه خدا شهید شدند. البته حق هم با آنهاست، عزت و افتخار است؛ همان طورى كه عمه‌ى ما زینب كبرى‌ (سلام الله علیها) فرمود: «ما رأیت الّا جمیلا»؛جز زیبائى ندیدم.
 حادثه‌ى كربلا چیز كوچكى است؟
این چشم خدابین، از این حادثه، از این خونهاى ریخته شده، از این مصیبت سنگین، یك حقیقت زیبا مشاهده میكند؛ «ما رأیت الّا جمیلا». من خانواده‌هاى بسیارى را دیدم كه همین احساس زینب كبرى‌ در آنها هم بود؛ آنها هم میگفتند: «ما رأینا الّا جمیلا».

اینهاست كه به یك ملت اقتدار میدهد؛ اینهاست كه اعتماد به نفس را در یك ملت به وجود مى‌آورد؛ اینهاست كه تهدیدهاى قدرتهاى مادى دنیا، عربده‌هاى مستانه‌ى دولتهاى متجاوز و مستكبر دنیا دل آنها را نمیلرزاند.



******
بیانات آقا در دیدار با خانواده شهدا و جانبازان قم-آبان ماه 89

 این عظمت را كى به ملت ایران داد؟ در صف اول، همین شهیدان عزیز ما، همین زین‌الدین‌ها، همین صادقى‌ها، همین وكیلى‌ها، همین حیدریان‌ها هستند؛ اینها كسانى بودند كه این باور را نه در زبان، بلكه در عمل نشان دادند.

 عزیزان من! مسئله‌ى شهادت بسیار مسئله‌ى عمیقى است؛ مسئله‌ى مهمى است. مردم ما با ایمانشان، با احساسات دینى‌شان، با شجاعتشان، این مسئله را در عمل بین خودشان حل كردند؛ شهید دادند و پدر مادرهائى بودند كه بر شهیدانشان حتّى گریه هم نكردند؛ خانواده‌هائى بودند كه در مراسم ختم شهیدانشان لباس شادى پوشیدند؛ بنابراین از لحاظ عملى در ذهن مردم حل شد؛ لیكن ما خیلى میدان داریم براى اینكه درباره‌ى شهادت فكر كنیم.