بله کاملا درسته من موافقم

ولی متاسفانه  نور را در پستوی خانه نهان باید کرد

نه بابا این اریا رفته اون زمان رو دیده و برگشته و داره اینارو میگه و نمیگه شاه های پهلوی چکار نکردن و این داره اینجوری از حرفهای بزرگان احمق تر از خودش کور کورانه تقلید میکنه. پس خوب تاریخ رو بخون نه اون چیزای رو که دوست داری

سلام

خصلتی که در ایرانی ها وجود دارد این است که اصلا از تجربیات دیگران استفاده نمی کنند دوست دارند خودشان همه چیز را امتحان کنند و به نتیجه برسند و این کار با عقل سلیم سازگاری ندارد .انگار در جهان فقط یک کشور وجود دارد و آنهم ایران است .

شما با فونت بزرگی نوشتید

مهم ایرانی بودن است به هر آنچه که انجام می دهی

ولی خودتون در معنی ایرانی بودن چیست مانده اید

از زمانی که تعریف جدیدی از ملیت در زمان روی کار آمدن رضاخان تیماریست اسبان،به دنیا معرفی شد ولی با شکستی مفتضحانه روبه رو شد ایران هویت ملی خود را از دست داد .در این میان نژاد پرستانی که عقده تاریخی گلویشان را می فشرد به دنبال هویت می افتند .

ما که بودیم ؟ از کجا آمده ایم ؟تاریخ ما چیست ؟

به دنبال هویت بودن بسیار خوب و کار پسندیده ای است .اما آنها  هر آنچه تاریخ را ورق زدند دیدند تنها چیزیکه هست  تاریخ تورکان و هست و بس .پس بهتر بود برای فریب مردم تاریخ خود را خیلی عقب تر می بردند تا هیچ ذهنی توانایی به یاد داشتن آن زمان را نداشته باشد بلی بهتر بریم به 2500 سال قبل .ملتی که به دنبال هویت ملی خود بود به ناگاه خود را در کوچه پس کوچه های تحریفات و ظلمت می بیند.

شروع کردند به دروغ پردازیهای بزرگ :

بلی تاریخ ما از 2500 سال پیش شروع می شود و اصلا تاریخ ایران از آن زمان شروع می شود وکسی قبل از ما در ایران زندگی نمی کرد .تاریخ نویسان و دانشگاههای دیگر به یاری آنها آمدند . کتابهایی در بیشتر کشورهای غربی نوشته شد و آها یک باره به ما دلسوزی       خاصی پیدا کردند .

جالب است 90  درصد از تاریخ نویسان ایران باستان  یهودیان بودند. تعجب آور است چرا این یهودیان به ما یکباره دلبسته شدند .واقها هدف آنان از این دلسوزی ها چیست ؟

گذشت زمان حلال مشکلات است .وقتی باستان شناسی در ایران به نقاط واقع بینانه خود رسید همه چیز آشکار می شود .یهودیان دلسوز ما صفحه بسیار سیاهی در این سرزمین دارند .آنها با وحشیت تمام چندین بومی و قبیله را از صفحه تاریخ محو کردند .نسل کشی عظیم آنها تا حالا هم سابقه نداشته است . از چنید اسامی موجود در کتیبه داریوش  فقط چند تای آها وجود دارند پس بقیه آنها چه شد چرا یکباره از صفحه تاریخ محو شدند .این همه اسامی قبیله کجا رفت .چرا دیگر اثری از آنها نمی توان یافت ؟

بله یهودیان برای محو آن صفحه از تاریخ برایمان تاریخ ساختند. آنها به این نتیجه رسیدند که قبل از آریایی ها قومی در ایران زندگی نمی کرد و تاریخ این جغرافیا با ورود آریایی هاآغاز می شود .مادها نیز از آریایی ها بودند و همزمان با ورود آنه با این سرزمی آمده اند.بومی های قبل از آن بکلی به فراموشی سپرده شد . وجلال و عظمتی کذایی به آریایی ها بخشیده شد تا ایرانیان به خود غره کنند که ما نیز زمانی ابهتی در جهان داشتیم .

اما گذشت زمان همه چیز را آشکار خواهد کرد .

   شاهان پهلوی که ابلهانه با غربی ها همکاری می کردند خود نیز گفته های دروغین خود را باور کردند .

ولی هیچ هویت دروغین و کذایی عمر زیادی ندارد و گذشت زمان پرده از درغ و کذایی بودن این هویت برمی دارد.با کنکاشهایی که در تخت جمشید شد بسیاری از واقعیت ها آشکار شد . تمام دروغهایی که در مورد این اثر بود آشکار شد .

بحث در مورد تخت جمشید مفصل است و من در آینه بحث آکادمیک و مفصلی از این بنا ارائه خواهم داد.

همه ی این ها بگو فدای سرت

خلق ما باورش فروخته شد...

ایرانی، گاهی خودت نباش

کنت دوگوبینو در کتاب « سه سال در ایران » می نویسد: « توده ایرانی مطلقاً داناست و علاقه مفرطی به تاریخ کشور خود دارد. من این علاقه را در هیچ یک از ملل جهان ندیدم » گوبینو در خاطره نویسی های خود انبوه صنعت گرتن و بازاریان را توصیف می کند که غروب با پایان کار روزانه در به در دنبال دهانی می گردند تا برای آنها از تاریخ کشورشان بگوید و آنها را با هستی و چیستی خویش آشنا کند. به بیان مستشار فرانسوی ایرانی ذاتاً اطلاع از حوادث تاریخی را دوست دارد و هر فرصتی که برای اطلاع از وقایع گذشته به چنگش می افتد از آن استفاده می کند. « ناگفته نماند ملت ایران فقط خواهان سرگذشتهای تاریخی کشور خود است و مثلا علاقه به تاریخ فرانسه و یا آلمان ندارد و هر چه در این خصوص برای او حکایت کنید در خاطرش نمی ماند و حتی از شنیدن آن کسل می شود

اما عطش ایرانیان برای آگاهی از حوادث تاریخی عطشی برای دانستن و فرهیختگی نیست. ما از منظر رویدادهای گذشته می کوشیم هویت پاره پاره مان را بازسازی کنیم. در دنبال سخنان گوبینو شاید بتوان مدعی شویم هیچ ملتی به اندازه ایرانیان تا این اندازه شیفته سرزمین خود نبوده و تا این حد خود را منحصر به فرد و استسنایی به حساب نیاورده. این ادعا در کتاب دینی ایرانیان باستان هم نفوذ پیدا کرد تا جای که در اوستا- یسنا آمده: « بهترین سرزمینی که خدا آفرید ایرانویج است» (اگر چه طبق اسناد، سرزمین پارس سرای بیابانهای بی حاصل و کوههای فراوان بوده، رودخانه فراوان نداشته و در معرض گرمای سوزان و سرمای کشنده بوده (تاریخ تمدن ص412)) هرودت با وجود اندک شناختی که از روحیات ایرانیان داشته، به صراحت مدعی شده ایرانیان از هر حیث خود را برتر از همه ملل می پندارند. (ایران و تنهایش، دکتر اسلامی ندوشن،ص 37) ویل دورانت هم در کند و کاو اخلاق پارسیان دریافته ایرانی ها معتقد بودند هر چه از ایران دورتر شوی مردان بدتر می شوند (ج یک،ص427

اما تلاش ایرانی ها برای بازسازی تاریخ و هویت خود معمولا به بن بستی اساطیری می انجامد. گر بخواهیم غیر مغرضانه نگاه کنیم می بینیم که ایران جز در برهه های محدود و معدود تاریخی از آن خود نداد. گذشته ایران را باید از تاریخ هرودت بیرون کشید یا در کتاب یهودیان بابل که به ستایش کورش می پردازند، یا در فتوحات اسلام، یا در قلم تاریخ نویسان ترک و مغول. جالب این است که تاریخ کهن ایران از هیچ کدام از منابع زیر قابل بازیافت نیست. هرودت آنقدر از ایرانی ها نفرت دارد که آنها را قومی بربر خطاب می کند و گزنفون (که سالها در ایران بوده) در کتاب خود« کوروپدیا » (یا تربیت کورش) کورش را با سقراط خلط می کند و یکی می انگارد

تاریخ ایران در بهترین حالت ممکن، نقطه برخورد تاریخ هاست. اتفاق های مهم به ناچار از مسیر این سرزمین گذشتند (از حمله اسگندر گرفته تا فتوحات اسلام . کشورگشایی مغول). از این رو تاریخ ایران را باید همچون پازلی با قطعات کوچک یا بزرگ تاریخ چین، هند، بابل، آشور، عربستان، ترکیه، یونان، روم، افغانستان کامل کرد. اما ایران اینکه تاریخ مشترکی با دنیا دارد از تاریخی منحصر به خود خالی است. در فرهنگ ایرانی می توان به راحتی ردپای فرهنگ همسایه ها را دید و این کلاف گاه آنقدر در هم تنیده می شود که نمی توان نخ ابتدایی (فرهنگ ایرانی) آن را پیدا کرد. این ماجرا در تاریخ ایران نیز مستتر است. باید بپذیریم که ایران پس از جنگ با یونان است که وارد تاریخ جهان (یا لااقل تاریخ نویسی) جهان می شود

اگر بخواهیم هویت ملی خود را تعریف کنیم در بهترین حالت می توانیم «ایرانیت» را هنر تلفیق دروندادهای اقوام و ملل دیگر به حساب آوریم. آیا تخت جمشید چیزی جز ترکیب هوشمندانه هنر اقوام تحت تسلط امپراطوری ایران است؟ به فرض اینکه ایرانیان به هنرمندان بیگانه حقوق و بیمه نیز می داده اند. آیا چیزی بنام هویت ایرانی به مجموعه تخت جمشید اذافه می شود؟ دکتر ندوشن در کتاب ایران و تنهایی اش می نویسد: «ایرانیت کلمه بسیار پیچیده و مبهمی است. تعریف روشنی نمی توان برایش جست. هم بار منفی و مثبت بر خود دارد. اگر ایران می خواست بر استقلال خاک اصرار ورزد، یعنی خارجی را بیرون کند تا کنون مضمحل شده بود.» (ص44) من این دفاعیه را در توجیه روحیه تلفیق گرایی ایرانی دوست دارم، اما اگر بپذیریم «ایرانیت» همان «مسالمت و ترکیب» است، تلفیق مرزهای دقیق هویت ملی ما چه می شود؟

چرا دوست عزیز بی احترامی اشتباه ولی باید انسان ها را آگاه کرد که دست از اعتقادات پوچ و تهی دست بردارند.

در ضمن چیزی به عنوان گناه وجود نداره هر چه هست اشتباهه